Domingo 25, Outubro 2020
Escribirase algún día a historia das mestras que case adolescentes como Paz López Facal ensinaban no rural a comezos dos sesenta. En Brates, Boimorto, nin a escola unitaria nin a casa da mestra coa que compartía edificio tiñan auga corrente. Afastada nun lugar solitario, o peor eran as noites cando os mozos apedraban as fiestras berrando ameazas de acoso sexual. Non, o rural non era idílico, e menos para as mulleres. As mestras novas que, como Paz, poñían todo o seu entusiasmo no traballo coas criaturas eran auténticas heroínas. [por Marilar Aleixandre]
Sempre ten unha visión de alcance sobre os acontecementos que trastocan modos de vida e estados de opinión. Albino Prada, catedrático de Economía Aplicada na Universidade de Vigo, non é un economista de manual. Gosta de romper alambradas artificiais, e vai a contracorrente das versións oficiais. Con rigor analítico, desbroza os argumentos ad hoc, sempre dictados e distribuidos con carátulas falseadas, e é quen de desvelar o que esconden sen facer máis pó do necesario. Eis un extacto da entrevista que publica a revista TEMPOS NOVOS do mes de outubro. Faise así creíble. [por Manoel Barbeitos]

MALOS SÍNTOMAS

Das crónicas saídas do Foro de La Toja non tira un máis que pullas e exorcismos. Se como os presentou a toda páxina o xornal dos Fernández Latorre son as “mellores mentes” de España, aviados imos. Foi todo como moito unha representación. Co rei na mesa, tocaba poñerse monárquicos ata na sopa. E ninguén como Felipe González e Alberto Núñez para exercer de turiferarios. Cumpriron. Con iso contaban os patrocinadores, a crème da crème do empresariado español, que veñen movendo Roma con Santiago para acoirazar o sistema de poder no que sempre fixeron Caixa, empezando por apoiar sen condicións a continuidade da monarquía. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

ALCOA E A MUNDIALIZACIÓN NEOLIBERAL

Para mellor entender o devir de ALCOA (San Cibrao) -no momento de escribir isto, o seu futuro aparece moi negro- cómpre ter en conta os cambios que se teñen producido na economía por mor da mundialización neoliberal á que se aplicou o sistema capitalista. Esa que a nivel empresarial comporta maiores facilidades para a deslocalización e a preferencia polas actividades financeiras de carácter maiormente especulativo. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

FOLLA DE RUTA PARA UNHA GALICIA DECENTE E RESILIENTE

Como complemento da entrevista que no número de outubro de Tempos Novos lle facemos a Albino Prada publicamos neste Tempos Dixital esta Folla de Ruta centrada en Galicia. Nela Prada concrétanos polo miúdo como enfocar a “recuperación” da que se ocupa o Goberno de España nun Plan de Recuperación centrado no verde e no dixital. Ou do que a Xunta de Galicia di que procurará na súa xa bautizada e inminente Lei de Recuperación da Economía. [Un artigo de Albino Prada]

O CORONAVIRUS OCULTA OUTRAS CRISES HUMANITARIAS

Entre os múltiples efectos colaterais da pandemia da COVID-19 está a evidencia de que outros gravísimos problemas que afectaban e seguen afectando a unha parte nada desprezable da humanidade desapareceron das portadas mediáticas e do debate político,  deixando así de teren visibilidade. Crises humanitarias cuxa característica común é a de ter lugar en países da periferia, na área menos desenvolvida da economía mundo capitalista. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

MADRID: A PÉRFIDA ALBIÓN

Aínda que o término Albión ten orixe celta, a súa maior divulgación tivo lugar no século XIX cando Napoleón o utilizaba para referirse despectivamente a Gran Bretaña. Uso que posteriormente se xeneralizaría e así sería utilizado por Benito Pérez Galdos nos seus Episodios nacionais, polos irlandeses nas súas cancións patrióticas e polos arxentinos cando a guerra das Malvinas. Co gallo da pandemia, temos agora a un sector do soberanismo galego que atopou unha nova e pérfida Albión, que neste caso sería Madrid, quen segundo eles sería a causa principal da expansión do coronavirus por toda España. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

