É unha frase socorrida e resultona. Repetida e resistente como as boas melodías. Pero como toda lírica engana. As variacións da frase malos tempos para a lírica son máis infinitas no poético que no estatístico, pero en todos os casos ofrecen a mesma trampa da...
A instantánea de “Ollo Público” do mes de marzo capta o rural que resiste. Unha vaca, un quitamedos, unha estrada. Unha reflexión sobre esta fronteira entre o asfalto e a Galicia esquecida.
Cando a marea cambia de sentido a xente non se retira ao sitio de pensar para ver que pasa. Busca un agocho. Non busca razón para actuar, busca protección.
...Logo pasas parte da vida buscando un abeiro. Algo que protexa, algo que agoche, algo que amaine a furia do día a día. Unha nómina, unha casa, un casco, un seguro, un abrigo, auga quente, chocolate ou unha plataforma de series... Maneiras infinitas de calmar a...
A pesar de non ter sido exactamente un home de letras, Carl von Clausewitz deixou unha marca en todo o que sucedeu a partir do século XIX. Era un militar e escribía sobre a guerra. E se adquiriu importancia é que case todo o que sucedeu desde aquela son formas...
O afecto que lle temos aos cemiterios non é deste mundo. É unha mestura algo irracional de superstición, melancolía e medo. Reverencia e inseguridade. Cando morre alguén quen quedan retratados son os vivos, coa barra libre para os superlativos ou o silencio rabioso da...
O libro de estilo do catolicismo e a súa posta en escena están feitos para lembrarnos a cada ocasión que eles non viven na mesma dimensión ca nós.
O lume é como a violencia, quedamos prendidos do momento en que queima e non queremos recoñecer as causas. O lume é como a violencia, utilizámola a diario e cando nos sobrepasa non queremos recoñecer que nós somos a causa. O lume é como a violencia, unha vez que ardeu...
Cando foi que baixamos das árbores? E para que? Non temos memoria desa vida. Non temos memoria literal, pero quizais conservemos algo da memoria xenética que nos liga á vida superior. Baixamos das árbores como síntoma de progreso e logo cortámolas como demostración de...
Os individuos non importan. Importan os colectivos. Sen matices. Porque, como ben se ve, os matices debilitan os argumentos e acabas perdendo a visión panorámica. E tamén os debates. Hai tanto que matizar que a vella escola católica xa advertía que o demo está nos...
