Mercedes máis eu, é unha alianza pola conexión co feminino que habita en nós, e incluso co que está alén dos xéneros e de calquera compartimento estanco. Ten algo de ritual ou de conxuro que nos desconxestiona o ser e o pensar, que desfai nós e solta rixideces, que nos leva a lugares des-alleadores.
Amalia Fernández, unha das artistas máis singulares e que menos se prodiga e se vende do panorama estatal da creación contemporánea alén dos moldes, proponnos, en Familia, observar, coa precisión dunha entomóloga, as imaxes da familia, en diferentes etapas.
Dende hai un par de anos, algunhas usuarias e usuarios do psiquiátrico de Conxo participan do Barraca XXI, un programa sociocultural da Fundación Sgae con presenza en diferentes territorios do Estado.
Adorei este espectáculo de circo porque o protagonista, Rogelio, é un pobre “friki” que cumpre 33 anos e ao que non lle vai ninguén á festa de aniversario. O protagonista é un perdedor nato, un anti-protagonista, un anti-heroe, un anti-guapo, o rapaz ao que lle...
O misterio pode dar medo, porque supón enfrontarse ao descoñecido, pero tamén exerce unha atracción inevitable. Iso é o primeiro que me suscita un título como A serie clopen, unha máis que necesaria incursión do Centro Dramático Galego na produción circense autóctona....
Non era sen tempo que teatro e música de noso se xuntasen dentro da programación dunhas festas importantes! E así aconteceu no final das de María Pita da Coruña, o 24 de agosto de 2025, na praza que leva o seu nome. Alí puidemos asistir á recuperación dun xénero...
A cultura da morte en Galiza sempre estivo a rentes da cultura da vida, non só polas lendas ou os monumentos megalíticos, como o dolmen de Dombate, senón tamén pola simboloxía da terra do solpor, por onde morre o sol, o Finis Terrae para os romanos. De Fisterra...
![[Festival Plataforma] Hibridando a reexistencia](https://temposdixital.gal/wp-content/uploads/2025/07/Plataforma-3-1.jpg)
Entre Festival e Festival, directa ou indirectamente, o legado vai quedando na memoria común das pedras de Compostela: a danza na cidade, corpos bailando e nutrindo o noso poder de resistencia no medio do estrondo de ósos e de espíritos quebrados polo abismo.
Paga a pena recuperar e modernizar un espectáculo tan clásico, tan familiar e tan icónico como o circo, intentando darlle unha nova vida cunha proposta diferente. Paga a pena cumprir un soño.
Como cada primavera, o Festival Plataforma de Artes Performativas encheu entre os días 21 e 25 de maio diversos espazos de Santiago de Compostela con singulares eventos escénicos ao redor dos cales se reúnen espectadores atentos aos novos sinais da creación estética máis experimental.