OS NÓS DE DALILA GONÇALVES

A inauguración da mostra de Dalila Gonçalves, o pasado día 17 de setembro, formou parte do evento Aberto, a primeira acción pública de A Contemporánea (Asociación de Galerías de Arte Contemporánea de Galicia). Catro galerías compostelás (Luísa Pita, Metro, Nordés e Trinta ―que expón á sempre interesante Pamen Pereira―), Marisa Marimón de Ourense, PM8 de Vigo e as coruñesas Moret Art e Vilaseco coordináronse para visibilizar xuntas a nova tempada. E tamén os novos azos que parece coller o sector grazas ás diferentes iniciativas civís, que contrastan co devalo dunhas institucións públicas totalmente desganadas.

BANCOS E FUNDACIÓNS: AS OBRAS SOCIAIS EN ESPAÑA

De resultas do colapso financeiro de 2008, sobreviviron algunhas Caixas de Aforros transformadas en Fundacións sen ánimo de lucro, axustadas á Ley 26/2013 de Cajas de Ahorros y Fundaciones Bancarias e a Ley 50/2002 de Fundaciones. O articulista aporta datos contrastados a respecto do destino dos beneficios bancarios, e máis concretamente dos que canalizan Kutxabank, Abanca e Bankia (agora mesmo en proceso de fusión con Caixabank) a Obra Social, que é o obxetivo esencial das súas respectivas Fundacións. A resultas desa análise, sae que o vasco Kutxabank destina á súa obra social trinta veces máis que Abanca. [Un artigo de Albino Prada]

EN COIROS

Acosado polas investigacións xudiciais, o rei emérito Juan Carlos de Borbón vén de refuxiarse, de común acordo co rei Felipe VI e o goberno de Sánchez, nos Emiratos Árabes Unidos. O comunicado da Casa Real co que se pretendía xustificar ese planificado desterro non se sostén: os acontecementos que desvelaron un presumible comportamento corrupto non son, como queren facernos ver, de natureza exclusivamente privada. Tocan de cheo á monarquía como institución. De personificar a lexitimidade dinástica na monarquía parlamentaria (aparece con nome e apelidos na Constitución do 78) deriva a dificultade, ou a imposibilidade, de separar a persoa da institución, que queda en coiros. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

A AMEAZA NUCLEAR

Nun dos seus últimos libros ("Cooperación o extinción"), o grande pensador e activista Noam Chomsky denuncia os graves riscos que hoxe en día ameazan a humanidade por mor da crecente capacidade de autodestrucción dende que entramos na chamada "era atómica". Unha denuncia que debera servir para que todos os cidadáns tomaramos conciencia da extremadamente perigosa deriva na que camiña a humanidade dende fai algunhas décadas. Unha conciencia que en España, e moi especialmente en Galicia, non parece debidamente desenvolvida. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

CONCENTRACIÓN BANCARIA E RISCO SISTÉMICO

Unha alta concentración en poucas empresas do poder de mercado acostuma asociarse con prácticas pouco competitivas e de abuso para cos consumidores. Dita concentración para o sector financeiro acostuma avaliarse coa concentración ou cota de mercado que teñen as cinco maiores entidades (C5). Para dito sector en España o Banco Central Europeo estima que en 2018 esta concentración C5 (Santander, BBVA, Caixabank, Bankia, Banco de Sabadell) alcanzaba o 68,5 % do total de activos do noso sistema financeiro. [Un artigo de Albino Prada]

Séguenos nas redes

Opinión

GUERRA PATRIÓTICA: NACIONALISMO MADRILEÑO CONTRA CENTRALISMO ESPAÑOL [RELATO]

