Sábado 5, Decembro 2020
Home Opinión

Opinión

A CONTUMACIA DUN MILHOMES CONTRA A CERELLADA DOUTROS CATRO [RELATO]

Uns anos antes de que o meu tío Lisardo puxera os pés no Cono Sur do continente americano −e xa van alá máis de cincuenta− cando el aínda gozaba da forza do boi e nós do xenio dun almallo bravo, malia a sona de truán que lle apoñían, houbo alomenos unha ocasión na que, ao pouco de asomar o Sol o fociño, xa empoleirara no carro máis de setenta gavelas de estrume, logo de desbravar a sebe dun lameiro, co único fin de expatriar a praga de xestas, silvas, codesos e fentos, confabulados para eclipsar a necesaria presenza e afouteza dos correúdos vixías que, nesa ocasión, adoptaran o aspecto das lousas dun esvelto valado. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

QUE DIFERENZA HAI ENTRE A DENTA-DURA DE TRUMP E O DENTAME DE BIDEN? [RELATO]

Malia a longura e a inmensidade dos trazos que atestan tódolos mapamundis, a distancia entre EEUU e calquera lugar do planeta sempre será irrelevante, porque os imperialistas nin sequera piden permiso para entrar nos máis inauditos recunchos das nosas entrañas. Vivamos onde vivamos, sempre estaremos tan preto dos amos que endexamais, en ningún instante deixaremos de ulir un insoportábel cheiro a carniza e a McDonald´s, cando bafexa un norteamericano. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CARLOS

O sol cae sobre a metade da rúa nunha estrañamente quente mañá de setembro. Semella que aínda poderemos ir algún día á praia en outubro e coller uns cogomelos no camiño de volta, se temos sorte. O inverno preséntase longo este ano, así que mellor que se demore un pouco. A veciña do lado está confinada. Tivo febre a semana pasada e aínda está agardando que o Sergas a chame para facerlle a PCR. Cando se asoma pola ventá ve a Luísa “Pero Luísa! Non te chamou ninguén? Muller, debías quedar na casa ata que saibamos algo!” “A min non me chamou ninguén. Nin Sergas nin sergos. Chama logo ti ao meu xefe e dille que quedo na casa dez días.”[Un artigo de Sol Álvarez]

O SUPREMACISMO

O apoio velado de Donald Trump ao asasino adolescente Kyle Rittenhouse, que matou dous manifestantes en Wisconsin durante as protestas anti-racistas que están a ter lugar por gran parte da xeografía estadounidense, é un paso máis cara ao esperpento no que está a converter o escenario político a ultra-dereita. Non hai dúbida de que Rittenhouse de ser negro e ir pola rúa de Kenosha cunha arma de asalto estaría morto a mans deses policías que compartiron unha botella de auga co mozo antes de que este volvese á súa casa tranquilamente e con dous asasinatos ás costas. [Un artigo de María Alonso Alonso]

MALDITA ESCURIDADE (Sempre anoitece con máis Vox e menos Nós no horizonte) [Relato]

A outoniza moción de censura, que entupiu con follas podres os sumidoiros da política hispana, non era un obsoleto artefacto dos estandartes da extrema dereita, deseñado para colorear a pantalla do televisor coas diversas tonalidades da zuna que lle profesa Abascal ao Goberno de Sánchez e, de paso, deixar co cu ao aire as trécolas do tarambaina que lidera o Partido Popular. Non, que va! Esa retransmisión en directo do ideario político do centurión de Vox polos medios de comunicación...

GUERRA PATRIÓTICA: NACIONALISMO MADRILEÑO CONTRA CENTRALISMO ESPAÑOL [RELATO]

Tratando de emular a cita que lle tomamos emprestada a Julio Dorado −a anduriña que é capaz de escribir no aire coas alas− o meu tío Lisardo resolveu clasificar os madrileños en dous grupos: os que baballoan contra o estado de alarma dende as solainas douradas do barrio de Salamanca, adoecidos por non poderen gozar da ponte do Pilar na praia; e os que xemen e agatuñan polas escaleiras das estacións do metro, tratando de fuxir da Covid-19. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

MÉNAGE À TROIS NAS CLOACAS DO BARBAÑA [RELATO]

