Domingo 5, Xullo 2020
O goberno bipartito (PSdG-BNG) apoiou con firmeza a Sanidade Pública en Galicia. Fortaleceu a rede hospitalaria, integrou as quebradas Fundacións Sanitarias no Sergas, impulsou a Atención Primaria, aumentou os orzamentos e mellorou as condicións laborais dos seus traballadores. Pero faltoulle tempo. Nas eleccións de marzo de 2009 –despois dunha campaña bronca e tramposa- o PP recuperou o poder. Núñez Feijóo converteuse en presidente encadeando tres mandatos. Nestes anos a Sanidade Pública galega veuse sometida a un ataque programado desde o propio poder que provocou un severo deterioro das condicións de traballo e da calidade asistencial. [Por Pablo Vaamonde e Manuel Martín]
A radiografía económica dos últimos dez anos en Galicia é negativa para dez dos doce indicadores analizados polo economista e ensaísta Albino Prada: catro deses indicadores teñen a ver coa riqueza e o emprego, tres están relacionados co desemprego e outros tres coa competitividade (I+D e exportación), e só noutros dous se aprecia un pírrico avance. No TEMPOS NOVOS de xullo, dispoñible nos kioscos a partir do venres día 3, abrimos a análise ao que deron de sí as tres lexislaturas últimas do PP nas políticas e na xestión referida aos ámbitos da economía e a industria, o medio rural, o benestar social, a igualdade, a cultura, os medios, a democracia e o autogoberno.

UNHA DÉCADA SEN VISIÓN DE PAÍS

Un na súa inxenuidade, esperaba que esta nova convocatoria electoral tamén serviría para facer balance de país. Do país que temos a respecto do país que queremos. De como seguir avanzando na tarefa colectiva de facer un auténtico país. É indiscutible que a pandemia está condicionando tanto a campaña electoral como o mesmo resultado final. A pesar diso, sempre cabía agardar que entre tanta nube negra aparecera unha raiola de sol que nos iluminara para axudarnos a desvelar o que deu de si o camiño tracexado na última década. Asi, de entrada, o que a un lle sae é que non houbo visión de país. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

MONFORTE: EN DIRECCIÓN CONTRARIA

Prodúceme una profunda tristura a idea da construción dunha nova ponte no Malecón, non por razóns sentimentais, paisaxísticas ou mesmo ambientais, senón pola reiteración na estratexia equivocada, polo que reflicte de ausencia dunha diagnose certeira e, como consecuencia, dunha alternativa de futuro solvente. Prodúceme tristura ver que como marchamos envalentonados en dirección contraria. Como mínimo, non resolve ningún dos problemas de Monforte e distrae da atención aos que si existen. [Por Gonzalo Rodríguez]

EUROPA E A CRISE DO CORONAVIRUS

Moito se esta escribindo sobre o grande esforzo fiscal e financeiro que está facendo Europa (enténdanse as autoridades comunitarias: Consello de Europa, Comisión Europea e Banco Central Europeo) para afrontar a crise provocada polo coronavirus. Hai unha parte de verdade en todo o que se está dicindo e escribindo: nunca na súa curta historia empregaran as autoridades europeas tanta artillería para faceren fronte a unha crise. Pero cómpre tamén facérmonos outra pregunta: son acertadas e axeitadas as medidas que se toman? [Un artigo de Manoel Barbeitos]

SOS MARIÑA LUCENSE

En xuño de 2017, hai exactamente 3 anos, Tempos Novos publicaba na súa sección En Foco un especial sobre a Mariña Lucense no que Alcoa, xa en situación crítica, ocupaba un espazo central. Tres longos anos baixo a espada de Damocles, tres longos anos para reaccionar, tres longos anos nos que a única resposta foi laissez faire, laissez passer a tope. Hoxe recuperamos para a edición dixital este texto que, lamentablemente, podería ser publicado de novo a penas mudando a data. [Un artigo de Gonzalo Rodríguez]

O VARADEIRO OKUPA E CONTAMINANTE DE CELEIRO

Os usuarios da praia urbana de Celeiro, na Mariña lucense, non poden beneficiarse da desescalada pandémica coma noutros areais do país. A alcaldía de Viveiro mantén activada a recomendación de non bañarse nela ata que se comprobe que as augas que a cubren non ameazan a saúde das persoas. Xa ocurrira no verán pasado. Nesta ocasión, as sospeitas teñen no varadeiro, que ocupa unha terceira parte desa praia, o seu obxetivo: é un foco de contaminación. Tamén acústica. A Plataforma Pro-Celeiro, que demanda o seu traslado, denunciouno a Portos, que ata o de agora amosou ter oídos xordos. [Un informe de Carlos Montenegro]

DESCONFINAR OS DEREITOS, ESCALAR AS APRENDIZAXES

Unha emerxencia sanitaria coma a da Covid-19 supón un test de estrés non só ao sistema sanitario senón á capacidade organizativa, de reacción e decisión para adoptar as alternativas nun contexto de incertidume e presión.  As numerosas eivas detectadas, estruturais e coxunturais, requiren unha avaliación demorada para corrixilas. No eido sanitario, é preciso avaliar se as políticas de recortes e precarización do persoal sanitario incidiron no espallamento da enfermidade e nunha maior mortalidade.  [Un artigo de Alba Nogueira]

ESTE CHEQUE NON PAGARÁ O MEDO A MORRER

Nesta segunda entrega das aventuras en banda deseñada de Pepe Carvalho, o personaxe creado por Vázquez Montalbán, un vello coñecido de cando nos tempos mozos traballara para a CIA aparece morto cunhas bragas no peto. O historial de mullereiro e festeiro da vítima non axuda, mais a viúva non cre a versión oficial da policía e contrata ao detective, que axiña descubre o complicado do caso e os poderes fácticos que vai ter que enfrontar.

