Hai xéneros cinematográficos claves dende os albores do cinema aos que sistematicamente se busca dar por mortos. Penso no western, no musical ou no melodrama. No que respecta a este último, a condescendencia de certa cinefilia foi unha constante ao longo dos últimos 100 anos. Todo isto a pesar de que cineastas como Murnau, Mizoguchi, Wyler, Sirk, Fassbinder ou Almodóvar teñen creado algunhas das imaxes máis fermosas e hipnóticas da historia do cinema en películas orgullosamente melodramáticas.
A caída en desgraza do melodrama como xénero de prestixio ten o seu reflexo no eido das series de televisión. Ningunha das grandes ficcións seriadas é un melodrama. Por iso, resulta refrescante O camiño estreito, unha miniserie orgullosamente melodramática.
Esta obra aborda a través de tres liñas temporais a historia dun médico australiano apresado polo exército xaponés durante a II Guerra Mundial, o seu romance coa muller do seu tío antes de ir a guerra e as feridas abertas no seu matrimonio no presente narrativo.
A historia elévase, seguindo a mellor tradición do xénero, grazas a beleza que Justin Kurzel lle imprime as imaxes. Precisamente, resulta curioso que un cineasta como Kurzel (A verdadeira historia da banda de Kelly, 2019; The Order, 2024), especializado no eido do thriller sexa o que veña reivindicar o melodrama.
Porén, desfrutando da serie resulta absolutamente coherente que Kurzel estea detrás desta obra. Ao fin e ao cabo non deixa de ser a historia dun home torturado e con máis escuros que claros no seu historial, como practicamente tódalas súas obras previas.
Baixo a mirada de Justin Kurzel ser preso de guerra do exército imperial non é unha aventura trepidante como n’A ponte sobre o río Kwai (David Lean, 1957), senón un via crucis cheo de dor, aflición, barro, sangue e miseria humana.
E, igualmente, a súa aproximación ao melodrama non busca reflexarse nos clásicos para intentar homenaxealos e acabar parindo una obra ridícula, como lle pasou ao seu compatriota Baz Luhrmann en Australia (2008). Kurzel fai seu o xénero abordándoo dende un enfoque pouco habitual nel: a contención visual e emocional.
Desta forma, e coa colaboración dun estoico Jacob Elordi, logra conseguir un relato unitario sen que o salto entre a trama bélica e as melodramáticas poida provocar que a obra se sinta banal.
O camiño estreito inventa algo novo? Non, é unha obra deliberadamente clásica, máis no que conta, que en como o conta, onde si se nota a ollada contemporánea e esteticista dun director que se deu a coñecer cunha das adaptacións de Macbeth (2015) máis plásticas.
A quen lle recomendo esta miniserie de cinco episodios? As persoas que desexen ver unha historia ben contada, cun protagonista que está lonxe de ser un heroe de manual e que é capaz de falarnos de como o vivido modifica o que estamos por vivir.
O camiño estreito
Dirixida por Justin Kurzel
Escrita por Shaun Grant
Reparto: Jacob Elordi, Odessa Young, Ciarán Hinds