Ao meu tío non lle chista moito esa irreverente teimosía, propia de lavercos presuntuosos ou dos campións das ocorrencias, aos que constantemente lle proe no caletre unha sorte de insolencia dogmática, que lles fai responsabilizar á sufrida veciñanza da febre tifoide que infesta a política na capital da provincia, ata o punto de culpala de votar a quen non debe, cando non opta pola papeleta que a eles lle gustaría que escollesen. É certo, moitos cidadáns votaron a Jácome –si, a Jácome. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

SAMUEL

Samuel érguese cedo unha mañá de sábado da Nova Normalidade. O concerto non é ata a noite, pero non pode durmir. Tocar outra vez diante de xente teno nervioso. Colle o tren en Santiago para reunirse coa banda en Vigo. Canceláronlles polo menos vinte concertos dende marzo. Xa nin o pensa. Está moito máis resignado do que imaxinara. Xa son moitos meses traballando a cambio de likes detrás dunha pantalla. “Carallo, 11,50. Menos mal que me pagan a viaxe”. Leva o protocolo que lle mandaron dende a organización para repasalo no tren. É a cuarta versión que lle mandan. O DOG é imprevisible. [Un artigo de Sol Álvarez]

ECOLOXISMO

Se outrora era polo Nadal cando agardabamos pacientemente o anuncio televisado dunha famosa bebida espumosa catalá, agora é no verán cando outra empresa (tamén catalá e de bebidas espumosas) sorprende pola orixinalidade audiovisual da súa publicidade. O equipo creativo desta cervexeira atopou no ecoloxismo a inspiración precisa para conectar cunha clientela cada vez máis concienciada sobre a necesidade de mudar o mundo sen renunciar a algo tan banal como é o refrescarse cos tragos dunha bebida alcohólica durante o estío. [Un artigo de María Alonso]

ALGO CHEIRA A PODRE NA CIDADE DOS BIOSBARDOS [RELATO]

Para entender a pseudo-política ourensá, cómpre facerlle pouco caso aos chufóns do «xa o dicía eu», madrugar moito e rebulir bastante nas alforxas dos clásicos. Hai máis de 2600 anos que Esopo nos contou como un alacrán lle suplicara axuda a unha ra para cruzar un regato, coa firme promesa de non facerlle ningún dano porque, se llo facía, ámbolos dous morrerían afogados. Mais, no medio da travesía, o revirado arácnido decidiu espetarlle o se aguzado aguillón nas costas a aquel batracio saltimbanqui. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CASABRANCA E O LADO ÍNTIMO DA PSEUDO-POLÍTICA OURENSÁ [RELATO]

«Louis, presinto que este é o comezo dunha grande amizade», así foi como se despediu Rick Blaine do tarambaina Louis Renault, non para emprender nada xuntos malia esa necesaria aparencia, senón para despedirse, talvez para sempre, após que este lle salvara a vida. E iso sempre é de agradecer, alomenos formalmente. Así conclúe unha das historias de amor do cine máis famosa da historia: Casabranca. E así, cunha declaración polo estilo, foi como naceron as penetrantes e íntimas relacións, que azacotaron a historia de amor político –amor de comenencia, en fin− entre Xe-Eme Baltar e Gue Jácome [Un relato de Xosé Antón Jardón]

NON HAI DOCE SEN TRECE (TERCEIRA PARTE)

Por obra e graza da lei dos vasos comunicantes, cando botamos líquido homoxéneo nun deles, malia que nun primeiro instante pareza que o recipiente receptor ten máis cós outros, ao pouco tempo e en canto chega a calma, todos alcanzan o mesmo nivel. E iso segue sendo así se lle inxectaramos máis fluído ou mesmo se os ladealos. Os líquidos nos vasos comunicantes sempre acadan o mesmo nivel.Cada quen pódelle botar a culpa ao que queira, mais, dende o século XVII, un tal Pascal deixou acreditado que iso é así porque a presión atmosférica e a gravidade son constantes en cada vaso. [Por Xosé Antón Jardón]

UN TEMPO NOVO PARA GALICIA

Iniciamos un curso político decisivo para Galicia despois do proceso electoral máis anómalo da nosa historia. A dramática e inesperada pandemia mudou as regras do xogo político -incluíndo un adiamento electoral aceptado de boa fe por todas as forzas pero que nunca se producira nin estaba contemplado na lexislación- e determinou que, tras unha campaña condicionada polos rebrotes e unha importante viraxe na psicoloxía colectiva, estas fosen as eleccións con maior abstención (51%) dende as primeiras autonómicas, hai xa 39 anos, en 1981. [Un artigo de Pablo Arangüena]

