Xoves 27, Xaneiro 2022
No primeiro parágrafo do documento estratéxico do reciente 40º Congreso do PSOE queda moi claro que do que se trata é de avanzar nunha nova socialdemocracia. Non será socialista (algo que queda vacante) pero, polo que parece, tampouco o centrismo en boa medida neoliberal co que outros partidos das vellas socialdemocracias (grego, francés, británico, ou o PSOE de González ou Zapatero) entraron en colapso. [Un artigo de Albino Prada]
Na serie de informes que vén publicando sobre Latinoamérica, o seu autor recala en Guatemala, un país sometido desde os anos 60 do pasado século a unha tormentosa e violenta extorsión: económica, social e cultural. Con periodos militarizados que a sociedade padeceu en persecucións, torturas e asasinatos. [Un artigo de Manoel Barbeitos Alcántara]

RECUPERAR AS AXENDAS

Tódolos frentes dun tempo distópico están abertos ás portas do novo ano. Pónnolo en celuloide o director Adam Mckay na tan intelixente como caótica Non mires arriba, que non por casualidade se convertiu en poucos días nun acontecemento de masas. A submisión da política ao mercado, a plutocracia corporativa, os tentáculos do capitalismo dixital e de vixilancia, a febleza da democracia representativa, a instrumentalización da ciencia e a tecnoloxía, a sociedade do consumo e do espectáculo, a postverdade... [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

HONDURAS (II): UN PAIS NA PROCURA DUN MILLOR FUTURO

Malia o golpe militar contra o goberno lexítimo de Manuel Zelaya (28 de xuño de 2009) e a pesar dos continuos asasinatos de líderes sociais (sindicalistas, dirixentes campesiños e indíxenas...) o pobo hondureño seguiu dando continuas mostras de querer superar o seu pasado de república bananeira para encarar un futuro en democracia, con maiores cotas de benestar social e de igualdade. As eleccións de novembro pasado repuxeron no poder ao partido Libre que lidera Xiomara Castro.

[ENTREVISTA] ALBERTO TURNES ABELENDA, economista

As liortas políticas que se producen coa reivindicación dun reorientado financiamento autonómico provocan tanto ruído que fan inaudibles os argumentos cos que os estudosos tentan definir o modelo máis xusto e equilibrado. Un deles, o profesor da USC Juan Alberto Turnes Abelenda, colaborador de TN, desvela nesta entrevista datos que axudan a entender en que dirección se terían que orientar os fluxos fiscais directos e indirectos entre Galicia e o Estado.

O MÉTODO FEIJÓO

Quen traballa no teatro ou o cinema sabe que a mellor improvisación é a ensaiada, metódica e sistemática. A espontaneidade na interpretación vai dirixida a un público, non é imprescindíbel que as emocións se sintan intimamente, teñen que verse. Por iso actores e actrices se poñen diante do espello para observar o efecto de xestos e movementos desde fóra, como os vai ver o público. Pretender que... [Un artigo de Xurxo Borrazás]

HONDURAS (I): UNHA REPUBLICA BANANEIRA

Nesta primeira entrega sobre Honduras, o analista aborda os trazos que marcaron nese país latinoamericano un accidentado itinerario político e sociocultural, do que en boa medida tivo responsabilidades a administración norteamericana, fiadora de golpes violentos e de políticas involucionistas. [Un artigo de Manoel Barbeitos Alcántara]

[DEBATE] UNHA GALICIA EN REDE URBANA E ABERTA A PORTUGAL

O libro "Unha nova Olanda... De Ferrol ao Porto: As cidades galegas e o norte de Portugal no escenario global" (Galaxia, 2021), do filósofo e ensaísta Antón Baamonde, é unha suxerente reflexión sobre o modelo de sociedade rede onde nos estamos a sustentar. Arredor del e de como Galicia pode atraer poboación e integrarse mellor na economía mundial, TEMPOS NOVOS organizou un debate coa participación do autor, do analista político Manuel M. Barreiro e o historiador Lourenzo Fernández Prieto.

O BURATO NEGRO DA GALAXIA ESPAÑOLA

A poeira que se levantou recentemente a propósito da política fiscal que se aplica na comunidade autónoma de Madrid, unha grande aspiradora en palabras do presidente valenciano Ximo Puig, axiña provocou un fío de adhesións á idea de que o Estado artelle mecanismos cos que harmonizar cando menos os impostos sobre patrimonio e sucesións, o que evitaría en boa medida esa anomalía dumpíngtica, que está supoñendo perdas millonarias na recadación do conxunto de España, tal e como defende o autor deste artigo. [Un artigo de Enrique Sáez Ponte]

NICARAGUA (e II): QUE QUEDA DO SANDINISMO?

