Sábado 13, Agosto 2022
HomeOpinión

Opinión

O ESTADO DA NACIÓN / O ESTADO DA FICCIÓN

Pedro Sánchez nunca deixa de contrapoñer os conceptos esquerda e dereita, para inculcarnos a teimuda idea de que el e a súa parroquia conforman e aglutinan o espazo político de tinguidura progresista, tratando así de avalar unha dicotomía que, malia ser evidente na sociedade, na praxe cotián do Goberno español merece unha credibilidade semellante á que nos inspira Alberto “Npunto” Feijóo, cando pretende venderse como un político de perfil moderado. [Un artigo de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] A INSIPIDEZ MINGUANTE DA ESQUERDA CORTESÁ

A que lle chamará traballar pola paz esta ministra de Defensa que temos que padecer? Pois iso, «Antes muerta que sencilla, ay, que sencilla, ay, que sencilla», como di a canción. E despois estrañaralle á militancia socialista que Feijóo diga «al PSOE no le quitaría el sueño gobernar con los de Santiago Abascal». O dos Peares, malia ser un troleiro compulsivo, ás veces tamén lle escapa algunha verdade pola boca. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] DON ALBERTO E A ASTROLOXÍA LUSCOFUSQUIANA

«Non adoito esquecer unha cara, mais con vostede farei unha excepción», din que dixo Groucho Marx, en paz descanse, cando soubo que Feijóo, ao desembarcar en Andalucía, o primeiro que fixo foi presumir de entender máis de postas de sol que o propio Bill Clinton. Mentres tanto, un tal Rueda, roda e chouta por riba dos coios das corredoiras dese país incapaz de facer estourar o maleficio que lle aperta a gorxa e as partes íntimas, dende que a estrela diurna asoma o fociño ata que Alberto “ene punto” Feijóo manobra nos mecanismos dos reloxos... [Un relato de Xosé Antón Jardón]

AAAI!, SE AS PAREDES FALASEN, DON ALBERTO

Nin sequera pasaron dous meses dende aquela convulsiva conxura, argallada para defenestrar a un líder, cuxo nome foi borrado ipso facto dos rexistros de Génovatrece, mais foron tempo dabondo para que os despistados descubriran o auténtico perfil de Núñez Feijóo, definido por un nítido retrato en branco e negro que algúns se empeñan en facérnolo ver en tecnicolor, onde o rosa é a cor dominante. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[CINEMA]. O XOGO DAS CHAVES. Tod@s elas son xente pouco convencional

Acaso non é rechamante que nos comezos dunha película unha amiga interpele a outra sobre a conveniencia de que esta configure co seu compañeiro unha parella aberta por mor da ausencia de atracción erótica e actividade sexual co seu cónxuxe? Este é o marco que nos presenta a película O xogo das chaves (El juego de las llaves). Un filme non só alternativo, senón tamén subversivo.

QUE É UN REI PARA TI?

Non sei se aínda existe ese concurso para escolares que se coroaba cunha recepción en Zarzuela para humanizar a monarquía e amenizar o remate dos telexornais. Entendo que os promotores non o tiñan claro e convocaron o que faría calquera axencia de márketing, un concurso de ideas. Se houbese unha categoría para adultos, eu debuxaría o rei emérito con chapeu de mariachi entoando a premonitoria ranchera, coa imaxe do herdeiro sentado no trono a escoitar coa barba de punta. Retitularíaa O blues de Abu Dabi. [Un artigo de Xurxo Borrazás]

AS PEZAS DO PUZZLE

A calima foi premonitoria. Fundiu en néboa seca a atmosfera, acotou a nosa capacidade de visión e acabou viciando o aire que respiramos. Como se de súpeto tódolos diaños (os da política e a economía, os do mix enerxético e a guerra) reactivasen as súas axendas maléficas para provocar o caos. No espazo global, onde o acontecer xoga bazas que removen as augas turbias da arquitectura financeira mundial, e no espazo doméstico, que nos avoca a unha escalada de contradicións e estalidos sociais, nun e noutro caso de consecuencias impredicibles. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

SOMOS SINESTRO TOTAL!

Al principio hubo un accidente, una colisión que destruyó un Renault 12 Familiar en la Avenida de Beiramar. Los adolescentes se rieron del veredicto de la aseguradora: Total Claim . He aquí el nombre, perfecto, como un obús, como una tonelada de tungsteno, un nombre contundente en aquella época de nombres estrepitosamente absurdos. [Un artigo de Rexina Vega]

[RELATO] FEIJÓO E A RECONCILIACIÓN COA FAMILIA (POLÍTICA)

Xa hai quen pensa que Pablo Casado tiña outro nivel. Os moi coherentes tertulianos madrileños, eses ilustrados e incondicionais do «onde dixen digo, digo Diego», comezan a recuar discretamente, mostrando un cariz emboutado en melifluas doses de pomada nostálxica. Aínda que sexa devagar, van caendo da burra e van constatando –sen recoñecelo, claro!– [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] O SEU NOME FEDE A PÓLVORA QUEIMADA, EXCELENTÍSIMO SEÑOR!

