Vinte anos despois de Bs. As., Alberte Pagán reivindica un cinema que desafía as convencións narrativas para activar o pensamento crítico. Nesta conversa, reflexiona sobre a dimensión política das imaxes, a experimentación como forma de resistencia, Palestina, o Novo Cinema Galego e o lugar que ocupa hoxe un cinema feito á marxe da industria.
O cineasta Ángel Santos regresa coa súa terceira longametraxe, Así chegou a noite, un filme galardoado en Xixón que indaga nas contradicións humanas, o illamento e o peso do pasado. Fronte ao maniqueísmo actual, o director pontevedrés defende un cinema independente, intuitivo e de ritmo demorado, onde os espazos son o motor da narración e cada plano agocha un avance rigoroso.
A caída da URSS deu paso a un escenario complexo en Rusia: dende o capitalismo voraz de Yeltsin ata o autoritarismo de Putin. A través do filme O Mago do Kremlin e da figura de Vadim Baranov, debúllase unha profunda reflexión sobre o maquiavelismo, as redes de poder e a condición humana.
O Conecta Lab volveu un ano máis á Illa de San Simón para celebrar unha nova edición do seu laboratorio de creación audiovisual. Esta cita afrontou o seu cuarto encontro, que tivo lugar entre o 14 e o 20 de abril, nunha semana de traballo intensivo e convivencia creativa que gozou dunha dimensión especial neste recuncho da ría de Vigo. Todo sucedeu segundo o ritual habitual, especialmente na súa capacidade para situar os creadores nun lugar afastado do mundanal ruído, onde os proxectos poden ser contemplados con maior pausa, perspectiva e profundidade.
But Daddy I love him! Así é como podería chamarse Pillion se fose unha canción de Taylor Swift. Mais so fai falta ver un anaco desta película para saber que o seu universo de desexos e relacións de dominación está lonxe do imaxinario da maior estrela pop da última...
Unha viaxe á Nova York de 1952 onde o pimpón simboliza a levidade da existencia. A fuxida de Marty cara ao éxito, a tensión entre a dignidade persoal e a alienación capitalista, e unha estrutura de “pequenas traxedias” culmina na aceptación das frustracións e a paternidade.
Tres adeuses ensínanos a través da mirada limpa e o sorriso cheo de verdade de Alba Rohrwacher, quizais a mellor actriz europea desta década, o importante que é nesta vida aprender a estar sos.
O cinema galego en 2025: un ano irrepetible
O éxito progresivo do cinema galego converteuse nunha constante habitual nos últimos tempos, sobre todo dende o fin da pandemia. Cada nova conquista pode semellar un triunfo case imposible de revalidar, mais sempre hai un titular capaz de superar o xa alcanzado. Pódese soñar máis ao grande?
O máis rechamante do Drácula de Luc Besson é que, máis que dunha personaxe lasciva ou terrorífica, estamos, na obra do director francés, diante dun Drácula particularmente romántico e, dende logo, fondamente namorado; é mesmo un Drácula sutilmente humanizado.
Unha vez máis, o Novos Cinemas – Festival Internacional de Cinema de Pontevedra pechaba o calendario de festivais cinematográficos en Galicia. Foi o ano da súa décima edición (9-14 de decembro), ofrecéndonos unha nova lección de cinefilia a través da súa ampla e atinada programación. Todo sucedeu segundo o guión habitual, especialmente na súa capacidade para conectar o público cun cinema pequeno que, alén dos grandes titulares, merece ser descuberto.