OS MEDIOS PÚBLICOS E O 12-X: FESTA DEMOCRÁTICA OU TONGO

Estamos en estado de alarma. Ás portas do que en democracia é, ou debera ser, unha festa en liberdade: a das eleccións do 12 de xullo. Para iso, nada tería que estorbar, malia as limitacións que siga impoñendo a pandemia, tanto a fase deliberativa, imprescindible para termos os cidadáns capacidade e liberdade de decisión, como a emisión do voto. E xa que todo o proceso se dá nun tempo excepcional, o que se impón é un proceso igualmente excepcional, no que os medios de comunicación públicos pasen de meros apéndices a activos dinamizadores do debate electoral. [Por Luís Álvarez Pousa]

MÚSICA, LITERATURA E CONDENA

Unha noite, unha mociña debruzada no peitoril dunha das pontes parisinas sobre o río, cae nas augas frías. Clamence nada fai por salvala cando sente o ruído que fai o corpo e mais o berro que escoita. E ese final: “Agora é tarde de máis, sempre será tarde de máis. Afortunadamente!”.Para sempre queda na lembranza o leitmotiv da narración. La chute, editada en 1956, un ano antes de que o seu autor, Albert Camus, recibise o Premio Nobel de Literatura. Foi a súa terceira e derradeira novela.

O EURO E OS RISCOS DAS POLÍTICAS DEFLACIONISTAS

En Alemaña está moi estendida e aceptada a idea de que a hiperinflación e o seu impacto monetario nos primeiros anos vinte do século pasado (1921-1923, cando un dólar chegou a equivaler a un millón de marcos) foi o caldo de cultivo que favoreceu o auxe e ascenso ao poder do nazismo na daquela coñecida como República de Weimar. Velaí que as autoridades alemanas consideren actualmente que a UEM debe ter como o obxectivo macroeconómico prioritario combater a inflación. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

Séguenos nas redes

Opinión

ANTOLLO E O XURELO GUISADO [RELATO]

Foi a súa propia nai a que lle puxo o alcume de Antollo. Dende entón nin os da xente nin os de fóra lle chaman polo seu nome auténtico. O de Antonio é para os documentos oficiais. A señora Remedios deulle en chamar así, Antollo, ao constatar que era imposíbel arrincarlle dos miolos –e das papilas gustativas− esa manía enfermiza e teimuda que tanto o enfurece cando tarda en ver cumpridos os seus caprichosos, ás veces estrambóticos e sempre incomprensíbeis. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

O CAN VELLO, O AMO E O PATRÓN [RELATO]

Tobi case era da familia. Levaba máis de quince anos na casa cando Berto abafou nun santiamén a súa propia memoria, ao esquecerse adrede da fidelidade, da incondicional compañía e dos servizos que lle prestara, a cambio de rillar catro ósos e durmir diante da porta, soportando toda clase de intemperies. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

ENCARNA DE NOCHE

Chámame a atención o ángulo de sombra no que labora nestes días o profesorado de todos os niveis educativos, temos todas o cú pelado de horas e horas de banco, os ollos secos de pantalla, os biorritmos alterados por unha especie de condena de Sísifo que nos fai subir unha pedra enorme e caer axiña a rolos costa abaixo. Camiñamos ás apalpadas, entre a néboa, pero camiñamos. [Por Rexina Vega]

ENCANTAMENTOS

Os fenómenos de encantamento colectivo son fascinantes. Hai uns poucos anos, unha parte maioritaria das clases altas catalanas, e a ampla mesocracia comarcal que a ten como modelo, chegaron ao convencemento de que os expoliados e os oprimidos eran eles, e non a poboación traballadora, mestiza, multiidentitaria e bilingüe que vive e traballa principalmente na cidade de Barcelona e na súa Área Metropolitana. [Por Damián Villalaín]

MOMENTOS HISTÓRICOS

Inicio a lectura dun documento político; refírome a un elaborado por unha organización política. Dise o pecado, non o pecador. Comeza: “Neste momento histórico…”. A tentación de non seguir lendo invádeme; só unha certa respectuosa disciplina me  obriga a continuar. Chego ata o final con esforzo. Agás o do “momento histórico” que segue remoendo nos miolos, o demais esvaecese. [Un artigo de Carlos Méixome]

A LINGUA DE CAÍN

As mentalidades primitivas procuran a simplicidade, a coherencia, que a realidade cadre coa lóxica, co racional, co que é  “natural” e doado de comprender. Por exemplo, no relato bíblico, escolleuse a bondade de Abel, por vítima, e alcumouse a maldade como cainita, por asasino. Mais a disputa resulta ben máis complexa, pouco dada á simple disxuntiva entre perversidade e benevolencia. [Un artigo de Carlos Méixome]