Luns 26, Xullo 2021
HomePolítica

Política

A GALICIA QUE VÉN CO ESTATUTO QUE FOI?

Corenta anos despois, desfían as costuras do Estatuto. Fora aprobado á marxe do estatus de soberanías compartidas entre o Estado e a UE, quedando moi condicionado o autogoberno das autonomías. As últimas grandes crises evidenciaron moito desfase no seu articulado. Pese a iso, O goberno de Feijóo séguelle poñendo o freo á reforma de calado que xustificaron os participantes no debate organizado pola revista Tempos Novos.

[ENTREVISTA] ANA PONTÓN E O FUTURO DO PAÍS

A portavoz nacional do BNG, a primeira muller en liderar a oposición no Parlamento galego, reivindica o papel do nacionalismo na revalidación de Galicia como nación e no proceso político que leve a acabar coa hexemonía do PP. Pronúnciase sobre a xestión que Feijóo está a facer da pandemia, e teme que o que faga cos fondos europeos se convirta “nunha segunda gran estafa”. Unha entrevista a fondo na que entre outras cousas asegura que “o futuro do país debe asentar en igualdade, innovación e identidade”.

UNHA DEMOCRACIA MINGUANTE

As declaracións do vicepresidente Pablo Iglesias nas que aludía a España como unha democracia non normalizada siguen provocando repudios por parte de cantos defenden a capa e espada a vixencia do réxime do 78. Porén, estanse a dar fenómenos na vida política española que levan a pensar cando menos nunha “democracia minguante”, como a calificou hai xa dous anos Xosé L. Franco Grande, que nos deixou na primavera do 2020, argumentándoo daquela nun artigo publicado en Tempos Novos con feitos que non perderon actualidade. Reproducímolo agora.

A REFORMA DA PAC: NIN SOCIAL, NIN VERDE

As negociacións da Política Agraria Común entran nun momento decisivo a nivel europeo e estatal, que culminará na primavera de 2021 cando o Ministerio publique o borrador do chamado Plano Estratéxico Nacional, establecendo como van ser empregados os 34.124 millóns de pagos directos, os 5.069 millóns de medidas de mercado e os 8.531 millóns de desenvolvemento rural no Estado Español. Se se elixen como criterios para o reparto os dereitos históricos e a superficie, Galiza quedará unha vez máis marxinada na nova PAC e seguiremos con tristes records en aldeas abandonadas, número de incendios, expolio do rural ou destrución de emprego. [Un artigo de Isabel Vilalba]

CRISE E DELEIBA DA SEGUNDA RESTAURACIÓN

A crise económica de 2009 activou unha vaga democratizadora no mundo. O Estado español non quedou á marxe. Unha profunda crise de lexitimidade corroe o Réxime do 78 desde o inicio dos anos dez. En 2010: o 15-M esixiu democracia real, criticou o sistema de representación, o bipartidismo e os privilexios das oligarquías partidarias. En 2014: mergullada a Casa Real en escándalos e corruptelas desde 2011, abdica Xoán Carlos I. En 2017: como resposta ao referendo do 1-O aplícase o artigo 155 cuestionando a solvencia democrática do Estado das autonomías. En 2020: outra volta, a corrupción sinala á Familia Real. Filipe VI pacta a fuxida do rei emérito para evitar que a súa imputación xudicial magoe á Coroa [Un artigo de Manuel M. Barreiro]

VENEZUELA E OCCIDENTE: AS DEMOCRACIAS OUTORGADAS

Non deixan de seren rechamantes, por escandalosos, os criterios que utilizan as elites políticas, mediáticas e económicas occidentais para recoñecer a condición de democráticos aos distintos reximes. Criterios que responden máis aos seus intereses económicos e estratéxicos que aos das realidades políticas. Pódense dar así as situacións máis rocambolescas, por non dicir filisteas, como sucede por caso cando se refiren ben a Latinoamérica, ben aos Estados Unidos. Se ademais se trata de Venezuela, entón xa non hai dúbidas: o réxime venezolano é autoritario, despótico e perigoso para a democracia en Latinoamérica. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

