Mércores 4, Agosto 2021
Unha boa parte do seu traballo académico centrouse na investigación no campo da innovación, o cambio estrutural e o desenvolvemento. Alentador do pensamento crítico, Xavier Vence Deza rompeu esquemas na maneira de afrontar intelectual e profesionalmente a problemática socioeconómica de Galicia, sen renunciar a experimentar ese seu compromiso público nun breve pero intenso período político.
O último escándalo de ciberespionaxe que vén de poñer ao descuberto unha investigación coordinada polo grupo Forbidden Stories (un consorcio internacional de medios), e do que foron vítimas activistas, xornalistas, políticos, opositores e avogados de causas humanitarias como a dos estudantes secuestrados   e desaparecidos no México de Peña Nieto, está pasando desapercibido. É coma se os anteriores escándalos dese tenor, e desa gravidade, que Julián Assange, Edward Snowden ou Hervé Falciani divulgaron... [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

[ENTREVISTA] CARLOS CRUZADO, PRESIDENTE DE GESTHA

Carlos Cruzado é presidente dos Técnicos do Ministerio de Facenda (Gestha) desde 2005. Desenvolveu gran parte da súa carreira profesional na Intervención Xeral da Administración do Estado (IGAE) e no Instituto de Contabilidade e Auditoría de Contas (ICAC). Unha das voces autorizadas máis críticas coa política fiscal e económica levada a cabo polos últimos Gobernos do PSOE e o PP, como defensor dun sistema fiscal máis eficiente e xusto, preservando o Estado de Benestar.

EXALTACIÓN ESPAÑOLISTA

«Plata, plomo y palo». Anastasio Somoza sintetizaba a súa política na doutrina dos tres pes: «Plata para los amigos, plomo para los enemigos y palo para los indiferentes». Narcos popularizou a oferta de Pablo Escobar: «Plata o plomo», pero, se se lle quere dar máis calado á encrespada polémica sobre o indulto dos independentistas, hai que reparar no dereito penal do inimigo de Carl Schmitt, actualizado por Günther Jakobs coa contraposición entre un dereito para cidadáns e un dereito para inimigos. [Un artigo de Manuel M. Barreiro]

O ANO DA TAXA TOBIN

Cúmprese o ano que vén un cuarto de século dende que a sociedade civil comezou a esixir a implantación en todo o mundo dun imposto ás transaccións financeiras. Popularizouse como Taxa Tobin, lembrando así ao economista que primeiramente formulou a proposta, que ten por obxetivo a redución do dano que a especulación financeira pode ocasionar na economía polo simple funcionamento do sistema capitalista. [Un artigo de Ricardo García Zaldívar]

CARTA Á INFANCIA NESTA FIN DE CURSO DO 2º ANO DE PANDEMIA

Agora que o ano escolar remata, que vai sol e calor e están a piques de celebrarse, por fin! unhas case-festas de fin de curso, quixera escibrirvos sobre todo o que eu sentín ao vervos durante este tempo de pandemia. Confeso que cada día, ao pasar preto do voso cole á hora do recreo, empleei moitos minutos en quedarme observando a vosa marabillosa disciplina, o voso estrito acatamento das normas. [Un artigo de Rexina Vega]

GALICIA 2000-2019. XERACIÓN SOCIAL E AMBIENTAL PERDIDA

O balance socioeconómico e medioambiental das dúas primeiras décadas deste século non é precisamente positivo para Galicia, como moi ben argumenta o analista tras estudar detidamente unha serie de indicadores extraídos da estatística oficial. A radiografía que describe pon contra a parede as propagandas da Xunta e as declaracións dos seus colaboradores máis leais.[Un artigo de Albino Prada]

VISTA AÉREA DO 2050

A imaxe nocturna que capta o satélite amosa unha intensa retícula de luces, un camiño dourado que beirea a costa atlántica. De Porto ao Ferrol a contaminación lumínica que vemos indica a existencia dunha zona densamente poboada, unha cidade estensa que semella configurar unha área claramente definida. Sete millóns de persoas habitan nesa liña de luz da esquina noroeste sobre un océano no que, como unha ardora, fosforecen as luces de posición dos grandes aeroxeradores. [Por Rexina Vega]

A GALICIA DA POSTCOVID, A DEBATE EN OUTES

Expertos e expertas nas diversas áreas sociopolíticas do país tomarán parte o vindeiro día 17 de xullo, en Outes, nunha xornada de reflexión e debate sobre "A Galicia da postCovid". Dúas conferencias e outras tantas mesas, unha social e outra política, conforman o programa proposto polos organizadores: a revista TEMPOS NOVOS e o Concello de Outes. A asistencia é aberta e gratuita, tendo os interesados/as que inscribirse previamente.

