Martes 15, Xuño 2021
HomeOpinión

Opinión

UNHA LIÑA FRONTEIRIZA

Movémonos no alambre. E con nós, a democracia. Evidenciouno con toda crudeza a batalla que vén de librarse en Madrid. A situación é o suficientemente grave como para fixar con claridade unha liña fronteiriza que serva para reubicar aos que co seu ideario, discursos e actuacións públicas están poñendo en perigo o noso sistema democrático de convivencia. Os demócratas fomos excesivamente laxos con VOX, que aproveitou para escalar social, política e institucionalmente posicións alternativas con poder de decisión. Cómpre paralos. Antes de que sexa demasiado tarde. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

VERBAS QUE PRECISAN OLLOS

A volta á normalidade despois da pandemia introducirá cambios importantes nas nosas vidas. O longo ano de sombras que debuxou a pandemia está a deixar unha pegada fonda no xeito no que enfrontamos o traballo, o consumo e as relacións persoais. Poucos atrancos detiveron máis a velocidade das nosas vidas que o espallamento a fume de carozo desta enfermidade. A parálise do mundo achegounos a xeitos e medios de contacto e relación que hai anos semellaban imposíbeis. [Un artigo de Alberte Santos Ledo]

O PAN NOSO DE CADA DÍA [RELATO]

Hai anos, en Amieiro Longo, vivían máis de corenta almas. Hoxe hai catro veciños. Charly, o Hippy, ten un taller de abelorios e hai quen di que vive diso. Mal rapaz non é, se a non ser por esa pequena eiva que o ten medio arrelado: non come pan! Tosta fariña con auga na tixola e lárpana entre el e a cadela. El pensa que si, mais eses hostións irreverentes e acartonados non teñen nada que ver con aquela bica do testo ou bica rapeira que facía a súa avoa. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

QUEN RI ÚLTIMO, RI MELLOR [RELATO]

O Felisindo do Pombal ten fama de mal agricultor. Os que non lle queren mal din que, se non ten mellores patacas, é por non renovar a semente. Farto de que se moqueen da súa ruín colleita, o ano pasado deu o brazo a torcer e antes da sementeira foi falar con Pepe Farelos, para pedirlle o favor de que lle cambiase un saco de semente. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

MATAR LIRICAMENTE

Vale!, as letras de Pablo Hasél son vomitivas, non tanto polo fondo como pola forma, hai que ter moi mal karma para facer rimas coma estas: Yo soy la bomba, por eso me rastrean obsesivamente/Se siente agente, los maté líricamente./Usted no nos protege, porque si lo hiciera./Metería a/poderosos en la trena con condena eterna. [Un artigo de Rexina Vega] Chiste de mal gusto, el Estado me querella. Injusto como que no muera de gangrena en el ano Ana botella.

REBUSCANDO NOS SUMIDOIROS [RELATO]

A iso das once da mañá, e despois do rutineiro paseíño terapéutico, sentámonos nunha terraza do Parque, Antonio, Delfín e máis eu, para tomar a dose diaria de cafeína. Xa aviados, o home da mesa do lado, con pinta de formal e ben vestido, meteuse na nosa conversa mentres fretaba as mans para acelerar a circulación sanguínea e axotar o frío. Ou iso parecía. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

FRAUDE DE LEI

n xoves negro. Así recibiron os traballadores de RTVE o pacto político/partidario que comporta o reparto por lotes da súa gobernanza. O primeiro dos grades acordos de Estado, teimaron en dicir entusiasmados os medios privados, para os que o concepto de servizo público de comunicación é un oxímoron a desterrar. Nada máis retorcido que enmascarar nunha razón de estado o sucedido no Congreso ese 25 de febreiro último. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

CONICHOS E FANTOCHES [RELATO]

Non é un dos mellores clientes. É, iso si, un dos máis asiduos, un deses que van sempre ao mesmo bar, no canto de andar de procesión por uns e por outros. O señor Raúl, amais de habitual do Café-bar Kathy, é capaz de aguantar de pé unha tarde enteira diante da barra, sen apoiarse en nada, case sen moverse. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CONTANDO TARDES, SOBRE TODO, TARDES [RELATO]

Atrapado pola rutina dos últimos corenta anos, activa o despertador antes de deitarse. E o moi cabrón ponse a timbrar á rompente do día, como sempre. Alonso érguese sen pensalo, vai ao baño, aséase, almorza, vístese de présa, colle o abrigo e o chapeu e enfía a ruta cara ao comercio La ganga. Ao sacar a man do peto para abrir a porta decátase que xa non forma parte da empresa. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

MÁIS LEÑA SECA

Mentres a verdade histórica non reemprace á verdade oficial, o 23F seguirá formando parte dun relato máis ou menos ficcionado da Transición. As versións narrativas daquel golpe descubren só partes do guión, pero non completan o puzzle da conspiración. A lei franquista de segredos oficiais sigue custodiando como ouro en pano as chaves que iluminarían os ángulos escuros. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

QUEN ANDA AÍ? [RELATO]

