O capitalismo trae a fin do mundo mais o capitalismo persiste alén desa fin. Non alimentan este destrutivo imaxinario os máis dos relatos de ciencia ficción que consumimos como inocuos?

Poida que a virtude das “glorias nacionais” de novo sexa para algúns incompatible con condutas que a moral inquisitorial condenaba.

Quero centrar o foco en dous aspectos deste excelente filme: a representación, por un lado, da condición diglósica do uso da lingua e, por outro, das mortes derivadas da heroína nos 80.

A incorporación de todos os estados do mundo á organización das Nacións Unidas e a aprobación da Declaración Universal dos Dereitos Humanos parecía o abrazo definitivo ao vieiro proposto por Kant na súa Paz perpetua, é dicir, reclamar para a orde internacional un pacto social análogo ao construído polos estados democráticos.