Martes 22, Setembro 2020
De resultas do colapso financeiro de 2008, sobreviviron algunhas Caixas de Aforros transformadas en Fundacións sen ánimo de lucro, axustadas á Ley 26/2013 de Cajas de Ahorros y Fundaciones Bancarias e a Ley 50/2002 de Fundaciones. O articulista aporta datos contrastados a respecto do destino dos beneficios bancarios, e máis concretamente dos que canalizan Kutxabank, Abanca e Bankia (agora mesmo en proceso de fusión con Caixabank) a Obra Social, que é o obxetivo esencial das súas respectivas Fundacións. A resultas desa análise, sae que o vasco Kutxabank destina á súa obra social trinta veces máis que Abanca. [Un artigo de Albino Prada]
Acosado polas investigacións xudiciais, o rei emérito Juan Carlos de Borbón vén de refuxiarse, de común acordo co rei Felipe VI e o goberno de Sánchez, nos Emiratos Árabes Unidos. O comunicado da Casa Real co que se pretendía xustificar ese planificado desterro non se sostén: os acontecementos que desvelaron un presumible comportamento corrupto non son, como queren facernos ver, de natureza exclusivamente privada. Tocan de cheo á monarquía como institución. De personificar a lexitimidade dinástica na monarquía parlamentaria (aparece con nome e apelidos na Constitución do 78) deriva a dificultade, ou a imposibilidade, de separar a persoa da institución, que queda en coiros. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

A AMEAZA NUCLEAR

Nun dos seus últimos libros ("Cooperación o extinción"), o grande pensador e activista Noam Chomsky denuncia os graves riscos que hoxe en día ameazan a humanidade por mor da crecente capacidade de autodestrucción dende que entramos na chamada "era atómica". Unha denuncia que debera servir para que todos os cidadáns tomaramos conciencia da extremadamente perigosa deriva na que camiña a humanidade dende fai algunhas décadas. Unha conciencia que en España, e moi especialmente en Galicia, non parece debidamente desenvolvida. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

CONCENTRACIÓN BANCARIA E RISCO SISTÉMICO

Unha alta concentración en poucas empresas do poder de mercado acostuma asociarse con prácticas pouco competitivas e de abuso para cos consumidores. Dita concentración para o sector financeiro acostuma avaliarse coa concentración ou cota de mercado que teñen as cinco maiores entidades (C5). Para dito sector en España o Banco Central Europeo estima que en 2018 esta concentración C5 (Santander, BBVA, Caixabank, Bankia, Banco de Sabadell) alcanzaba o 68,5 % do total de activos do noso sistema financeiro. [Un artigo de Albino Prada]

NADA É O QUE PARECE

Verónica e a vida… ¡Verónica é a vida! Ela é a protagonista da película: loitadora na pescuda da súa liberdade e opoñendo digna resistencia fronte a toda caste de agresións polo Poder. O escenario histórico do filme é unha plantación onde un colectivo de afroamericanos no curso da Guerra Civil norteamericana sofren o Poder, a barbarie, a explotación, de parte dun feixe de soldados confederados, sudistas; e, fronte a eles, opoñen unha intelixente resposta con Dignidade, resistencia, Revolución, que reproduce ciclicamente intentos de fuxida do campo que causan balbordo e desorientación entre os opresores e fan que se convertan en monstros uniformados sen escrúpulos á hora de tomar represalias.

