Xoves 3, Decembro 2020
A raíz do modo en que se solucionou a crise de Cataluña, ou máis ben deixouse de solucionar, e da xestión da pandemia do Covid-19, o crédito internacional de España está en franca recesión. Tanto que un xornal suizo chegou a usar a expresión “estado fallido” para referirse a España, e no propio Congreso dos Deputados tivo lugar unha discusión sobre o particular. [Un artigo de Antón Baamonde]
Á hora de analizar os Orzamentos que vén de presentar a Xunta para o ano 2021, cómpre preguntarse se, unha vez analizados, poden axudar a que Galicia se libere ou cando menos se sacuda os efectos da depresión na que se atopa inmersa por mor non só da pandemia sanitaria provocada pola Covid-19, tamén polo que vén de atrás, o ligado á crise sistémica que arrastramos. Xuntándose á vez por todo elo unha crise de demanda e unha crise de oferta. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

MADRID, UNHA BOMBA DE ACHIQUE

A conta da preanunciada “harmonización fiscal” para un Estado de estrutura federalizante, que os expertos veñen reclamando desde hai anos, as dereitas están poñendo o grito no ceo contra o Goberno de coalición. Casado ergueu a bandeira da contestación aducindo que é unha concesión ao nacionalismo a cambio dos seus votos no debate da lei de orzamentos e que iso vai directamente contra Madrid, e ameaza con bloquear a iniciativa nas comunidades nas que gobernan. Díaz Ayuso anuncia guerrilla urbana e Feijóo pon condicións. A voapluma, o xornalista Daniel Álvarez pon o acento precisamente en Madrid. [Un artrigo de Dani Álvarez]

O ENIGMA NOVACAIXAGALICIA

Como teño razoado recentemente, non sendo público o capital dun banco, tamén pode ser cento por cen privado sen ánimo de lucro (Kutxabank), ou de case a metade[1] como poidera chegar a selo na absorción de Bankia por Caixabank. Ten isto non pouco que ver coa socialización dos beneficios e da actividade. No caso de Novacaixagalicia Banco (no que dera a fusión das dúas Caixas galegas), todo foi na dirección oposta: na da súa privatización total. Dese enigmático proceso destrutivo e entreguista, e coa sentenza condenatoria contra algúns dos principais responsables dese desastre aínda fresca,vai este artigo de análise, que o autor remata desta maneira:  “Fenosa para Fainé, o Pastor para os Botín, as Caixas para Escotet”. [Un artigo de Albino Prada]

A SEGUNDA ONDA

SI, estamos na segunda onda, pero hai máis infectados que na primeira? É menor a mortalidade?  Son preguntas que só podemos respostar entendendo que na primavera a extensión da enfermidade foi moi forte porque non coñeciamos como se contaxiaba, nin a capacidade de propagarse, nin a súa letalidade, e tampouco o Sistema Sanitario estaba preparado para enfrontarse a algo descoñecido e novo. Por todo iso, o crecemento foi explosivo, un crecemento exponencial moi rápido, que só coas medidas de confinamento de marzo se puido dobrar e facer unha caída tamén rápida, o que en  Epidemioloxía se define como evolución en V investida. [Un artigo de Rafael González García]

O GROTESCO FRACASO DAS DÚAS DEREITAS

Sinálase a Gonzalo Pérez Jácome, pero o grotesco fracaso da coalición de goberno é responsabilidade das dúas dereitas ourensás. A desfeita ten a sinatura de Jácome, Baltar e Feijóo. Nas vésperas da cita electoral de 2019, fabulouse coa existencia dunha alternativa da dereita –Jácome e Democracia Ourensana– como relevo real da outra –Jesús Vázquez Abad e o Partido Popular–. Para evitar que se materializara, Feijóo iniciou a cazaría: «Sería letal para Ourense ter un alcalde como Jácome. Pido aos cidadáns que voten a Jesús Vázquez, mesmo os que consideren que temos defecto e que hai que mellorar». [Un artigo de Manuel M. Barreiro]