Tratando de emular a cita que lle tomamos emprestada a Julio Dorado −a anduriña que é capaz de escribir no aire coas alas− o meu tío Lisardo resolveu clasificar os madrileños en dous grupos: os que baballoan contra o estado de alarma dende as solainas douradas do barrio de Salamanca, adoecidos por non poderen gozar da ponte do Pilar na praia; e os que xemen e agatuñan polas escaleiras das estacións do metro, tratando de fuxir da Covid-19. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

MÉNAGE À TROIS NAS CLOACAS DO BARBAÑA [RELATO]

Ao meu tío non lle chista moito esa irreverente teimosía, propia de lavercos presuntuosos ou dos campións das ocorrencias, aos que constantemente lle proe no caletre unha sorte de insolencia dogmática, que lles fai responsabilizar á sufrida veciñanza da febre tifoide que infesta a política na capital da provincia, ata o punto de culpala de votar a quen non debe, cando non opta pola papeleta que a eles lle gustaría que escollesen. É certo, moitos cidadáns votaron a Jácome –si, a Jácome. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

SAMUEL

Samuel érguese cedo unha mañá de sábado da Nova Normalidade. O concerto non é ata a noite, pero non pode durmir. Tocar outra vez diante de xente teno nervioso. Colle o tren en Santiago para reunirse coa banda en Vigo. Canceláronlles polo menos vinte concertos dende marzo. Xa nin o pensa. Está moito máis resignado do que imaxinara. Xa son moitos meses traballando a cambio de likes detrás dunha pantalla. “Carallo, 11,50. Menos mal que me pagan a viaxe”. Leva o protocolo que lle mandaron dende a organización para repasalo no tren. É a cuarta versión que lle mandan. O DOG é imprevisible. [Un artigo de Sol Álvarez]

ECOLOXISMO

Se outrora era polo Nadal cando agardabamos pacientemente o anuncio televisado dunha famosa bebida espumosa catalá, agora é no verán cando outra empresa (tamén catalá e de bebidas espumosas) sorprende pola orixinalidade audiovisual da súa publicidade. O equipo creativo desta cervexeira atopou no ecoloxismo a inspiración precisa para conectar cunha clientela cada vez máis concienciada sobre a necesidade de mudar o mundo sen renunciar a algo tan banal como é o refrescarse cos tragos dunha bebida alcohólica durante o estío. [Un artigo de María Alonso]

ALGO CHEIRA A PODRE NA CIDADE DOS BIOSBARDOS [RELATO]

Para entender a pseudo-política ourensá, cómpre facerlle pouco caso aos chufóns do «xa o dicía eu», madrugar moito e rebulir bastante nas alforxas dos clásicos. Hai máis de 2600 anos que Esopo nos contou como un alacrán lle suplicara axuda a unha ra para cruzar un regato, coa firme promesa de non facerlle ningún dano porque, se llo facía, ámbolos dous morrerían afogados. Mais, no medio da travesía, o revirado arácnido decidiu espetarlle o se aguzado aguillón nas costas a aquel batracio saltimbanqui. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CASABRANCA E O LADO ÍNTIMO DA PSEUDO-POLÍTICA OURENSÁ [RELATO]

«Louis, presinto que este é o comezo dunha grande amizade», así foi como se despediu Rick Blaine do tarambaina Louis Renault, non para emprender nada xuntos malia esa necesaria aparencia, senón para despedirse, talvez para sempre, após que este lle salvara a vida. E iso sempre é de agradecer, alomenos formalmente. Así conclúe unha das historias de amor do cine máis famosa da historia: Casabranca. E así, cunha declaración polo estilo, foi como naceron as penetrantes e íntimas relacións, que azacotaron a historia de amor político –amor de comenencia, en fin− entre Xe-Eme Baltar e Gue Jácome [Un relato de Xosé Antón Jardón]