Mércores 28, Setembro 2022
HomePolítica

Política

AS CRISES IDEOLÓXICAS DAS ESQUERDAS. A socialdemocracia e a división do movemento socialista internacional

Non resulta nada fácil resumir nuns poucos artigos periodísticos o devir da socialdemocracia europea, que tivo un indiscutible e relevante papel tanto na historia pasada de Europa como na súa actual configuración. Intentando superar este hándicap e buscando unha mellor comprensión da súa relevancia histórica, o articulista seguirá o método de dividila segundo a conxuntura vivida en Europa a partir do século XX. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

AS CRISES IDEOLÓXICAS DAS ESQUERDAS: A crise terminal do comunismo internacional

Coa derrota da "primavera de Praga", quedou en evidencia que os sistemas políticos do "socialismo real" construídos a imaxe e semellanza do sistema soviético stalinista pouco ou nada tiñan que ver co socialismo e, non digamos, co comunismo. Eran sistemas de partido único, fortemente burocratizado e centralizado, que monopolizaba o poder e se apoiaban en economías planificadas, pero incapaces de cubrir eficazmente a demanda cidadá dos produtos máis básicos. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

AS CRISES IDEOLÓXICAS DAS ESQUERDAS: Hungría, Polonia e Checoslovaquia

Os anos 50 marcaron un antes e un despois no devalar dos estados europeos do Leste, ao se producir movementos que poñían en cuestión a súa dependencia do modelo comunista soviético. En tres deles -Hungría, Polonia e Checoslovaquia-, con sorprendentes avances, malia as violentas reaccións de castigo ás que os someteu Moscova. A chamada “primavera de Praga” quedou como referencia de todo elo para a historia. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

AS CRISES IDEOLÓXICAS DAS ESQUERDAS: O post-stalinismo

A guerra ucraína está a provocar nas esquerdas de todo o mundo un forte debate, reflexando nel os posisionamentos diferentes, mesmo totalmente opostos, que inducen a pensar na necesidade de revisar os discursos clásicos a respecto deste tipo de situacións, tendo en conta en todo caso os cambios xeopolíticos que se teñen producido nas últimas décadas. [Un artigo contextualizador de Manoel Barbeitos]

NEOLIBERALISMO E SOCIEDADE DE MERCADO

Se un quere avaliar o alcance tóxico do actual dominio do que demos en nomear como neoliberalismo, convén definir ben de que estamos a falar. Para así ter claro a súa distancia do vello liberalismo, o socialismo ou a socialdemocracia. E recoñecerlle o enorme potencial para invadir e contaminar o resto de alternativas ideolóxicas posibles respecto aos nosos problemas sociais. Pois é obvio que os neoliberais non se consideran a si mesmos dentro dunha ideoloxía obxecto de debate, senón en posesión da razón mesma das cousas. [Un artigo de Albino Prada]

A MALETA DE COIRO DE FEIJÓO

Cando Núñez Feijóo pisa a alfombra vermella en Génova 13, faino acompañado por Mar Sánchez Sierra. Vicepresidenta na sombra, como a cualificou Anxo Lugilde. Secretaria Xeral de Medios da Xunta. A máis lonxeva, eficaz e intelixente das persoas de confianza do presidente. Encargada do coidado do seu relato e imaxe, ocúpase de amortecer ou silenciar nos medios calquera crítica ao seu xefe. Mar Sánchez sabe ben que o poder de Feijóo non é eterno, pero ela está onde está para facelo duradeiro. Véñenlle enriba xornadas esixentes e laboriosas para salientar os atributos presidenciais de Feijóo. [Un artigo de Manuel M. Barreiro]

A REACCIÓN CULTURAL DA EXTREMA DEREITA

O ascenso dos partidos de extrema dereita non so é un fenómeno político de primeira orde senón que ten, fondamente ligado a el, unha dimensión cultural. O fenómeno, aínda que teña algunhas características esenciais comúns, é plural. Cas Mudde, recoñecido estudoso do mesmo, cifra en tres trazos isto que os une: autoritarismo (lei e orde), populismo (polarización pobo-nación/elite ou establishment, líder caudillista) e o que chama "nativism", isto é, nacionalismo e xenofobia. [Un artigo de Jorge Álvarez Yágüez]