MENTIRAS E TUNDAS

O peor non son as fake news, ou a industria da mentira que está facendo da política e dos medios de comunicación dominantes un estercoleiro. Con ser tan destrutivas, aínda o é máis o que as ten só como unha das moitas ferramentas que utiliza para exculpar as súas culpas. As que fan do mundo e das nosas vidas un tormentoso vía crucis. Con pandemias inducidas que acaban índoselles das mans. Vivimos a contragolpe. Sometidos aos efectos da que Ulrich Beck identifica como sociedade de risco. Esa que asenta nun tempo no que, para facer operativo o sistema económico no que se revalida un capitalismo en crise, somete toda a súa estratexia de resistencia ao que pode dar de si a fe na dogmática neoliberal. Velaí o papel indiscutible, no tempo da comunicación dixitalizada, do que eu chamo industrialización da mentira. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

A DESFACHATEZ XORNALÍSTICA (GALEGA) 2

No cumio europeo de xullo aprobouse o paquete de axudas para facer fronte ás consecuencias da Covid-19. O 26 de xullo, Roberto Blanco Valdés publica un artigo no que ensarilla a seguinte lista de elementos léxicos: fiasco, impúdico, autobombo, monclovita, desprezo, fracaso clamoroso, corifeos, goberno Frankenstein, bestia negra, desastroso, incapacidade, desastrosa, debilitado, catastrófico, retraso, gravísimos erros, draconiano, drástico, devastadoras, vergoñento, calamidades, irresponsable, errática, estragos, males, insufrible, regodeo no engano. [Un artigo de Xurxo Borrazás]

A MOCHILA AUSTRÍACA E O EMPREGO

Nos últimos tempos, vimos escoitando con relativa frecuencia e reiteración que para combater o elevado desemprego en España, e Galicia, sería conveniente eliminar as supostas rixideces do actual marco laboral e implantar outros modelos europeos que se consideran menos ríxidos. Ahi está, por caso, a coñecida como "mochila austríaca". De que vai? Dende hai tempo, eu diría que dende sempre, o emprego é o maior problema macroeconómico de Galicia e de España. Porén, pasan as décadas e ese problema segue sen solucionarse malia que todos os gobernos aseguraban telo como unha das súas prioridades. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

PERMANENCIA E CAMBIOS DA PAC NO SEU CONTEXTO

Creo que sen dúbida o máis importante dos cambios da "nova PAC" non son tanto en sí os cambios como o que permanece dela. E permanece que, punto percentual arriba ou abaixo, a PAC segue a ser a gran política de Cohesión Económica e Social, cun 40% do total do orzamento da UE, para un sector que en números redondos non suporía moito máis aló do 2,5% do PIB europeo, o que da idea de ata que punto pesan nese 40% do orzamento total da UE cuestións extraeconómicas, como as estratéxicas ligadas ao abastecemento alimentario para evitar hambrunas en tempos de crise, as cuestións medioambientais e as sociais. [Un artigo de Xacobo Feijoo Lamas]

ELECCIÓNS PRESIDENCIAIS EN EE.UU. QUE PODERÍA PASAR?

A maior parte das sondaxes outórganlle unha clara vantaxe ao candidato presidencial demócrata Joe Biden sobre o seu rival, o actual presidente Donald Trump, do Partido Republicano. Malia que Trump podería perder a elección, aínda non se pronunciou sobre se recoñecería ou non a súa eventual derrota. Pola contra, tenta asentar a idea da fraude e deslexitimar a quen podería convertirse no seu sucesor. [Un artigo de Ignacio Ramonet]

ORZAMENTOS DO ESTADO 2021: UN INEVITABLE CASTELO DE NAIPES

Elaborar unha previsión de gastos e ingresos públicos para o ano 2021, nunha situación de extrema incerteza como a provocada pola pandemia actual dende marzo de 2020, é un exercicio de prestidixitación. Para calquera que o faga. É por iso que as contas presentadas polo actual goberno deben ser avaliadas de xeito pouco habitual. Vexamos. [Un atigo de Albino Prada]