[IN MEMORIAM] ENTREVISTA CON XAQUÍN ÁLVAREZ CORBACHO

Vén de fenecer Xaquín Álvarez Corbacho, catedrático de Facenda Pública e de Economía Aplicada, que foi alcalde de O Grove nos primeiros anos da democracia, membro do Consello de Contas durante o bipartito e articulista, colaborando como tal en Tempos Novos. Reproducimos a entrevista que o xornalista Luís Villamor lle fixera para a citada revista (número 199) ao pouco de se xubilar. Nada do que afirma nela perdeu actualidade.

A GALICIA QUE VÉN CO ESTATUTO QUE FOI?

Corenta anos despois, desfían as costuras do Estatuto. Fora aprobado á marxe do estatus de soberanías compartidas entre o Estado e a UE, quedando moi condicionado o autogoberno das autonomías. As últimas grandes crises evidenciaron moito desfase no seu articulado. Pese a iso, O goberno de Feijóo séguelle poñendo o freo á reforma de calado que xustificaron os participantes no debate organizado pola revista Tempos Novos.

CHILE (e III): ABRÍRONSE POR FIN AS GRANDES ALAMEDAS

Xa pasaron máis de tres décadas, unha xeración, dende que a sinistra ditadura pinochetista desaparecera definitivamente do escenario político chileno. Logo do tempo transcorrido parece oportuno preguntarse se, por fin, en Chile "se abriron as grandes alamedas". [Un artigo de Manoel Barbeitos]

Séguenos nas redes

Opinión

A GALIÑA QUE PON OS OVOS SEN DATA DE CADUCIDADE

Ao aprobar a oposición de motorista da Garda Civil de Tráfico, Tirso López veu ter a Ourense e, no canto de ocupar a vivenda que lle pertencía na comandancia, alugou un cuarto na pensión que a señora Lola recibira en herdanza dun xastre que a afillara, militante raso do Partido Galeguista, co que vivira amancebada a nai nos dez últimos anos da súa vida. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

UNHA LIÑA FRONTEIRIZA

Movémonos no alambre. E con nós, a democracia. Evidenciouno con toda crudeza a batalla que vén de librarse en Madrid. A situación é o suficientemente grave como para fixar con claridade unha liña fronteiriza que serva para reubicar aos que co seu ideario, discursos e actuacións públicas están poñendo en perigo o noso sistema democrático de convivencia. Os demócratas fomos excesivamente laxos con VOX, que aproveitou para escalar social, política e institucionalmente posicións alternativas con poder de decisión. Cómpre paralos. Antes de que sexa demasiado tarde. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

VERBAS QUE PRECISAN OLLOS

A volta á normalidade despois da pandemia introducirá cambios importantes nas nosas vidas. O longo ano de sombras que debuxou a pandemia está a deixar unha pegada fonda no xeito no que enfrontamos o traballo, o consumo e as relacións persoais. Poucos atrancos detiveron máis a velocidade das nosas vidas que o espallamento a fume de carozo desta enfermidade. A parálise do mundo achegounos a xeitos e medios de contacto e relación que hai anos semellaban imposíbeis. [Un artigo de Alberte Santos Ledo]

O PAN NOSO DE CADA DÍA [RELATO]

Hai anos, en Amieiro Longo, vivían máis de corenta almas. Hoxe hai catro veciños. Charly, o Hippy, ten un taller de abelorios e hai quen di que vive diso. Mal rapaz non é, se a non ser por esa pequena eiva que o ten medio arrelado: non come pan! Tosta fariña con auga na tixola e lárpana entre el e a cadela. El pensa que si, mais eses hostións irreverentes e acartonados non teñen nada que ver con aquela bica do testo ou bica rapeira que facía a súa avoa. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

QUEN RI ÚLTIMO, RI MELLOR [RELATO]

O Felisindo do Pombal ten fama de mal agricultor. Os que non lle queren mal din que, se non ten mellores patacas, é por non renovar a semente. Farto de que se moqueen da súa ruín colleita, o ano pasado deu o brazo a torcer e antes da sementeira foi falar con Pepe Farelos, para pedirlle o favor de que lle cambiase un saco de semente. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

MATAR LIRICAMENTE

Vale!, as letras de Pablo Hasél son vomitivas, non tanto polo fondo como pola forma, hai que ter moi mal karma para facer rimas coma estas: Yo soy la bomba, por eso me rastrean obsesivamente/Se siente agente, los maté líricamente./Usted no nos protege, porque si lo hiciera./Metería a/poderosos en la trena con condena eterna. [Un artigo de Rexina Vega] Chiste de mal gusto, el Estado me querella. Injusto como que no muera de gangrena en el ano Ana botella.