PONTÓN E A NOVA FRONTEIRA

O 26 de agosto, Ana Pontón comunicou que abría un período de reflexión sobre a súa continuidade como portavoz do BNG. Unha sorpresa maiúscula que acendeu luces de alarma. Hai tempo que unha sonada entidade financeira se anuncia exitosamente como «o banco non-banco». De igual modo, co paso dos días, a suposta crise de liderado no BNG tornou nunha «crise non-crise». [Un artigo de Manuel M. Barreiro]

EXALTACIÓN ESPAÑOLISTA

«Plata, plomo y palo». Anastasio Somoza sintetizaba a súa política na doutrina dos tres pes: «Plata para los amigos, plomo para los enemigos y palo para los indiferentes». Narcos popularizou a oferta de Pablo Escobar: «Plata o plomo», pero, se se lle quere dar máis calado á encrespada polémica sobre o indulto dos independentistas, hai que reparar no dereito penal do inimigo de Carl Schmitt, actualizado por Günther Jakobs coa contraposición entre un dereito para cidadáns e un dereito para inimigos. [Un artigo de Manuel M. Barreiro]

A GALICIA QUE VÉN CO ESTATUTO QUE FOI?

Corenta anos despois, desfían as costuras do Estatuto. Fora aprobado á marxe do estatus de soberanías compartidas entre o Estado e a UE, quedando moi condicionado o autogoberno das autonomías. As últimas grandes crises evidenciaron moito desfase no seu articulado. Pese a iso, O goberno de Feijóo séguelle poñendo o freo á reforma de calado que xustificaron os participantes no debate organizado pola revista Tempos Novos.

[ENTREVISTA] ANA PONTÓN E O FUTURO DO PAÍS

A portavoz nacional do BNG, a primeira muller en liderar a oposición no Parlamento galego, reivindica o papel do nacionalismo na revalidación de Galicia como nación e no proceso político que leve a acabar coa hexemonía do PP. Pronúnciase sobre a xestión que Feijóo está a facer da pandemia, e teme que o que faga cos fondos europeos se convirta “nunha segunda gran estafa”. Unha entrevista a fondo na que entre outras cousas asegura que “o futuro do país debe asentar en igualdade, innovación e identidade”.

UNHA DEMOCRACIA MINGUANTE

As declaracións do vicepresidente Pablo Iglesias nas que aludía a España como unha democracia non normalizada siguen provocando repudios por parte de cantos defenden a capa e espada a vixencia do réxime do 78. Porén, estanse a dar fenómenos na vida política española que levan a pensar cando menos nunha “democracia minguante”, como a calificou hai xa dous anos Xosé L. Franco Grande, que nos deixou na primavera do 2020, argumentándoo daquela nun artigo publicado en Tempos Novos con feitos que non perderon actualidade. Reproducímolo agora.

A REFORMA DA PAC: NIN SOCIAL, NIN VERDE

As negociacións da Política Agraria Común entran nun momento decisivo a nivel europeo e estatal, que culminará na primavera de 2021 cando o Ministerio publique o borrador do chamado Plano Estratéxico Nacional, establecendo como van ser empregados os 34.124 millóns de pagos directos, os 5.069 millóns de medidas de mercado e os 8.531 millóns de desenvolvemento rural no Estado Español. Se se elixen como criterios para o reparto os dereitos históricos e a superficie, Galiza quedará unha vez máis marxinada na nova PAC e seguiremos con tristes records en aldeas abandonadas, número de incendios, expolio do rural ou destrución de emprego. [Un artigo de Isabel Vilalba]

CRISE E DELEIBA DA SEGUNDA RESTAURACIÓN

A crise económica de 2009 activou unha vaga democratizadora no mundo. O Estado español non quedou á marxe. Unha profunda crise de lexitimidade corroe o Réxime do 78 desde o inicio dos anos dez. En 2010: o 15-M esixiu democracia real, criticou o sistema de representación, o bipartidismo e os privilexios das oligarquías partidarias. En 2014: mergullada a Casa Real en escándalos e corruptelas desde 2011, abdica Xoán Carlos I. En 2017: como resposta ao referendo do 1-O aplícase o artigo 155 cuestionando a solvencia democrática do Estado das autonomías. En 2020: outra volta, a corrupción sinala á Familia Real. Filipe VI pacta a fuxida do rei emérito para evitar que a súa imputación xudicial magoe á Coroa [Un artigo de Manuel M. Barreiro]

