Mércores 3, Xuño 2020
En Alemaña está moi estendida e aceptada a idea de que a hiperinflación e o seu impacto monetario nos primeiros anos vinte do século pasado (1921-1923, cando un dólar chegou a equivaler a un millón de marcos) foi o caldo de cultivo que favoreceu o auxe e ascenso ao poder do nazismo na daquela coñecida como República de Weimar. Velaí que as autoridades alemanas consideren actualmente que a UEM debe ter como o obxectivo macroeconómico prioritario combater a inflación. [Un artigo de Manoel Barbeitos]
“A maioría das reivindicacións nacionais en España están desvinculadas dunha cuestión identitaria”. Daniel Innerarity é catedrático de Filosofía Política da Universidade do País Vasco, director do seu Instituto de Gobernanza Democrática e profesor do Instituto de Florencia. TEMPOS NOVOS entrevistouno pouco antes de impartir a primeira das conferencias que, co gallo do centenario da revista Nós, organizan o Consello da Cultura Galega e o Instituto de Estudos das Identidades do Museo do Pobo Galego. [Unha entrevista de Miguel Vázquez Freire]

O EURO E O FETICHISMO DUNHA MOEDA FORTE

Seguramente se preguntarán algúns que ten que veren o euro coa postura comunitaria diante da crise sanitaria que provocou o coronavirus. Directamente nada, pero indirectamente todo. Diría que está sendo decisivo, xa que todas as medidas aprobadas ata o día de hoxe teñen como condicionante "evitar a caída do euro". Lembremos que noutro dos momentos difíciles da UEM, cando a crise das débedas soberanas, o daquela presidente do BCE (Mario Draghi) afirmou:  "farei todo o que sexa necesario para protexer o euro". [Un artigo de Manoel Barbeitos]

BANGLADESH: MÁRTIRES POLA LINGUA

O día internacional da lingua materna é un festexo que lembra as persoas que morreron polo seu idioma na Bangladesh de 1952. Ten lugar todos os anos o 21 de febreiro. Alí, o daquela goberno de Paquistán impuxera o urdú como única lingua oficial. Con todo, o bengalí era a lingua propia do lugar e por ela morreron catro estudantes, asasinados por defenderen o uso da súa lingua materna. [Unha crónica de Moncho Iglesias Míguez]

[ENTREVISTA] IGNACIO CASTRO, FILÓSOFO

Ignacio Castro Rey é filósofo, crítico de cine e arte, xestor cultural e profesor. Sempre xeneroso para ofrecer a súa palabra e a súa presenza colaboradora cando é reclamado desde os espazos asociativos e culturais, é autor dunha ampla obra, na que destacamos Votos de riqueza (Madrid, 2007), Roxe de Sebes (A Coruña, 2011), La depresión informativa del sujeto (Buenos Aires, 2011), Sociedad y barbarie (Melusina, 2012), Ética y desorden (Pretextos, 2017) e acaba de publicar Lluvia Oblicua (Ed. Pretextos 2020). [Unha entrevista de Miguel Vázquez Freire]

O NUNCA VISTO

A pandemia destapou as carencias dos sistemas sanitarios, mesmo os eficientes, para enfrontarse a unha situación excepcional, tamén desveou o funcionamento dunha sociedade permeada ata a médula polo capitalismo. A asistencia foi levada ao límite durante lustros con criterios de empresa, productividade e abaratamento, a costa da sobrecarga dos profesionais. Como nas economías domésticas depauperadas, mentres non ten que afrontar un extra, vai indo. Xa cada ano por xaneiro a sanidade se vía desbordada pola vaga de gripe, ma non troppo. Cando a presión aumenta, xestionar as necesidades de atención é coller auga nun cesto. [Un artigo de Xurxo Borrazás]

CANDO O PROBLEMA DE EUROPA É ALEMAÑA

Recentemente tivemos unha nova evidencia do que supón para a UE o liderado de Alemaña cando o Tribunal Constitucional alemán volveu poñer en cuestión a compra de bonos por parte da BCE (PSPP), por equiparala a un financiamento directo dos estados. Unha decisión que non deixa de ser un chanzo máis na férrea e inamovible postura alemana a prol dunha Unión Europea ordoliberal. Porque é no que se traduce esa opción: unha UE na que a ortodoxia monetaria, o axuste fiscal e a rebaixa salarial sexan as claves das súas políticas económicas. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

UN DOCUMENTO HISTÓRICO SOBRE O `DIA DAS LETRAS GALEGAS´ E A REAL ACADEMIA GALEGA

A iniciativa de Paco del Riego ten agora un consenso pleno. O `Día das letras galegas´ acabou institucionalizado. O propio Fraga Iribarne, zorro vello, aproveitouno para poñerse a medalla galeguista proclamándoo día non laborable no DOGA (na liña da estratexia que se marcara cando, ao entrar en Raxoi arroupado por unha gaiteirada, se percatou da necesidade de conciliarse cos vellos galeguistas, aos que perseguira desde o ministerio de Información e Turismo franquista).