NOVO CURSO ESCOLAR e COVID19: RESILIENCIA e PRECAUCIÓN

No pasado mes de marzo xa razoaba neste medio dixital sobre o papel crucial do concepto de resiliencia diante dunha pandemia como a do coroavirus (ver eiquí). Recordaba que resiliencia era a “capacidade dun material, mecanismo ou sistema para recuperar o seu estado inicial cando cesou a perturbación á que estivo sometido”, capacidade que é, ao tempo, un mecanismo de precaución para evitar maiores danos. [Un artigo de Albino Prada]

O ABRAIO NA OLLADA DE ISAAC

Cen anos en tensión. Os de Isaac Díaz Pardo, que se nos foi de esguello un día en que a parda o colleu despreveñido. Contribuiu coma poucos a despresurizar o país, esa súa e nosa Galicia sobre a que os especuladores e cipaios -aos que tanto se referiu nos seus textos máis inconformistas- forzaron e forzan ciclos de doma e castración. Foise deixando referentes de revoltas aprazadas, de protestas reprimidas, de desafíos coutados...Para motivar o pensamento e a acción dos bos e xenerosos, máis alá do politicamente correcto. Foi o seu un permanente camiño de volta. [por Camiño Noia]

COVID-19: RESIDENCIAS INDECENTES, MORTES INDIGNAS

Médicos sen Fronteiras (MSF) ven de facer público o seu informe sobre o desastre sanitario e humanitario das residencias de maiores en España durante a crise do Covid-19 cun título demoledor: “El inaceptable desamparo de los mayores en las residencias durante la COVID-19 en España”. Certo que xa antes puidemos seguir de xeito especialmente preciso o día a día desta vergoña nacional da man do xornalista Manuel Rico e os seus documentados informes, xunto coa contundente análise que no seu momento publicara en infoLibre o doutor Vázquez Vizoso. [Un artigo de Albino Prada]

AS PENSIONS PÚBLICAS, DE NOVO NO FOCO

O tremendo impacto negativo que a recesión pandémica está tendo sobre o mercado laboral (1.250.000 empregos perdidos en España, 45.500 en Galicia) está sendo aproveitado polos altofalantes de sempre (políticos, medios de información e opinión, elites financeiras.....) para poñer o foco sobre o sistema público de pensións. Coa mesma cantinela de sempre: a inviabilidade financeira do actual sistema. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

A CRÓNICA PROFÉTICA DA PESTE

Coa ficción narrativa de La peste (1947), deseñada con trazos de realidade na cidade de Orán en 194..., Albert Camus quixo facer unha alegoría do sufrimento físico e moral producido polo nazismo e a loita da Resistencia, de todas as resistencias contra calquera tiranía, convidando a reflexionar sobre as actitudes individuais e colectivas dunha poboación en situación de conflito. «Je veux exprimer au moyen de La Peste l’étouffement dont nous avons souffert et l’atmosphère de menace et d’exil dans laquelle nous avons vécu. Je veux du même coup étendre cette interprétation à la notion d’existence en général.

COLORINCHOS

Non hai moito tempo que, na compaña do meu tío-avó Nilo, fomos recoller un veciño da aldea que exerce de profesor nun instituto. O centro escolar aséntase, en parte, sobre un aquelado edificio da que fora unha das máis relevantes e nomeadas “escolas americanas” da contorna. A vella construción é o máis visíbel do conxunto educativo, por atoparse abeirando a estrada. O arquitecto vigués Esténs Romero realizou una obra determinada polo hixienismo necesario nos centros educativos tal como naquela altura -foi inaugurado en 1913- comezaba a considerarse. [Un artigo de Carlos Méixome]

CITA EN SAN ANDRÉS DE TEIXIDO

Un virus percorre o mundo: o virus do capitalismo. E a crise provocada pola pandemia da covid-19 ten causa e é consecuencia do capitalismo. Neste libro o filósofo esloveno propón unha reflexión, de urxencia, e un debate imprescindíbeis ao redor dos cambios sociais que se están a dar e do rumbo que queremos pórlle ás nosas vidas e sociedades para que estas (e outras) catástrofes non se produzan cada vez máis. Grazas á tradución de Carlos Aymerich e ao labor editorial de Galaxia contamos coa obra de Žižek en galego, case de forma inmediata ao orixinal en inglés e simultánea á castelá.

