Mentres ía rematando de escribir a anterior entrega do Alén dos espellos (A invasión dos bárbaros) decateime de que, ao enumerar a presenza de “estrelas” nos dous filmes comentados (Una batalla tras otra e Eddington), resultou que todas eran homes. E, si, pódese dicir que moi probablemente as dúas pelis non lograrían superar o famoso test de Bechdel, aínda que non me parei a aplicalo nin penso facelo (se alguén aínda non o coñece, recomendo este artigo de María Serrano, que ademais o revisa criticamente, no sentido de que nin todos os filmes que superan o test son feministas nin todos os filmes que poden ser considerados feministas necesariamente o van superar: Que es el “Test de Bechdel”, el examen de diversidad de género en el cine). Mais tamén é certo que na primeira interviña unha actriz que ben pode ser considerada unha “estrela” emerxente (Teyana Taylor, candidata ao Oscar como mellor actriz de reparto), mentres que na segunda hai outra que indubidablemente ten gañado xa a consideración de “estrela” (Emma Stone). O problema é o tratamento que se outorga aos personaxes que interpretan. No caso de Emma Stone, un non deixa de preguntarse que pinta aí unha actriz que ten abondo demostrado dominar tantos rexistros interpretativos, reducida a unha presenza absolutamente marxinal e nun papel de muller vulnerable, fácil presa dunha seita dirixida por un gurú de a dous patacóns, solucionado de forma máis ben superficial. Moito máis complexa é a interpretación de Deirdre O’Connell, que fai de nai de Emma Stone, mais esta veterana e eficaz actriz nunca obtivo o estatuto de “estrela”.
Distinto é o caso de Teyana Taylor. Non hai dúbida de que o seu personaxe ten un atractivo moito maior: desde o intre en que aparece, ao inicio mesmo do filme, a arrebatadora e enérxica Perfidia Beverly Hills enche a pantalla e marca o ritmo trepidante e esgotador do filme de Paul T. Anderson. Pero que clase de figura feminina representa? Un ten a impresión dunha operación de resposta ás denuncias feministas mediante a simple inversión de sexo nos vellos modelos de heroes masculinos. Coma xa ocorrera no caso dos videoxogos (e foi reproducido na versión cinematográfica: Tom Raider, 2001), Lara Croft, primeira heroína, non era senón unha copia mimetizada do vello heroe macho nun corpo de muller hipersexualizado ao gusto da ollada masculina. Poderíase dicir o mesmo de Perfidia, non sendo que neste caso os creadores do relato (Anderson e, presumo, Pychon) xogan conscientemente coa caricatura dese referente, coma se evidencia de forma notoria na chusca secuencia na que Perfidia provoca unha erección do coronel Lockjaw (interpretado por Sean Penn nunha actuación deliberada e esaxeradamente histriónica) apuntándoo cunha pistola, o que o coronel máis adiante denunciará como unha “violación inversa”. Non é preciso salientar que a pistola sempre foi vista como un obvio símbolo fálico e a icónica figura do heroe violento armado nas películas de xénero, desde o western e o cine negro ao bélico ou de espías, o epítome indiscutible do macho na gran pantalla. Pero esta é a miña pregunta: é abondo o recurso ao desprazamento paródico para despoxar a masculinización das figuras heroicas femininas de toda carga patriarcal? Eu teño as miñas dúbidas mais vou deixar a pregunta aberta.
