O libro de estilo do catolicismo e a súa posta en escena están feitos para lembrarnos a cada ocasión que eles non viven na mesma dimensión ca nós.

Os individuos non importan. Importan os colectivos. Sen matices. Porque, como ben se ve, os matices debilitan os argumentos e acabas perdendo a visión panorámica. E tamén os debates. Hai tanto que matizar que a vella escola católica xa advertía que o demo está nos...

Hai veces que as cousas queren borrarse. Desaparecer. Non son desas cousas que tes a man e, de súpeto, xa non están. Desas que din os supersticiosos que se lle rezas a San Antonio aparecen de volta porque nunca desapareceron. Hai veces que as cousas non queren estar e...

As proezas son como se contan. Son como as autobiografías: unha serie encadeada de feitos que aparentan verosímiles pero desafían a realidade. As proezas, como a épica, son un xénero desmandado que necesita certa fe por parte do receptor. Como a poesía eufórica, como...

Algunhas familias do mundo teñen máis televisores que integrantes. Non digo pantallas. Televisores: co seu mando a distancia, cos cables ensarillados e o pó descansando sobre a súa traseira. O televisor é a parte máis confiable da familia. Segundo quen escribían a...

Despois de pasar media vida observando paxaros, seguía sen entender os seus comportamentos. Dos paxaros. Apegados a quedarse onde lles cae de comer cando poderían estar en calquera outro sitio. Aficionados ao barullo ou a deixarse espantar en lugar de buscar un espazo...

As teorías poden variar. Amables, disciplinadas, esixentes, mediopensionistas. Poden ser comprensivas ou rigorosas. Poden expresar memoria ou desexo. Pero ler é obrigatorio. Como respirar. Con ese mesmo sentido da supervivencia, da inmediata e da transcendente. Ler é...