Celebramos o que nos emociona, pero tamén aquilo que decidimos considerar importante. As bandeiras, os coches e os subidóns colectivos debuxan un retrato de nós mesmos. Quizais o problema non sexa celebrar demasiado, senón ter esquecido celebrar algunhas das cousas que sosteñen a vida común.
Entre pantallas que capturan a diario a mirada e a atención, o móbil converteuse nunha eclipse permanente, unha pequena superficie luminosa capaz de ocultar o mundo que temos diante. Entre física, humor e vida cotiá, cómpre reflexionar sobre nunha dependencia que xa condiciona a nosa maneira de estar cos demais.
Entre a memoria dun avó, unha baralla de cartas e a historia dunha lingua que esmorece, a perda aparece como resultado do desuso. O que deixamos de practicar, de transmitir e de nomear acaba por desaparecer. E ás veces cómpre volver soster as cartas con dúas mans para non abandonar a partida.
A velocidade, a sobreprogramación e a lóxica do máximo empurran cara a unha vida onde o esencial semella insignificante. Mais é no mínimo -o coidado, o tempo, a palabra, a calma e os pequenos xestos- onde agroma a identidade, a comunidade e a posibilidade dunha rebelión silenciosa contra a inercia do exceso.
Detrás da porta dunha aula hai moito máis ca clases e exames. A docencia convive cada día con decenas de realidades persoais, emocionais e sociais, nun labor que se estende moito máis alá do horario lectivo. Un traballo esencial para a igualdade de oportunidades que continúa reclamando recoñecemento e mellores condicións.
Entre sachos herdados, tomates con sabor a infancia e hortas deseñadas coa axuda da IA, o retorno á terra convértese nunha procura de alimento, memoria e desacougo fronte á velocidade do mundo contemporáneo.
Lembro a primeira vez que vin O diario de Bridget Jones, e non foi en Inglaterra. Unha vez alí, envolta na voráxine da investigación universitaria, Mrs Jones acabaría aparecendo unha e outra vez como esa voz que se mantiña no televexo para conseguir calar o medo. O...
Queremos crer que en calquera foro de persoas que pasasen, como mínimo, pola escola pública (que cursasen a ESO malia que non a tivesen rematado), a declamación desta disxuntiva rematará, de xeito pouco soprendente, cun coro, máis ou menos, afinado que responda “non ser”. Velaí o dilema.
A ninguén lle gustan os artigos que teñen un título triste e catastrófico. Porén, visto como empezou o ano, habería que volver
tomar as uvas o 31 de xaneiro e que febreiro fose o inicio real do 2026.
No meu centro de traballo (que resulta ser un instituto pero iso é o de menos) hai un cartaz nos baños de mulleres (entendo que nos de homes tamén, non entrei a comprobalo, ás veces non son tan boa investigadora como debese) que di: por respecto a todas, usa a escobilla.