O GROTESCO FRACASO DAS DÚAS DEREITAS

Sinálase a Gonzalo Pérez Jácome, pero o grotesco fracaso da coalición de goberno é responsabilidade das dúas dereitas ourensás. A desfeita ten a sinatura de Jácome, Baltar e Feijóo. Nas vésperas da cita electoral de 2019, fabulouse coa existencia dunha alternativa da dereita –Jácome e Democracia Ourensana– como relevo real da outra –Jesús Vázquez Abad e o Partido Popular–. Para evitar que se materializara, Feijóo iniciou a cazaría: «Sería letal para Ourense ter un alcalde como Jácome. Pido aos cidadáns que voten a Jesús Vázquez, mesmo os que consideren que temos defecto e que hai que mellorar». [Un artigo de Manuel M. Barreiro]

CIDADES (PSOE) SEN PAÍS, GALICIA (PP) SEN CIDADES ?

Sostiña antes das eleccións do domingo 12 xullo, en Tempos Dixital, que o PP de Feijóo podería volver a conseguir a maioría absoluta mesmo con menos votos grazas a un sistema electoral que sobrerepresenta, en relación ao número de votantes, as provincias de Lugo e Ourense fronte a Coruña e Pontevedra en case dez deputados. Pois co 25% dos votos elixen o 38% dos escanos. Xusto onde o PP segue a ter unha fidelidade excepcional. E así foi: volveron conseguir tres deputados máis dos que precisaban (41 sobre 38), ... milagre!: con cincuenta e sete mil votos menos que en 2016. Por se fose pouco, este truco viuse reforzado por ter capturado  nas cinco cidades galegas gobernadas polo PSOE cincuenta mil votos que non recibiran nas últimas municipais do ano pasado. [Un artigo de Albino Prada]

UNHA DÉCADA SEN VISIÓN DE PAÍS

Un na súa inxenuidade, esperaba que esta nova convocatoria electoral tamén serviría para facer balance de país. Do país que temos a respecto do país que queremos. De como seguir avanzando na tarefa colectiva de facer un auténtico país. É indiscutible que a pandemia está condicionando tanto a campaña electoral como o mesmo resultado final. A pesar diso, sempre cabía agardar que entre tanta nube negra aparecera unha raiola de sol que nos iluminara para axudarnos a desvelar o que deu de si o camiño tracexado na última década. Asi, de entrada, o que a un lle sae é que non houbo visión de país. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

CORONAVIRUS E POLÍTICAS PÚBLICAS

A pandemia do coronavirus está poñendo en evidencia como aquelo que moitos viñemos repetindo a pesar das fortes críticas de que “a austeridade mata”, tiña fundamento. Hoxe xa son poucos os que poden discutir que os duros axustes fiscais e as  drásticas reformas laborais están impedindo ás distintas administracións públicas atacar debidamente os efectos, que xa non as causas, provocados por esta nova pandemia. Os duros recortes do gasto público en funcións de benestar fundamentais como a sanidade, a atención aos maiores, a familia e a infancia están agora demostrando os seus efectos sobre a saúde e a vida de moitas persoas. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

O PAC E O FUTURO DO CAMPO GALEGO

Se se me preguntara cales son os dous principais factores que máis condicionarán o futuro do campo galego nos vindeiros anos que se corresponden co próximo período de programación (2021-2027) dos fondos da PAC, eu diría que será o acerto ou desacerto en responder correctamente a estas dúas preguntas: debe cobrar as axudas da PAC o propietario da terra ou quen as utiliza para producir? Como imos organizar en Galicia a mobilidade das terras no inmediato futuro?  A primeira pregunta ten que ver coa renda dos produtores agrarios. Non podemos pretender que a xente siga na agricultura e a gandería se segue agrandándose a fenda entre as rendas dos cidadáns do urbano e do rural.  [ Un artigo de Xacobo Feijóo Lamas]

Cambio en Galicia. COMEZA A CONTA ATRÁS

A Núñez Feijóo non lle saen as contas. O 10-N deu inicio á conta atrás do cambio político en Galicia. As dificultades electorais do PPdeG aguilloarán as esixencias reivindicativas da Xunta. Feijóo será punta de lanza contra o executivo de Sánchez e Iglesias. A primeira gran batalla será a concreción dos Orzamentos Xerais do Estado en Galicia. Todo o que non sexa un cambio radical será un fracaso do PSdeG e Galicia En Común e unha fenda na credibilidade do proxecto do cambio en Galicia. Unha malas contas do Estado poden facer cadrar as contas electorais a Feijóo.