O analista faise unha pregunta referida ao que queda daquel movemento sandinista que chegara ao poder en Nicaragua en medio de tantas esperanzas, e os datos que manexan os organismos internacionais máis fiables relacionados tanto coa calidade da democracia como cos índices de benestar conducen a unha forzosa e decepcionante resposta: a nostalxia. Os niveis de crecente corrupción no entorno da familia Ortega e os estragos dunha pandemia sanitaria mal xestionada contribúen a evidenciar o estado comatoso do réxime.

A REACCIÓN CULTURAL DA EXTREMA DEREITA

O ascenso dos partidos de extrema dereita non so é un fenómeno político de primeira orde senón que ten, fondamente ligado a el, unha dimensión cultural. O fenómeno, aínda que teña algunhas características esenciais comúns, é plural. Cas Mudde, recoñecido estudoso do mesmo, cifra en tres trazos isto que os une: autoritarismo (lei e orde), populismo (polarización pobo-nación/elite ou establishment, líder caudillista) e o que chama "nativism", isto é, nacionalismo e xenofobia. [Un artigo de Jorge Álvarez Yágüez]

DE QUEN É O MUNDO?

A pregunta pode soar a disparate, absurda e carente de resposta, ou infantil. É máis infantil que absurda, xa se sabe que as crianzas formulan as preguntas máis radicais e non se conforman cando se lles furta a resposta. Imos dárvola, queridas nenas e nenos. Non unha resposta vaga ou evasiva, senón concreta coma o cemento, afastada de teorías da conspiración e polo tanto con nome e apelidos. [Un artigo de Xurxo Borrazás]

Séguenos nas redes

Opinión

[RELATO] O DESENCANTO DE DON CLAUDIO

Don Claudio padecía insufríbeis doenzas nas queixadas de tanto rinchar os dentes, por non ser quen de atopar a pedra filosofal capaz de frear o declive do fervor piadoso dos desapegadizos fregueses. Fartábase de rifar dende o púlpito e responsabilizaba aos devotos incondicionais das alongadas ausencias dos «desertores da fe». [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] DON CLAUDIO E O PROGRESO

Nunca souben moi ben, se don Claudio era así porque si ou por convicción. El era como era, e malia todo foi quen de chegar a arcipreste. Mais, por moito que a Historia se repita, como o tempo nunca se detén, aínda que nos pareza que nada cambia, a casca das cousas –só a casca, claro– a pesar de ser codia, non deixa de mudar, aínda que sexa lentamente. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] VAI MOITO FRÍO EN PENALONGA

O vento zune sen tregua en Penalonga e estámpase contra todo o que pilla diante. Fai tremelicar a porta e un chirlo cargoso espértame máis cedo da conta, para aforrarlle traballo a un insolente despertador que sempre cacarexa ao amencer. Cando se cansa de zunir ponse a asubiar melodías monocordes e queixosas que ceban a inopia inverniza, ata desalentarme e imbuírme na insufríbel melancolía que invade as longas horas de frío e chuvia.

[RELATO] A MATANZA DO TEMPO

Malia levar no carrelo mil e pico quilos de teoloxía, don Claudio, sempre foi algo apoucado. Hai quen di que carece da necesaria picardía e mesmo da habelencia que un do seu status precisa para tumbar, no lamazal das súas propias artimañas, aos pillabáns que andan decotío á espreita dos “donclaudios” da vida. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] UNHA OVELLA NA TULLA DO DIÑEIRO

Os fabricantes de alcumes acordaron poñerlle Laluna. Foi pola ladaíña enfática e reiterativa coa que sempre coaroaba as falas e as chácharas na taberna: «me cago en la luna!» Ou, ao mellor, foi polos modos e actitudes máis propias dun lunático ca dun tipo cargoso e repugnante. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

O DE OURENSE

Ourense, anos 70 do pasado século. En pleno tardofranquismo, que non era senón a quintaesencia do que as elites oficiais desa época exteriorizaban en formatos de actuación pública que, lonxe de teren como obxectivo un plano de resistencia camaraderil fronte ao que se aveciñaba, non facían outra cousa que exhibir unha confrontación a cara de can polos restos. Velaí o que daquela se dera en coñecer, sometido a obrigado silencio na prensa galega e española de entón, como “o de Orense”. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]