Vivir no alambre é a condición de quen soporta a incerteza mentres outros aseguran o seu lugar no cumio. A historia repítese: cambia o nome das estruturas, pero non a vontade de conservar a pirámide. Agora tamén se disputa algo máis profundo: o dereito mesmo a imaxinar unha vida baseada na igualdade, a xustiza e o benestar.
A herba seca convértese nunha metáfora para cuestionar como mudou a nosa relación coa natureza, co espazo público e co valor das cousas. O que antes era recurso económico hoxe aparece como residuo ou ornamento, revelando un asedio silencioso que transforma a paisaxe e tamén o noso xeito de habitar o territorio.
Repasemos a sensación que transmiten as cousas con aparencia sinxela. A roupa tendida a secar voando lixeiramente ao aire da mañá para provocar a viaxe química entre a tea e o aire. Revisemos a calma e a contorna. Sigamos a liña do cordel e a racionalidade de que as...
Mentres defendemos o inmediato, grandes poderes económicos, tecnolóxicos e políticos reconfiguran o mundo arredor. A verdadeira pregunta talvez non sexa quen move os fíos, senón por que seguimos mirando cara outro lado.
É unha frase socorrida e resultona. Repetida e resistente como as boas melodías. Pero como toda lírica engana. As variacións da frase malos tempos para a lírica son máis infinitas no poético que no estatístico, pero en todos os casos ofrecen a mesma trampa da...
A instantánea de “Ollo Público” do mes de marzo capta o rural que resiste. Unha vaca, un quitamedos, unha estrada. Unha reflexión sobre esta fronteira entre o asfalto e a Galicia esquecida.
Cando a marea cambia de sentido a xente non se retira ao sitio de pensar para ver que pasa. Busca un agocho. Non busca razón para actuar, busca protección.
...Logo pasas parte da vida buscando un abeiro. Algo que protexa, algo que agoche, algo que amaine a furia do día a día. Unha nómina, unha casa, un casco, un seguro, un abrigo, auga quente, chocolate ou unha plataforma de series... Maneiras infinitas de calmar a...
A pesar de non ter sido exactamente un home de letras, Carl von Clausewitz deixou unha marca en todo o que sucedeu a partir do século XIX. Era un militar e escribía sobre a guerra. E se adquiriu importancia é que case todo o que sucedeu desde aquela son formas...
O afecto que lle temos aos cemiterios non é deste mundo. É unha mestura algo irracional de superstición, melancolía e medo. Reverencia e inseguridade. Cando morre alguén quen quedan retratados son os vivos, coa barra libre para os superlativos ou o silencio rabioso da...