Séguenos nas redes

Opinión

A CONTUMACIA DUN MILHOMES CONTRA A CERELLADA DOUTROS CATRO [RELATO]

Uns anos antes de que o meu tío Lisardo puxera os pés no Cono Sur do continente americano −e xa van alá máis de cincuenta− cando el aínda gozaba da forza do boi e nós do xenio dun almallo bravo, malia a sona de truán que lle apoñían, houbo alomenos unha ocasión na que, ao pouco de asomar o Sol o fociño, xa empoleirara no carro máis de setenta gavelas de estrume, logo de desbravar a sebe dun lameiro, co único fin de expatriar a praga de xestas, silvas, codesos e fentos, confabulados para eclipsar a necesaria presenza e afouteza dos correúdos vixías que, nesa ocasión, adoptaran o aspecto das lousas dun esvelto valado. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

QUE DIFERENZA HAI ENTRE A DENTA-DURA DE TRUMP E O DENTAME DE BIDEN? [RELATO]

Malia a longura e a inmensidade dos trazos que atestan tódolos mapamundis, a distancia entre EEUU e calquera lugar do planeta sempre será irrelevante, porque os imperialistas nin sequera piden permiso para entrar nos máis inauditos recunchos das nosas entrañas. Vivamos onde vivamos, sempre estaremos tan preto dos amos que endexamais, en ningún instante deixaremos de ulir un insoportábel cheiro a carniza e a McDonald´s, cando bafexa un norteamericano. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CARLOS

O sol cae sobre a metade da rúa nunha estrañamente quente mañá de setembro. Semella que aínda poderemos ir algún día á praia en outubro e coller uns cogomelos no camiño de volta, se temos sorte. O inverno preséntase longo este ano, así que mellor que se demore un pouco. A veciña do lado está confinada. Tivo febre a semana pasada e aínda está agardando que o Sergas a chame para facerlle a PCR. Cando se asoma pola ventá ve a Luísa “Pero Luísa! Non te chamou ninguén? Muller, debías quedar na casa ata que saibamos algo!” “A min non me chamou ninguén. Nin Sergas nin sergos. Chama logo ti ao meu xefe e dille que quedo na casa dez días.”[Un artigo de Sol Álvarez]

O SUPREMACISMO

O apoio velado de Donald Trump ao asasino adolescente Kyle Rittenhouse, que matou dous manifestantes en Wisconsin durante as protestas anti-racistas que están a ter lugar por gran parte da xeografía estadounidense, é un paso máis cara ao esperpento no que está a converter o escenario político a ultra-dereita. Non hai dúbida de que Rittenhouse de ser negro e ir pola rúa de Kenosha cunha arma de asalto estaría morto a mans deses policías que compartiron unha botella de auga co mozo antes de que este volvese á súa casa tranquilamente e con dous asasinatos ás costas. [Un artigo de María Alonso Alonso]

MALDITA ESCURIDADE (Sempre anoitece con máis Vox e menos Nós no horizonte) [Relato]

A outoniza moción de censura, que entupiu con follas podres os sumidoiros da política hispana, non era un obsoleto artefacto dos estandartes da extrema dereita, deseñado para colorear a pantalla do televisor coas diversas tonalidades da zuna que lle profesa Abascal ao Goberno de Sánchez e, de paso, deixar co cu ao aire as trécolas do tarambaina que lidera o Partido Popular. Non, que va! Esa retransmisión en directo do ideario político do centurión de Vox polos medios de comunicación...

GUERRA PATRIÓTICA: NACIONALISMO MADRILEÑO CONTRA CENTRALISMO ESPAÑOL [RELATO]

Tratando de emular a cita que lle tomamos emprestada a Julio Dorado −a anduriña que é capaz de escribir no aire coas alas− o meu tío Lisardo resolveu clasificar os madrileños en dous grupos: os que baballoan contra o estado de alarma dende as solainas douradas do barrio de Salamanca, adoecidos por non poderen gozar da ponte do Pilar na praia; e os que xemen e agatuñan polas escaleiras das estacións do metro, tratando de fuxir da Covid-19. [Un relato de Xosé Antón Jardón]