ATALLOS ANTIDEMOCRÁTICOS

Na desescalada, a batalla céntrase no control político do relato. Por dúas vías posibles pero enfrontadas: a da xestión no día a día da pandemia, á que se agarra o goberno de coalición, e a que fai da explotación do medo e da morte un argumentario de consigna e desinformación masiva, que ten nos guerracivilistas de Vox e de Faes aos seus activistas. Se os de Sánchez e Iglesias se afanan para iso en non deixar fío de control sen amarrar, poñendo incluso en cuestión por ese obxetivo o deseño democrático do Estado das autonomías, os de Abascal e Casado aproveitan todos os atallos, legais e ilegais, co propósito de enlamar o terreo o suficiente como para xustificar, en modo emerxencia nacional, un golpe cirúrxico. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

O BANCO CENTRAL EUROPEO E A CRISE SANITARIA

A crise sanitaria provocada pola Covid-19 puxo de novo en evidencia as grandes limitacións que como banca pública agocha o Banco Central Europeo. Xa eran coñecidas polos expertos, pero agora é algo que van coñecer moitos máis cidadáns. Dado que se trata dunha banca pública, preguntaranse con toda lóxica para que nos serve o BCE, sobre todo ao compararen as súas actuacións coas doutros bancos centrais, por caso a Reserva Federal (EE.UU) e o Banco de Inglaterra (Gran Bretaña). [Un artigo de Manoel Barbeitos]

ALERTA AMBIENTAL DURANTE O ESTADO DE ALARMA

Un total de 33 organizacións, colectivos e plataformas relacionadas coa defensa da natureza e do medio ambiente denuncian a pretensión do goberno de Núñez Feijóo de aproveitar o estado de alarma, no que están moi limitados os dereitos de reunión e manifestación, para reactivar sen contestación un milleiro de proxectos industriais “especialmente controvertidos”. Esta “alerta ambiental” busca desactivar esa pretensión, que ten un moi alto tufo electoral.

A CRÓNICA MÁIS TRISTE

Esta é unha crónica triste. Seguramente a máis triste de cantas leva escritas para Tempos Novos, aproveitando as súas viaxes a países en conflito. Moncho Iglesias vén de sufrir en carne propia os pullazos máis duros da pandemia. Confinado canda os pais na súa casa viguesa, sobreviviu á dor e ao medo. Non asi o seu pai, ao que viron saír da casa nunha ambulancia para non volver máis. El evoluciona ben, o mesmo que a nai, que tamén deu positivo. Quere compartir o vivido o día no que o pai cumpriría anos. A crónica máis triste.

Séguenos nas redes

Opinión

O CORVO E O ALCALDE [RELATO]

Un corvo de plumaxe avellada, arrogante e insolente, leva máis dun mes auñado na nogueira do Secundino, un dos cinco veciños que habitan as tres casas con fume que hai na Carpaceira, concello de Poutigueiros. O 'paxaro espía', vixiante e impertérrito, espreita acotío todo o que acontece na vivenda do sospeitoso. En canto ve mover a porta lánzase contra ela sen piedade e o malpocado home recúa, temoroso, mentres papexa co medo que o infesta e desgana sen remedio. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

ZIZECK 0/ CHUL HAN 1

Hai un mes estabamos aínda naqueles días nos que nos axitabamos, nos que non nos chegaban as horas do día nun confinamento que, triste é dicilo, tiña tamén un puntiño alegre, emocionante, algo grande que pasaba e nos unía mentres nos sentiamos a resgardo, ao quente nas nosas casas. A hipercomunicación das primeiras semanas queda xa moi lonxe, aquela saturación de memes, de vídeos, de mensaxes, aquel non saber, incluso aquel estrañarse por unha resposta que, por mundial, parecía esaxerada. [Por Rexina Vega]

PRE-VIRUS

Añoramos agora o mundo pre-virus. Aquel tempo cambiante e tumultuoso, que os máis dramáticos chegaban a avaliar como insoportable, aparécesenos hoxe case como un mundo feliz. Pásanos como cando algunha parte do noso corpo se ve invadida por unha dor intensa. De pronto sabemos que non necesitamos outra cousa que o regreso ao estado anterior para sentírmonos moi perto da felicidade. Esa sabedoría, porén, desaparece inmediatamente cando a enfermidade nos abandona e a normalidade volve gobernar as nosas vidas. [Por Damián Villalaín]

CORONAVIRUS ZOMBI

Como se constitúe a imaxinación colectiva? É unha pregunta que un se fai cando vai á compra en plena crise do coronavirus e ten, diante súa, un hipster de non máis de trinta anos cun carro cargado ata os topes de paquetes de papel hixiénico, envases de vidro con coles e garavanzos e grandes garrafas de auga. Unha compra desconcertante, mírese como se mire. No súper, como se se tratara dun escenario de guerra, a xente apura a comprar calquera cousa, ata deixar baleirados os estantes. O efecto mimético opera como catalizador da compra. [Un artigo de Antón Baamonde]

A PANDEMIA DOS ESTORNIÑOS BERRECALLOS [RELATO]

 «Soy un alcalde, no un ciudadano normal, sigo inspeccionando la ciudad y vengo aquí todos los días. Cree que soy un mindundi que solo puede salir al súper,...». (Máximas dun heroe que lle borboriña no papo aos estorniños). Lameiro Lamela é un tipo entrado en anos que vive nun segundo piso, a dous pasos do centro da cidade. É un veciño discreto e sensíbel, gustoso de observar o que acontece na súa contorna. Amigo da conversa amena, sempre leriabamos algo ao atopármonos no bar do Lalo ou na porta do supermercado, cando o mundo aínda era mundo.

MODULAR A RESPOSTA

  “As nosas desgracias derívanse de non sabermos quedar sentados e sos no cuarto”. Nunca a frase de Pascal pareceu ter máis sentido. Nun capítulo d’Os Simpsons no que Homer vén de vivir un momento de gloria comenta: “A fama parecía unha droga pero o que máis se parecía ás drogas eran as drogas”. Coa mesma lóxica esmagadora, o coronavirus ensinounos que un contido dixital popular espállase coma un virus, pero o que máis se espalla coma un virus son os virus mesmos. Igual as autoridades non viron ese capítulo e por iso non souberon calibrar a que nos viña enriba. [Un artigo de Xurxo Borrazás]