VENEZUELA E OCCIDENTE: AS DEMOCRACIAS OUTORGADAS

Non deixan de seren rechamantes, por escandalosos, os criterios que utilizan as elites políticas, mediáticas e económicas occidentais para recoñecer a condición de democráticos aos distintos reximes. Criterios que responden máis aos seus intereses económicos e estratéxicos que aos das realidades políticas. Pódense dar así as situacións máis rocambolescas, por non dicir filisteas, como sucede por caso cando se refiren ben a Latinoamérica, ben aos Estados Unidos. Se ademais se trata de Venezuela, entón xa non hai dúbidas: o réxime venezolano é autoritario, despótico e perigoso para a democracia en Latinoamérica. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

O GROTESCO FRACASO DAS DÚAS DEREITAS

Sinálase a Gonzalo Pérez Jácome, pero o grotesco fracaso da coalición de goberno é responsabilidade das dúas dereitas ourensás. A desfeita ten a sinatura de Jácome, Baltar e Feijóo. Nas vésperas da cita electoral de 2019, fabulouse coa existencia dunha alternativa da dereita –Jácome e Democracia Ourensana– como relevo real da outra –Jesús Vázquez Abad e o Partido Popular–. Para evitar que se materializara, Feijóo iniciou a cazaría: «Sería letal para Ourense ter un alcalde como Jácome. Pido aos cidadáns que voten a Jesús Vázquez, mesmo os que consideren que temos defecto e que hai que mellorar». [Un artigo de Manuel M. Barreiro]

CIDADES (PSOE) SEN PAÍS, GALICIA (PP) SEN CIDADES ?

Sostiña antes das eleccións do domingo 12 xullo, en Tempos Dixital, que o PP de Feijóo podería volver a conseguir a maioría absoluta mesmo con menos votos grazas a un sistema electoral que sobrerepresenta, en relación ao número de votantes, as provincias de Lugo e Ourense fronte a Coruña e Pontevedra en case dez deputados. Pois co 25% dos votos elixen o 38% dos escanos. Xusto onde o PP segue a ter unha fidelidade excepcional. E así foi: volveron conseguir tres deputados máis dos que precisaban (41 sobre 38), ... milagre!: con cincuenta e sete mil votos menos que en 2016. Por se fose pouco, este truco viuse reforzado por ter capturado  nas cinco cidades galegas gobernadas polo PSOE cincuenta mil votos que non recibiran nas últimas municipais do ano pasado. [Un artigo de Albino Prada]

UNHA DÉCADA SEN VISIÓN DE PAÍS

Un na súa inxenuidade, esperaba que esta nova convocatoria electoral tamén serviría para facer balance de país. Do país que temos a respecto do país que queremos. De como seguir avanzando na tarefa colectiva de facer un auténtico país. É indiscutible que a pandemia está condicionando tanto a campaña electoral como o mesmo resultado final. A pesar diso, sempre cabía agardar que entre tanta nube negra aparecera unha raiola de sol que nos iluminara para axudarnos a desvelar o que deu de si o camiño tracexado na última década. Asi, de entrada, o que a un lle sae é que non houbo visión de país. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

CORONAVIRUS E POLÍTICAS PÚBLICAS

A pandemia do coronavirus está poñendo en evidencia como aquelo que moitos viñemos repetindo a pesar das fortes críticas de que “a austeridade mata”, tiña fundamento. Hoxe xa son poucos os que poden discutir que os duros axustes fiscais e as  drásticas reformas laborais están impedindo ás distintas administracións públicas atacar debidamente os efectos, que xa non as causas, provocados por esta nova pandemia. Os duros recortes do gasto público en funcións de benestar fundamentais como a sanidade, a atención aos maiores, a familia e a infancia están agora demostrando os seus efectos sobre a saúde e a vida de moitas persoas. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

O PAC E O FUTURO DO CAMPO GALEGO

Se se me preguntara cales son os dous principais factores que máis condicionarán o futuro do campo galego nos vindeiros anos que se corresponden co próximo período de programación (2021-2027) dos fondos da PAC, eu diría que será o acerto ou desacerto en responder correctamente a estas dúas preguntas: debe cobrar as axudas da PAC o propietario da terra ou quen as utiliza para producir? Como imos organizar en Galicia a mobilidade das terras no inmediato futuro?  A primeira pregunta ten que ver coa renda dos produtores agrarios. Non podemos pretender que a xente siga na agricultura e a gandería se segue agrandándose a fenda entre as rendas dos cidadáns do urbano e do rural.  [ Un artigo de Xacobo Feijóo Lamas]