Hai veces que as cousas queren borrarse. Desaparecer. Non son desas cousas que tes a man e, de súpeto, xa non están. Desas que din os supersticiosos que se lle rezas a San Antonio aparecen de volta porque nunca desapareceron. Hai veces que as cousas non queren estar e van escurecendo e buscando sitios perdidos nos que non hai nin cobertura, nin xente nin rebumbio.
Temos que supoñer que hai veces que as cousas quererían dimitirnos porque somos insoportables ou molestos e vannos dando a calada da non presencia por resposta, con ese ánimo infantil de crer que se non nos ven nós tampouco podemos velas. Fannos luz de gas, que é un xeito de definilo que a estas alturas xa precisa explicación. Pero as cousas van desaparecendo e xa non temos a vontade de dar a entender nada.
Desaparece a vontade como ese sol que baixa a persiana e vai sendo difícil ver as cousas como eran a plena luz. Bórranse as cousas e cando se di cousas en realidade falamos de todo e incluímos xentes, animais e accidentes xeográficos. Cousas no sentido vago de algo que xa non damos concretado.
Vaise borrando a luz como unha despedida lenta e cando buscas a claridade que desapareceu daste conta que saltou o diferencial e que xa estabas advertido de que non se pode poñer ao mesmo tempo a lavadora, a secadora e o forno, que tes a tarifa económica e esta tamén é unha forma de eclipse.
