Un tributo a Begoña Caamaño entre libros, música e a calor das súas amizades para reivindicar a vixencia dunha voz transgresora e feminista que, fuxindo da santificación institucional, segue a interpelar o noso tempo.
Un tributo a Begoña Caamaño entre libros, música e a calor das súas amizades para reivindicar a vixencia dunha voz transgresora e feminista que, fuxindo da santificación institucional, segue a interpelar o noso tempo.
Begoña Caamaño non foi só unha escritora de éxito, foi tamén o faro dun feminismo que entende a felicidade como un acto de rebeldía colectiva. Desde a semente crítica que agromou no seu barrio do Calvario ata as ondas da radio, a súa traxectoria eríxese en 2026 como un manual de resistencia ética, sororidade e compromiso irredutible coa lingua e a terra.
A comarca da Limia reivindica a figura de Antón Tovar, unha das primeiras voces líricas de Galicia da segunda metade do século XX, reclamando para el o Día das Letras Galegas.
O pasado 20 de abril celebrouse un coloquio organizado por TEMPOS NOVOS e conducido pola xornalista Montse Dopico, autora de “Abonda con vivir: Luísa Villalta” (Xerais). Participaron no mesmo Beatriz Maceda, coautora xuntamente con Eli Ríos de “Luísa Villalta. Alma de violino” (Xerais) e a escritora e profesora da UDC Pilar García Negro, que foi boa amiga da homenaxeada.
[Texto inédito de Luísa Villalta] A escena invisible
É na primavera de 2002 cando Luísa Villalta participa unha xornada de Crítica literaria en Vigo. Camiño Noia, organizadora daquel evento xunto con Manuel Forcadela, conserva o texto presentado por Luisa para unha posible publicación que non se fixo e que agora reproducimos.
Un percorrido pola obra poética de Luisa Villalta da man de Xosé María Álvarez Cáccamo.






