Entre o máis puro estilo dos feirantes de Silicon Valley e a opacidade de algoritmos ministeriais, a IA consolídase como unha ferramenta de extorsión política e asimetría infraestrutural. Baixo o verniz dun progreso obxectivo e sen vacilacións, escóndese un oligopolio que prioriza o “hype” apocalíptico para evitar debates urxentes sobre dereitos e soberanía.
O debate de estar a favor ou en contra da IA é irrelevante. Se estamos a favor, asunto resolto. Se estamos en contra, negamos os beneficios para a mediciña, a eficiencia industrial ou o entretenimento? Se dubidamos, non nos atrevemos a confesar que estamos en contra....
O problema cos tecnobillonarios, banda de adolescentes malcriados a base de “lambetadas” untadas en ketamina, é que se cren deuses e están a impoñer unha IA á súa imaxe e semellanza.
A resposta de Sam Altman, CEO de OpenAI, ao ser preguntado por que deberiamos crelo cando expón as bondades de ChatGPT é a mesma que daría o seu chatbot: “Non deberiades”. A mensaxe é cínica, pero tamén clara: Podedes crerme porque non intento enganarvos dicindo que...
Do Retiro ao Estilo
O gabinete da Xunta, coma equipo de fútbol antes do partido decisivo, organizou unha quedada o pasado Brumario, adianto da cea de empresa en previsión de que as reservas en casas de comidas botasen fume. Atoparon sitio na Pousada de Armenteira, no Salnés, a carón do mosteiro, con durmida incluída para non ter que coller o coche á volta, non sei se a escote ou pagou o xefe. Parécenos ben. Fano todas as empresas e un goberno que funciona como empresa, desde a empresa e para a empresa, non ía ser menos.
Un dos éxitos da intelixencia artificial foi poñerlle nome, dando por feito que supón unha ruptura coa informática existente, non unha evolución, o cal é moito supor. A definición de Intelixencia Artificial non debería partir do deslinde entre o artificial e o natural.
O autor ou autora comercial adestra e domina a arte de responder entrevistas trapalleiras con clixés: “encántame o contacto directo coas lectoras nas feiras, escribo os libros que me gustaría ler, a realidade supera a ficción, a poesía é o xénero máis radical, levoume...
Un malentendido popular e recorrente sostén que non hai nada máis incompatíbel que o artista e as institucións, a irreverencia anárquica fronte a oficialidade solemne e protocolaria. Esa percepción responde menos á realidade que a estereotipos, na práctica compleméntanse como a man e a luva.
As maiorías absolutas do PP acostumáronos a unha paisaxe institucional de Estado Profundo, o enraizamento dunha administración non só paralela senón clandestina, incompatíbel coa rendición de contas nunha democracia. Esta práctica apóiase na lóxica de que un goberno...
En 1948 un grupo de intelectuais xudeus remitiron unha carta aberta ao New York Times. Os intelectuais da carta serían agora cualificados de antisemitas non só polas forzas reaccionarias do Estado de Israel senón polos Estados Unidos ou mesmo polos gobernos dalgúns membros da Unión Europea.
