Luns 28, Novembro 2022
HomeOpiniónO QUE ACONTECE É INSIGNIFICANTE, O IMPORTANTE É O QUE NOS CONTAN

O QUE ACONTECE É INSIGNIFICANTE, O IMPORTANTE É O QUE NOS CONTAN

«Nao posso crer que isso seja assim. Posso crer que alguém o julgue assim»
(Fernando Pessoa, O libro do desassossego)

Un relato de Xosé Antón Jardón

A finais de agosto morría Mijaíl Gorbachov e, hai cousa dun mes, tomaba posesión Gustavo Petro, como primeiro presidente de esquerdas de Colombia, nos seus 200 anos de vida como país independente. E, se houbese algo de rigor e obxectividade nos grandes medios de comunicación, parece obvio que semellantes acontecementos deberían ser merecentes dun trato semellante a ese notición, que apareceu por mor do pasamento da señora Elizabeth Alexandra Mary de Inglaterra e do ascenso a rei do seu fillo maior, o pasado 8 de setembro, día da Nosa Señora dos Milagres.

Eses dous asuntos, que aconteceron tal e como estaba previsto dende hai anos, adquiriron de inmediato a categoría de tema monográfico nos telexornais, sen que a día de hoxe saibamos cando deixarán de aburrirnos con este mantra, ou “noticia del corazón”, que se empeñan en que nos interese máis cá guerra de Ucraína, cá suba do IPC ou cás chuvias que pretenden asomarse discretamente, pretendendo facernos a vida algo máis levadeira, agora que está a piques de irse, canda Isabel II de Inglaterra, o verán máis seco e caloroso que seica padecemos dende moito antes de nacer a protagonista. A diferenza está en que ao funeral do verán, o mesmo que ao dos plebeos, pode asistir quen queira; ao da raíña de Inglaterra só poden acudir os convidados, sen que iso lle estorbe, aos que nos contan o que pasa, para embobarnos con simples matices de suma transcendencia: o Emérito irá ao funeral por ser rei ou porque é parente da defunta?

O presidente colombiano foi elixido democraticamente pola cidadanía do seu país, o ex xefe de Estado da URSS ocupou o cargo porque o elixiron no seu día –aínda que fose daquela maneira– secretario xeral do Partido Comunista da Unión Soviética. Mais o novo rei de Inglaterra, quen por mor da súa vida laboral e da súa idade debería ser merecente dunha pensión non contributiva, accede á xefatura suprema de Gran Bretaña, doutros catorce Estados e mesmo dunha confesión relixiosa, por pertencer a determinada familia e tamén porque, en todas as analíticas que lle fixeron nos seus 73 anos de vida, sempre lle atoparon glóbulos azuis no sangue.

Así que, no medio de tanto fastío e mangoneo, sería desexábel que apartaramos un instante a ollada da pantalla da televisión, non só para evitar que o médico nos acabe diagnosticando o mal da vista cansada –ou o de papahostias crónico– senón tamén para intentarmos interpretar os algarismos arábigos da letra pequena, ás veces moi difusa e sempre tan revirada, que se agocha entre as maiúsculas, que os encargados de despistarnos tratan de inxectarnos na masa encefálica, con absoluto descaro, para que creamos o que sempre pretenden contarnos.

[O meu tío Lisardo, desconfiado por natureza, ou talvez por mor das cicatrices que tanto lle engurran os miolos, é dos que pensan que, se cando falan da biografía do tal Carlos III, amentan as súas presuntas falcatrúas, tamén podería ser, non para que as coñezamos, senón para que non nos escandalicemos ao escoitarmos decires parecidos que lle afectan a outros que nos presentan como salvadores da democracia. Mais iso carece de importancia, porque ao fin de contas os reis nunca delinquen, só cometen erros insignificantes]


 

[td_block_7 f_header_font_transform="uppercase" ajax_pagination="next_prev" sort="" category_id="" custom_title="Novidades"]