Luns 23, Maio 2022
HomeOpinión

Opinión

[CINEMA]. O XOGO DAS CHAVES. Tod@s elas son xente pouco convencional

Acaso non é rechamante que nos comezos dunha película unha amiga interpele a outra sobre a conveniencia de que esta configure co seu compañeiro unha parella aberta por mor da ausencia de atracción erótica e actividade sexual co seu cónxuxe? Este é o marco que nos presenta a película O xogo das chaves (El juego de las llaves). Un filme non só alternativo, senón tamén subversivo.

QUE É UN REI PARA TI?

Non sei se aínda existe ese concurso para escolares que se coroaba cunha recepción en Zarzuela para humanizar a monarquía e amenizar o remate dos telexornais. Entendo que os promotores non o tiñan claro e convocaron o que faría calquera axencia de márketing, un concurso de ideas. Se houbese unha categoría para adultos, eu debuxaría o rei emérito con chapeu de mariachi entoando a premonitoria ranchera, coa imaxe do herdeiro sentado no trono a escoitar coa barba de punta. Retitularíaa O blues de Abu Dabi. [Un artigo de Xurxo Borrazás]

SOMOS SINESTRO TOTAL!

Al principio hubo un accidente, una colisión que destruyó un Renault 12 Familiar en la Avenida de Beiramar. Los adolescentes se rieron del veredicto de la aseguradora: Total Claim . He aquí el nombre, perfecto, como un obús, como una tonelada de tungsteno, un nombre contundente en aquella época de nombres estrepitosamente absurdos. [Un artigo de Rexina Vega]

[RELATO] FEIJÓO E A RECONCILIACIÓN COA FAMILIA (POLÍTICA)

Xa hai quen pensa que Pablo Casado tiña outro nivel. Os moi coherentes tertulianos madrileños, eses ilustrados e incondicionais do «onde dixen digo, digo Diego», comezan a recuar discretamente, mostrando un cariz emboutado en melifluas doses de pomada nostálxica. Aínda que sexa devagar, van caendo da burra e van constatando –sen recoñecelo, claro!– [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] O SEU NOME FEDE A PÓLVORA QUEIMADA, EXCELENTÍSIMO SEÑOR!

Ao asomarse o ocaso do atardecer, sempre aparece unha inmensa manda de estorniños decididos a resgardarse da intemperie, a poñerse a cuberto, a agocharse para esquivar a insolencia da noite. Voan coa mirada posta na hedreira verde que, a piques de afogalo definitivamente. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

FEIJÓO REBENTA OS FREOS AO ATRAVESAR O PADORNELO

Algúns galegos sabiámolo. Ou talvez todos. Ao mellor sabiámolo todos; mais, ás veces para sobrevivir hai que disimular. Os que estaban na inopia, coma sempre, eran os de acolá. Tiveron que pasar varios días, dende que Feijóo decidiu non aprazar máis o regreso ao paraíso, para que os tertulianos madrileños se decataran que o tal das polainas non era ese político moderado que tanto se fartaran de gabar e adular. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

PANDEMIA, CIENCIA E SOCIEDADE

O articulista recupera un tema que xa foi tratado nas páxinas da revista TEMPOS NOVOS do mes de xaneiro: a dialéctica entre a responsabilidade dos científicos e o lugar da política en relación coa pandemia que aínda non nos dá deixado. [Un artigo de Ramón Vilalta]

A COOPERACIÓN ENTRE ESPECIES, CAPITAL NA EVOLUCIÓN

Todos oímos falar da natureza en termos dunha competencia feroz entre organismos, como unha encarnizada loita coa supervivencia do máis forte. Ademais, estas ideas, supostas “leis do mundo natural”, serviron para xustificar prácticas sociais baseadas no egoísmo, a competitividade, e alimentar o darwinismo social, chegando mesmo a validar a barbarie. É esta, con todo, unha visión totalmente distorsionada das relacións entre os seres vivos e dos complexos mecanismos do proceso evolutivo. [Un artigo de Carmela García]

[RELATO] POR QUE TE VAS, ALBERTO?