O SUR TAMÉN EXISTE

Días atrás os medios de comunicación nos transmitían diferentes novas sobre Latinoamérica que sendo de moi distinto signo teñen unha mesma raíz: as dificultades e atrancos que atopa a democracia para o seu asentamento nesta rexión. Dificultades que, por caso, se reflicten na difícil situación que nestes intres atravesan dous dos máis significados líderes latinoamericanos: Lula e Morales. En relación ao primeiro chéganos a nova que millóns de cidadáns demócratas en ámbolos dous lados do Atlántico levabamos tempo agardando: a súa posta en liberdade. Ben é certo que se trata dunha liberdade condicionada, pois a resolución definitiva está pendente dos fallos da Corte Suprema do Brasil aos seus recursos de apelación.

ENTREVISTA A MIGUEL ANXO F. LORES

Abre a ventá do seu despacho a un sexto mandato. E, literalmente, asómase a ela para tomarlle o pulso a unha rúa que antes soportaba 14.000 vehículos diarios. Agora escóitase o humanizante murmurio da xente. Un avance da entrevista que a revista TEMPOS NOVOS publica no número de xullo na que que o alcalde fala do seu modelo urbanístico, de Ence e da situación actual no nacionalismo galego.

A ULTRADEREITA, AO ASALTO DE EUROPA

Os temores das elites europeas cumpríronse en parte. Non foi a vaga populista que se albiscaba, pero o 26M si sancionou a instalación en forza da ultradereita no hemiciclo comunitario, onde terá capacidade de bloqueo e, sobre todo, de distracción e propaganda.Hai xa moitos meses que en Bruxelas e Estrasburgo reina unha atmosfera cando menos tensa. Malia que as eleccións europeas adoitan ser unha cita do calendario que se salda de xeito máis ou menos previsible, desta volta os ferventes crentes do proxecto comunitario temían o peor. Lonxe semellan aqueles períodos nos que a política europea residía entre as mans de tres grandes familias de partidos: democristiáns, socialdemócratas e liberais.

UN NOVO MAPA MUNICIPAL. UNHA NOVA ORDE MUNICIPAL?

As eleccións municipais últimas, do 26 de maio, trouxeron a nivel partidario un novo mapa municipal para Galicia marcado fundamentalmente por catro eixos: grande  acumulación de poder municipal por parte dun PSOE que navega co vento a favor, retroceso relevante do PP...

EIVAS E MALURAS DOS CONCELLOS GALEGOS

Tal e como se están a desenvolver os acontecementos, rutineiros e aborrecidos coma sempre, despois do 26 de maio, cando se renoven as corporacións locais, non se albisca nada no horizonte que nos axude a prever mudanzas substanciais que ataquen a raíz das maluras dos concellos galegos.

TEMPO DE ESCURIDADE

Alertan os teóricos do perigo que comporta para a democracia a infiltración da mentira na toma de decisións políticas. E tamén dos prexuízos autoritarios que a inspiran a maior parte das veces, como advirte a filósofa de referencia Hannah Arendt. Un deles, a crenza na manipulación masiva da opinión pública. Non é unha crenza recente. As técnicas de propaganda e desinformación, entre elas a da mentira, persistiron e evolucionaron canda os procesos industrializadores dos medios de comunicación e do xornalismo.

MARCEL MAURI, vicepresidente de Omnium Cultural

Marcel Mauri (1977) é profesor de Historia do Xornalismo e Ética Xornalística na Universidade Pompeu Fabra. En Santiago, na Facultade de Ciencias da Comunicación, participou na presentación dunha ampla enquisa realizada a xornalistas, en todo o Estado, que abrangue interrogantes sobre o código ético, presións políticas ou dependencia das fontes gobernamentais. Está convencido de que a forza da macroentidade cultural que vicepreside radica precisamente na súa coherencia e traxectoria.

ANOMALÍA DEMOCRÁTICA. O neofranquismo emerxe sen careta

Estaba enquistado. A resultas do pacto da transición, o franquismo volvera aos cuarteis de inverno. É agora, 43 anos depois de morto o seu duce, cando se revela, con enmascaradoras fórmulas democráticas ou a cara descoberta, entre ruidos de uniformes, actas parlamentarias e togas.