Ao asomarse o ocaso do atardecer, sempre aparece unha inmensa manda de estorniños decididos a resgardarse da intemperie, a poñerse a cuberto, a agocharse para esquivar a insolencia da noite. Voan coa mirada posta na hedreira verde que, a piques de afogalo definitivamente. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

FEIJÓO REBENTA OS FREOS AO ATRAVESAR O PADORNELO

Algúns galegos sabiámolo. Ou talvez todos. Ao mellor sabiámolo todos; mais, ás veces para sobrevivir hai que disimular. Os que estaban na inopia, coma sempre, eran os de acolá. Tiveron que pasar varios días, dende que Feijóo decidiu non aprazar máis o regreso ao paraíso, para que os tertulianos madrileños se decataran que o tal das polainas non era ese político moderado que tanto se fartaran de gabar e adular. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

PANDEMIA, CIENCIA E SOCIEDADE

O articulista recupera un tema que xa foi tratado nas páxinas da revista TEMPOS NOVOS do mes de xaneiro: a dialéctica entre a responsabilidade dos científicos e o lugar da política en relación coa pandemia que aínda non nos dá deixado. [Un artigo de Ramón Vilalta]

A COOPERACIÓN ENTRE ESPECIES, CAPITAL NA EVOLUCIÓN

Todos oímos falar da natureza en termos dunha competencia feroz entre organismos, como unha encarnizada loita coa supervivencia do máis forte. Ademais, estas ideas, supostas “leis do mundo natural”, serviron para xustificar prácticas sociais baseadas no egoísmo, a competitividade, e alimentar o darwinismo social, chegando mesmo a validar a barbarie. É esta, con todo, unha visión totalmente distorsionada das relacións entre os seres vivos e dos complexos mecanismos do proceso evolutivo. [Un artigo de Carmela García]

[RELATO] POR QUE TE VAS, ALBERTO?

Cando J.L. Perales compuxo «Porque te vas» para a cantante Jeanette, seguramente se inspirou na picardía de Feijoo. Cando Saura incluíu esa canción na película Cría cuervos, posibelmente sabía quen era Feijoo. E cando eses creadores pensaban no ‘gran salvador’, o dos Peares xa soñaba con Madrid. Alberto sempre levou canda el unha certa dose de pillabán. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CEMITERIO DE ELEFANTES

A canción fala de sermos mozas e de fuxir soterrando os soños. Enceta unha melodía melancólica con instrumentos de vento, o mesmo vento que leva a quen volveron a casa por Nadal, as  emprendedoras. As novas, que avanzan na situación post-pandémica retecendo un presente que queriamos innecesario as que emigramos e retornamos. [Anna R. Figueiredo/Diego Seixo]

BALANCE DO BIENIO PANDÉMICO EN GALICIA

Rematado o ano 2021, podería semellar xa inútil avaliar que  pasou en 2020 na nosa sociedade coa pandemia, pero non o é. Pois podemos tirar varias leccións útiles para o futuro analizando por xunto o bienio pandémico 2020-2021. A ocasión dánola o Instituto Nacional de Estadística (INE) que vén de facer públicas as súas primeiras estimacións económicas para todas as Comunidades Autónomas. Non foi sen tempo. [Un artigo de Albino Prada]

E DIGO EU… EN FEBREIRO

Os nosos representantes políticos falan de que haxa unha guerra cunha naturalidade e frivolidade difíciles de comprender. Non sei cantas frases desta xeración política gardaremos para a posteridade, pero hai algún que fai de Cantinflas un estadista. [Un artigo de Dani Álvarez]

MUNDO ALGORITMO

Las enciclopedias se han ido. Buscamos la información directamente en el buscador y si vamos a Wikipedia. Nos dejamos llevar por las entradas que dicta y ordena el algoritmo, desde allí nos abandonamos al narcótico y errante Laberinto de los Enlaces. [Un artigo de Xurxo Borrazás]

CONTRA O CARNAVAL DE MADRID, VIVA O ENTROIDO DE XINZO

Hai unha caste de paxaros, dotados de plumaxe agrisada e pico longo, que polo feito de aniñar nas silveiras madrileñas xa se cren imbuídos polo omnipotente xarope emanado do Manzanares, capaz de catapultalos contra a estatua da Cibeles para, decontado, autoproclamarse Elite Suprema Do Estado Español. Se saen vivos do moquete, claro. O paso seguinte consiste en pensar que a periferia sempre danza arredor deles, digan o que digan e fagan o que lle pase por debaixo do arco de trunfo. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

FELIZ ANO NOVO!

Alá foi un nadal máis, un nadal que, con todo, foi ben distinto dos outros nadais. Malia as luces, que en Vigo foron aínda máis rechamantes e profusas que outros anos, faltou alegría. [Un artigo de Rexina Vega]