Cando J.L. Perales compuxo «Porque te vas» para a cantante Jeanette, seguramente se inspirou na picardía de Feijoo. Cando Saura incluíu esa canción na película Cría cuervos, posibelmente sabía quen era Feijoo. E cando eses creadores pensaban no ‘gran salvador’, o dos Peares xa soñaba con Madrid. Alberto sempre levou canda el unha certa dose de pillabán. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CEMITERIO DE ELEFANTES

A canción fala de sermos mozas e de fuxir soterrando os soños. Enceta unha melodía melancólica con instrumentos de vento, o mesmo vento que leva a quen volveron a casa por Nadal, as  emprendedoras. As novas, que avanzan na situación post-pandémica retecendo un presente que queriamos innecesario as que emigramos e retornamos. [Anna R. Figueiredo/Diego Seixo]

BALANCE DO BIENIO PANDÉMICO EN GALICIA

Rematado o ano 2021, podería semellar xa inútil avaliar que  pasou en 2020 na nosa sociedade coa pandemia, pero non o é. Pois podemos tirar varias leccións útiles para o futuro analizando por xunto o bienio pandémico 2020-2021. A ocasión dánola o Instituto Nacional de Estadística (INE) que vén de facer públicas as súas primeiras estimacións económicas para todas as Comunidades Autónomas. Non foi sen tempo. [Un artigo de Albino Prada]

E DIGO EU… EN FEBREIRO

Os nosos representantes políticos falan de que haxa unha guerra cunha naturalidade e frivolidade difíciles de comprender. Non sei cantas frases desta xeración política gardaremos para a posteridade, pero hai algún que fai de Cantinflas un estadista. [Un artigo de Dani Álvarez]

MUNDO ALGORITMO

Las enciclopedias se han ido. Buscamos la información directamente en el buscador y si vamos a Wikipedia. Nos dejamos llevar por las entradas que dicta y ordena el algoritmo, desde allí nos abandonamos al narcótico y errante Laberinto de los Enlaces. [Un artigo de Xurxo Borrazás]

CONTRA O CARNAVAL DE MADRID, VIVA O ENTROIDO DE XINZO

Hai unha caste de paxaros, dotados de plumaxe agrisada e pico longo, que polo feito de aniñar nas silveiras madrileñas xa se cren imbuídos polo omnipotente xarope emanado do Manzanares, capaz de catapultalos contra a estatua da Cibeles para, decontado, autoproclamarse Elite Suprema Do Estado Español. Se saen vivos do moquete, claro. O paso seguinte consiste en pensar que a periferia sempre danza arredor deles, digan o que digan e fagan o que lle pase por debaixo do arco de trunfo. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

FELIZ ANO NOVO!

Alá foi un nadal máis, un nadal que, con todo, foi ben distinto dos outros nadais. Malia as luces, que en Vigo foron aínda máis rechamantes e profusas que outros anos, faltou alegría. [Un artigo de Rexina Vega]

CANDO AS ROGATIVAS NON DAN ACABADO COA SEQUÍA

O acontecido hai uns días coa votación da reforma laboral pon de manifesto –sen distinción de ideoloxía, sexo ou relixión– a cativeza política dos nosos representantes patrios. O PP armou a Marimorena, malia ter claro que a reforma era a súa, só por darse o gustazo de levarlle a contraria ao PSOE. Obviamente os socialistas estaban felices con cambiar algo para que todo siga igual. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] O DESENCANTO DE DON CLAUDIO

Don Claudio padecía insufríbeis doenzas nas queixadas de tanto rinchar os dentes, por non ser quen de atopar a pedra filosofal capaz de frear o declive do fervor piadoso dos desapegadizos fregueses. Fartábase de rifar dende o púlpito e responsabilizaba aos devotos incondicionais das alongadas ausencias dos «desertores da fe». [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] DON CLAUDIO E O PROGRESO

Nunca souben moi ben, se don Claudio era así porque si ou por convicción. El era como era, e malia todo foi quen de chegar a arcipreste. Mais, por moito que a Historia se repita, como o tempo nunca se detén, aínda que nos pareza que nada cambia, a casca das cousas –só a casca, claro– a pesar de ser codia, non deixa de mudar, aínda que sexa lentamente. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] VAI MOITO FRÍO EN PENALONGA

O vento zune sen tregua en Penalonga e estámpase contra todo o que pilla diante. Fai tremelicar a porta e un chirlo cargoso espértame máis cedo da conta, para aforrarlle traballo a un insolente despertador que sempre cacarexa ao amencer. Cando se cansa de zunir ponse a asubiar melodías monocordes e queixosas que ceban a inopia inverniza, ata desalentarme e imbuírme na insufríbel melancolía que invade as longas horas de frío e chuvia.

[RELATO] A MATANZA DO TEMPO

Malia levar no carrelo mil e pico quilos de teoloxía, don Claudio, sempre foi algo apoucado. Hai quen di que carece da necesaria picardía e mesmo da habelencia que un do seu status precisa para tumbar, no lamazal das súas propias artimañas, aos pillabáns que andan decotío á espreita dos “donclaudios” da vida. [Un relato de Xosé Antón Jardón]