Repasemos a sensación que transmiten as cousas con aparencia sinxela. A roupa tendida a secar voando lixeiramente ao aire da mañá para provocar a viaxe química entre a tea e o aire. Revisemos a calma e a contorna. Sigamos a liña do cordel e a racionalidade de que as...
É unha frase socorrida e resultona. Repetida e resistente como as boas melodías. Pero como toda lírica engana. As variacións da frase malos tempos para a lírica son máis infinitas no poético que no estatístico, pero en todos os casos ofrecen a mesma trampa da...
Cando a marea cambia de sentido a xente non se retira ao sitio de pensar para ver que pasa. Busca un agocho. Non busca razón para actuar, busca protección.
O libro de estilo do catolicismo e a súa posta en escena están feitos para lembrarnos a cada ocasión que eles non viven na mesma dimensión ca nós.
Os individuos non importan. Importan os colectivos. Sen matices. Porque, como ben se ve, os matices debilitan os argumentos e acabas perdendo a visión panorámica. E tamén os debates. Hai tanto que matizar que a vella escola católica xa advertía que o demo está nos...
Hai veces que as cousas queren borrarse. Desaparecer. Non son desas cousas que tes a man e, de súpeto, xa non están. Desas que din os supersticiosos que se lle rezas a San Antonio aparecen de volta porque nunca desapareceron. Hai veces que as cousas non queren estar e...
As proezas son como se contan. Son como as autobiografías: unha serie encadeada de feitos que aparentan verosímiles pero desafían a realidade. As proezas, como a épica, son un xénero desmandado que necesita certa fe por parte do receptor. Como a poesía eufórica, como...
Isto que a impasibilidade do presente chamará peronés, tibias, fémures, botas vellas, foron noutro tempo xente. Persoas vestidas con roupas e ideas, coas conviccións suficientes como para mantelas. Isto que a neutralidade descolocada da contemporaneidade chamará...
Non existe a morte. É un constructo cultural que imos alimentado de importancia e inevitabilidade. Con máscaras, tratamentos, receitas, filosofías, literaturas, cruces, pedras por riba das lápidas. Co paradoxo de saber que cando desapareces, todo o mundo dá as...
Algunhas familias do mundo teñen máis televisores que integrantes. Non digo pantallas. Televisores: co seu mando a distancia, cos cables ensarillados e o pó descansando sobre a súa traseira. O televisor é a parte máis confiable da familia. Segundo quen escribían a...
