Martín Blanco e Carlota Rosón Rojo, en Coa cabeza nas nubes, ofrecen unha peza simpática para crianzas e persoas que conserven esa ollada. Trátase dun espectáculo moi curioso porque, en principio, parece teatro físico, no que, sen falar, se van dando situacións teatrais, como, por exemplo, a inicial: hai un globo moi bonito nas alturas, entra un rapaciño, veo e, como é lóxico, quere collelo.
A XII edición do Festival Escenas do Cambio consolidouse como un espazo de catarse colectiva a través de corpos disidentes, rituais de resistencia e historias de soidade compartida. Unha rede de conexións escénicas e innovación iconoclasta que demostrou que a arte viva segue a ser un motor transformador do que é imposible saír igual.
Entramos nunha especie de caixa negra, que non é grande. Somos, aproximadamente, unha vintena de persoas, ocupando todas as cadeiras das tres ringleiras que forman os tres lados do cuadrilátero. No centro, moi cerca de nós, hai outra caixa negra cunha manivela por un...
Mercedes máis eu, é unha alianza pola conexión co feminino que habita en nós, e incluso co que está alén dos xéneros e de calquera compartimento estanco. Ten algo de ritual ou de conxuro que nos desconxestiona o ser e o pensar, que desfai nós e solta rixideces, que nos leva a lugares des-alleadores.
Amalia Fernández, unha das artistas máis singulares e que menos se prodiga e se vende do panorama estatal da creación contemporánea alén dos moldes, proponnos, en Familia, observar, coa precisión dunha entomóloga, as imaxes da familia, en diferentes etapas.
Dende hai un par de anos, algunhas usuarias e usuarios do psiquiátrico de Conxo participan do Barraca XXI, un programa sociocultural da Fundación Sgae con presenza en diferentes territorios do Estado.
Adorei este espectáculo de circo porque o protagonista, Rogelio, é un pobre “friki” que cumpre 33 anos e ao que non lle vai ninguén á festa de aniversario. O protagonista é un perdedor nato, un anti-protagonista, un anti-heroe, un anti-guapo, o rapaz ao que lle...
O misterio pode dar medo, porque supón enfrontarse ao descoñecido, pero tamén exerce unha atracción inevitable. Iso é o primeiro que me suscita un título como A serie clopen, unha máis que necesaria incursión do Centro Dramático Galego na produción circense autóctona....
Non era sen tempo que teatro e música de noso se xuntasen dentro da programación dunhas festas importantes! E así aconteceu no final das de María Pita da Coruña, o 24 de agosto de 2025, na praza que leva o seu nome. Alí puidemos asistir á recuperación dun xénero...
A cultura da morte en Galiza sempre estivo a rentes da cultura da vida, non só polas lendas ou os monumentos megalíticos, como o dolmen de Dombate, senón tamén pola simboloxía da terra do solpor, por onde morre o sol, o Finis Terrae para os romanos. De Fisterra...