NON HAI DOCE SEN TRECE (SEGUNDA PARTE)

Ao paso que imos, tan devagar, Galicia tardará centos de anos en alcanzar un goberno alternativo, disposto a frear as desigualdades sociais, blindar e mellorar os servizos públicos básicos e restablecer as súas sinais identitarias, impelendo dinámicas que lle permitan á cidadanía presumir do sentido de pertenza que lle inxecte as doses de ansia necesarias para construír un futuro que, mírese cara onde se mire, non se avista no horizonte. [Por Xosé Antón Jardón]

CATRO ANOS POR DIANTE

O resultado electoral do 12 de xullo foi rotundo e contundente en moitos dos seus aspectos e comprometido para o nacionalismo polo capital político que o electorado deposita nas nosas mans. Ían pasando os días e ía medrando a aceptación da mensaxe do BNG. Isto albiscábase nas olladas de cordialidade da xente, e mesmamente nas enquisas, que sabemos sempre interesadas, que saían á luz. [Un artigo de Mini Rivas Cruz]

PALÉS DE PAPEL HIXIÉNICO

O medo é inimigo da razón. Pode facer que, ante un lume, algúns salten ao baleiro en vez de baixar polas escaleiras, ou que, ante un virus que ataca ao aparato respiratorio, arramplen con todo o papel hixiénico dispoñible, coma se o seu principal temor fora unha ida de ventre explosiva, continua e imparable. Pois ben, nestas eleccións, as galegas elixiron papel hixiénico, palés enteiros, toneladas del. [Un artigo de Elena Cores]

FIN DE PERIPLO

O 12 de Xullo pasou con UP o previsto e un pouco máis, en sorpaso da súa propia decadencia. Foi un fito máis dunha serie ininterrompida de retrocesos en todos os ámbitos e convocatorias dende o 2015, en que tivo apoios  cercanos ao 25%, onde houbo confluencias e/ou existe reinvindicación nacional manifesta, e apenas  próximos ao 15% no resto. Esta deriva  pode ter dúas causas básicas: a primeira, a de traicionaren  os postulados de democracia radical, participación, transparencia e ética;  e a segunda,  a destrución das expectativas sobre o carácter plurinacional do Estado. Esta deriva  pode ter dúas causas básicas: a primeira, a de traicionaren  os postulados de democracia radical, participación, transparencia e ética;  e a segunda,  a destrución das expectativas sobre o carácter plurinacional do Estado. [Un artigo de Carlos Neira Suárez]

EE.UU.

A xulgar polas manifestacións e protestas vistas durante o mes pasado, todo o mundo parece dar por feito que a policía estadounidense é racista, e actúa habitualmente aplicando unha forza extrema e innecesaria que en demasiadas ocasións remata moi mal. Os primeiros convencidos disto parecen ser os propios norteamericanos, cando menos os que participaron nos actos de repulsa pola morte de George Floyd. O que non se sabe moi ben é se eses mesmos manifestantes atribúen a innegable brutalidade policial a unha especie de racismo, conxénito ou inducido, dos policías norteamericanos.[Un artigo de Damián Villalaín]

A VULNERABILIDADE

Rexina Vega falaba no seu artigo do mes de maio do fracaso desta (non)revolución de sofá que nos tocou en sorte ao falar da dicotomía entre o pensamento de Žižek e Chul Han sobre a situación provocada pola Covid19. Isto é xa un feito. Os aplausos deron paso ás caceroladas e os debuxos infantís nas ventás a bandeiras patrióticas nas rúas. Non; a crise sanitaria non nos fará mellores como sociedade. Asumamos, novamente, a frustración pola oportunidade perdida e paguemos con resignación o prezo que isto leva implícito. [Un artigo de María Alonso]

NON HAI DOCE SEN TRECE (PRIMEIRA PARTE)

Hai quen di que, como consecuencia dos resultados electorais do 12X, Galicia vén de convértese, unha vez máis, no preludio do que os sistémicos puros e duros, emulando a aquel Borbón francés, resumirían coa sentenza «Madrid ben vale unha misa», para deixar constancia de que iso que os homes de Estado denominan interese xeral (que sempre é o menos xeral dos intereses) non sucumba mercé á súa abulia habitual. [Un relato de Xosé Antón Jardón]