A primeira vista non denotan ningún trazo diferencial: as súas crías maman leite. Mais en canto endentan, os morcegos vampiros, acreditan seren os únicos mamíferos que se alimentan exclusivamente do sangue. Do sangue dos outros, do zume da vida. Acércanse discretamente e, sen que a vítima se decate, espétanlle os dentes aguzados en calquera parte do corpo para zugarlle o sangue. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

PREFASCISMO

De pouco serviu que os xigantes tecnolóxicos bloquearan in extremis a verborrea dixital do máis tóxico dos presidentes norteamericanos. E que os medios de comunicación máis influíntes lle cortasen a última hora os seus micrófonos. Todo o que fixeran ata entón uns e outros foi darlle sedal a Trump para que nada lle entorpecese o tiburoneo presidencial. Xa o dixera sen trapos na lingua o capo da CBS nunha conferencia en San Francisco: “Quizais non sexa bo para EE.UU., pero é estupendo para a CBS”. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

A SEÑORA DA MÁSCARA NO PAPO (E A EDUCACIÓN NO SOBACO) [RELATO]

Velaí vai, alixeirando o paso, a ver se pilla unha das tres mesas utilizábeis na cafetería que hai preto da súa casa. As outras tres que completan a terraza do café-bar James Bond seguen precintadas ata nova orde, cunha cinta de plástico vermella, acusadas de formar parte da escena do crime cuxa autoría, malia un ano de investigación a cargo da policía científica, aínda está por descubrir. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

ALDEA

Unha das, xa claras, consecuencias da pandemia  é o cambio na nosa idea de vivenda ideal. Nos días duros do confinamento, a xente deu en remexerse no seu tobo e decatouse de todo o que ía mal, do que era feo, do que non daba boa vida. En canto se puido, os centros de bricolaxe, as empresas dedicadas a reformas de baños e cociñas, as tendas de mobles rexistraron unha demanda estratosférica. Queriamos un espazo, na medida das nosas posibilidades, en boas condicións. [Un artigo de Rexina Vega]

PACO PICHOLAS E OS ELEMENTOS NOCTÁMBULOS [RELATO]

A verdade é que eu non as levaba todas comigo. Cheguei á casa bastante atordado, mais, en canto me metín entre as sabas, a canseira que viña canda min a escape me fixo durmir a sono solto. E se non fose por aquel repugnante asubío, pola melodía monocorde que conseguiu esquivar a miña somnolencia para fochicarme nos ouvidos, arestora aínda me atoparía no colo de Morfeo. Entón pregunteime, será cousa dalgún deses tunantes que andan por aí a deshora?´[Un relato de Xosé Antón Jardón]

SENTE AQUÍ, SEÑOR! [RELATO]

Coa malura da pandemia, da zarapallada dos confinamentos e dos toques de queda, coa lea dos achegados e co regreso da danza da polca aos boletíns oficiais, cústame ben lembrar a última vez que o vin, ata o punto de que xa non lle dou posto cara, malia coincidirmos tantas veces á mesma hora, durante máis de dous anos, ao pé da barra do mesmo bar. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

A CRUZADA ENMASCARADA

Incinerado o 2020, e coas vacinas inmunizadoras facéndolle o corredor ao 2021, cabe a tentación de delegar nesa liberadora demostración científica todas as nosas máis inmediatas aspiracións. Sería profundamente humano, pero impediría acometer, con sentido cívico, a máis que urxente rehabilitación de todo o que, por estar coas defensas en baixa, detonou ou enmascarou a Covid19. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

NO VÉRTICE DUN SISTEMA CORRUPTO

Unha das estreas máis esperadas. Ata o ceo (Hasta el cielo), dirixida por Daniel Calparsoro, sorprende ao espectador, que se ve inmerso no que viven as personaxes da historia que se conta cun ritmo intenso, cando non trepidante, configurado como forte e veloz, e perfectamente conxugado co argumento e co guión. Está en carteleira.

A CODIA DAS AUSENCIAS EN TEMPOS ADVERSOS [RELATO]

A miúdo adoito enzoufarme nesa pánfila rutina que tanto nos enchoupa aos que imos pola vida anxelicalmente despistados. Levo unhas cantas mañás facendo as mesmas parvadas. Despois de almorzar, no canto de asearme, prendo o ordenador e furgo nas páxinas dos dixitais na procura da noticia que nunca se presenta. A impaciencia érgueme da cadeira e arrástrame cara á xanela para que pescude cos meus propios ollos se a cidade recuperou a orde natural das cousas. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

A ALGARABÍA CUÁNTICA DA COVID-19 E A MATANZA DA SEÑORA CLOTILDE [RELATO]

A señora Clotilde de Penapouca, unha viúva entrada en anos, perceptora da pensión mínima complementada cunha saúde de ferro, nunca lle tivo medo á xeada nin ás outras intemperies da vida, mercé a esa pel de coio que sempre lle envolveu o ser. Mais, agora xa non é a que era; leva varios días tremelicando, medio derrubada e a piques de mandar todo ao nabizo, porque unha nova especie de  abesouros non para de zunirlle no ouvido as vinte e catro horas do día. [Un relato de Xosé Antón Jardón]