…Logo pasas parte da vida buscando un abeiro. Algo que protexa, algo que agoche, algo que amaine a furia do día a día. Unha nómina, unha casa, un casco, un seguro, un abrigo, auga quente, chocolate ou unha plataforma de series… Maneiras infinitas de calmar a ansiedade de non estar ao quente. Quizais buscar algo que garanta todas estas cousas e outro millón delas máis e que se coñece vulgarmente como diñeiro. Pode ser que cambies o refrán: din que o diñeiro non dá a seguridade, pero aproxímase moito.
Buscar un lugar e buscar un tempo, un forro polar e unha bufanda. Cousas que calmen o instinto animal de sentirse desprotexido e ter medo ou de ter medo a sentirse desprotexido. Mentres, os tempos empeoran e cada unha desas cousas que proporcionan seguridade quedan cada vez máis lonxe. E vas e vés entre os planes e os desexos como se fose posible conseguir calma sen romper algo polo medio, como se non fose estatisticamente certo que a mellor forma de xestionar o medo é devolvelo.
Pero se non hai diñeiro, nin roupa, nin obxectos, nin sequera o atrevemento para devolver o medo pode aparecer un paraugas de ficción que rebaixe algo a rispidez agresiva da realidade. E cobre, claro. Pero nunca se sabe se esa capa é fuxida ou resignación. Se foi inventada para dar conforto ou para evitar que a batería do malestar cargase máis rápido que a capacidade para esgotala. Se a idea de refuxio é para calmar ou para adormecer.