Séguenos nas redes

Opinión

ALGO CHEIRA A PODRE NA CIDADE DOS BIOSBARDOS

Para entender a pseudo-política ourensá, cómpre facerlle pouco caso aos chufóns do «xa o dicía eu», madrugar moito e rebulir bastante nas alforxas dos clásicos. Hai máis de 2600 anos que Esopo nos contou como un alacrán lle suplicara axuda a unha ra para cruzar un regato, coa firme promesa de non facerlle ningún dano porque, se llo facía, ámbolos dous morrerían afogados. Mais, no medio da travesía, o revirado arácnido decidiu espetarlle o se aguzado aguillón nas costas a aquel batracio saltimbanqui. «Como podes facerme isto? Agora imos morrer os dous!», exclamou a ra, talmente sorprendida. «Non teño elección; é a miña natureza», respondeulle o outro, ansioso de vinganza. [Un felato de Xosé Antón Jardón]

CASABRANCA E O LADO ÍNTIMO DA PSEUDO-POLÍTICA OURENSÁ [RELATO]

«Louis, presinto que este é o comezo dunha grande amizade», así foi como se despediu Rick Blaine do tarambaina Louis Renault, non para emprender nada xuntos malia esa necesaria aparencia, senón para despedirse, talvez para sempre, após que este lle salvara a vida. E iso sempre é de agradecer, alomenos formalmente. Así conclúe unha das historias de amor do cine máis famosa da historia: Casabranca. E así, cunha declaración polo estilo, foi como naceron as penetrantes e íntimas relacións, que azacotaron a historia de amor político –amor de comenencia, en fin− entre Xe-Eme Baltar e Gue Jácome [Un relato de Xosé Antón Jardón]

NON HAI DOCE SEN TRECE (TERCEIRA PARTE)

Por obra e graza da lei dos vasos comunicantes, cando botamos líquido homoxéneo nun deles, malia que nun primeiro instante pareza que o recipiente receptor ten máis cós outros, ao pouco tempo e en canto chega a calma, todos alcanzan o mesmo nivel. E iso segue sendo así se lle inxectaramos máis fluído ou mesmo se os ladealos. Os líquidos nos vasos comunicantes sempre acadan o mesmo nivel.Cada quen pódelle botar a culpa ao que queira, mais, dende o século XVII, un tal Pascal deixou acreditado que iso é así porque a presión atmosférica e a gravidade son constantes en cada vaso. [Por Xosé Antón Jardón]

UN TEMPO NOVO PARA GALICIA

Iniciamos un curso político decisivo para Galicia despois do proceso electoral máis anómalo da nosa historia. A dramática e inesperada pandemia mudou as regras do xogo político -incluíndo un adiamento electoral aceptado de boa fe por todas as forzas pero que nunca se producira nin estaba contemplado na lexislación- e determinou que, tras unha campaña condicionada polos rebrotes e unha importante viraxe na psicoloxía colectiva, estas fosen as eleccións con maior abstención (51%) dende as primeiras autonómicas, hai xa 39 anos, en 1981. [Un artigo de Pablo Arangüena]

NON HAI DOCE SEN TRECE (SEGUNDA PARTE)

Ao paso que imos, tan devagar, Galicia tardará centos de anos en alcanzar un goberno alternativo, disposto a frear as desigualdades sociais, blindar e mellorar os servizos públicos básicos e restablecer as súas sinais identitarias, impelendo dinámicas que lle permitan á cidadanía presumir do sentido de pertenza que lle inxecte as doses de ansia necesarias para construír un futuro que, mírese cara onde se mire, non se avista no horizonte. [Por Xosé Antón Jardón]

CATRO ANOS POR DIANTE

O resultado electoral do 12 de xullo foi rotundo e contundente en moitos dos seus aspectos e comprometido para o nacionalismo polo capital político que o electorado deposita nas nosas mans. Ían pasando os días e ía medrando a aceptación da mensaxe do BNG. Isto albiscábase nas olladas de cordialidade da xente, e mesmamente nas enquisas, que sabemos sempre interesadas, que saían á luz. [Un artigo de Mini Rivas Cruz]