Domingo 18, Abril 2021
HomeOpinión

Opinión

REBUSCANDO NOS SUMIDOIROS [RELATO]

A iso das once da mañá, e despois do rutineiro paseíño terapéutico, sentámonos nunha terraza do Parque, Antonio, Delfín e máis eu, para tomar a dose diaria de cafeína. Xa aviados, o home da mesa do lado, con pinta de formal e ben vestido, meteuse na nosa conversa mentres fretaba as mans para acelerar a circulación sanguínea e axotar o frío. Ou iso parecía. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

FRAUDE DE LEI

n xoves negro. Así recibiron os traballadores de RTVE o pacto político/partidario que comporta o reparto por lotes da súa gobernanza. O primeiro dos grades acordos de Estado, teimaron en dicir entusiasmados os medios privados, para os que o concepto de servizo público de comunicación é un oxímoron a desterrar. Nada máis retorcido que enmascarar nunha razón de estado o sucedido no Congreso ese 25 de febreiro último. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

CONICHOS E FANTOCHES [RELATO]

Non é un dos mellores clientes. É, iso si, un dos máis asiduos, un deses que van sempre ao mesmo bar, no canto de andar de procesión por uns e por outros. O señor Raúl, amais de habitual do Café-bar Kathy, é capaz de aguantar de pé unha tarde enteira diante da barra, sen apoiarse en nada, case sen moverse. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CONTANDO TARDES, SOBRE TODO, TARDES [RELATO]

Atrapado pola rutina dos últimos corenta anos, activa o despertador antes de deitarse. E o moi cabrón ponse a timbrar á rompente do día, como sempre. Alonso érguese sen pensalo, vai ao baño, aséase, almorza, vístese de présa, colle o abrigo e o chapeu e enfía a ruta cara ao comercio La ganga. Ao sacar a man do peto para abrir a porta decátase que xa non forma parte da empresa. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

MÁIS LEÑA SECA

Mentres a verdade histórica non reemprace á verdade oficial, o 23F seguirá formando parte dun relato máis ou menos ficcionado da Transición. As versións narrativas daquel golpe descubren só partes do guión, pero non completan o puzzle da conspiración. A lei franquista de segredos oficiais sigue custodiando como ouro en pano as chaves que iluminarían os ángulos escuros. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

QUEN ANDA AÍ? [RELATO]

A primeira vista non denotan ningún trazo diferencial: as súas crías maman leite. Mais en canto endentan, os morcegos vampiros, acreditan seren os únicos mamíferos que se alimentan exclusivamente do sangue. Do sangue dos outros, do zume da vida. Acércanse discretamente e, sen que a vítima se decate, espétanlle os dentes aguzados en calquera parte do corpo para zugarlle o sangue. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

PREFASCISMO

De pouco serviu que os xigantes tecnolóxicos bloquearan in extremis a verborrea dixital do máis tóxico dos presidentes norteamericanos. E que os medios de comunicación máis influíntes lle cortasen a última hora os seus micrófonos. Todo o que fixeran ata entón uns e outros foi darlle sedal a Trump para que nada lle entorpecese o tiburoneo presidencial. Xa o dixera sen trapos na lingua o capo da CBS nunha conferencia en San Francisco: “Quizais non sexa bo para EE.UU., pero é estupendo para a CBS”. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

A SEÑORA DA MÁSCARA NO PAPO (E A EDUCACIÓN NO SOBACO) [RELATO]

Velaí vai, alixeirando o paso, a ver se pilla unha das tres mesas utilizábeis na cafetería que hai preto da súa casa. As outras tres que completan a terraza do café-bar James Bond seguen precintadas ata nova orde, cunha cinta de plástico vermella, acusadas de formar parte da escena do crime cuxa autoría, malia un ano de investigación a cargo da policía científica, aínda está por descubrir. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

PACO PICHOLAS E OS ELEMENTOS NOCTÁMBULOS [RELATO]

A verdade é que eu non as levaba todas comigo. Cheguei á casa bastante atordado, mais, en canto me metín entre as sabas, a canseira que viña canda min a escape me fixo durmir a sono solto. E se non fose por aquel repugnante asubío, pola melodía monocorde que conseguiu esquivar a miña somnolencia para fochicarme nos ouvidos, arestora aínda me atoparía no colo de Morfeo. Entón pregunteime, será cousa dalgún deses tunantes que andan por aí a deshora?´[Un relato de Xosé Antón Jardón]

SENTE AQUÍ, SEÑOR! [RELATO]

Coa malura da pandemia, da zarapallada dos confinamentos e dos toques de queda, coa lea dos achegados e co regreso da danza da polca aos boletíns oficiais, cústame ben lembrar a última vez que o vin, ata o punto de que xa non lle dou posto cara, malia coincidirmos tantas veces á mesma hora, durante máis de dous anos, ao pé da barra do mesmo bar. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

A CRUZADA ENMASCARADA

Incinerado o 2020, e coas vacinas inmunizadoras facéndolle o corredor ao 2021, cabe a tentación de delegar nesa liberadora demostración científica todas as nosas máis inmediatas aspiracións. Sería profundamente humano, pero impediría acometer, con sentido cívico, a máis que urxente rehabilitación de todo o que, por estar coas defensas en baixa, detonou ou enmascarou a Covid19. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

NO VÉRTICE DUN SISTEMA CORRUPTO

Unha das estreas máis esperadas. Ata o ceo (Hasta el cielo), dirixida por Daniel Calparsoro, sorprende ao espectador, que se ve inmerso no que viven as personaxes da historia que se conta cun ritmo intenso, cando non trepidante, configurado como forte e veloz, e perfectamente conxugado co argumento e co guión. Está en carteleira.

A CODIA DAS AUSENCIAS EN TEMPOS ADVERSOS [RELATO]

A miúdo adoito enzoufarme nesa pánfila rutina que tanto nos enchoupa aos que imos pola vida anxelicalmente despistados. Levo unhas cantas mañás facendo as mesmas parvadas. Despois de almorzar, no canto de asearme, prendo o ordenador e furgo nas páxinas dos dixitais na procura da noticia que nunca se presenta. A impaciencia érgueme da cadeira e arrástrame cara á xanela para que pescude cos meus propios ollos se a cidade recuperou a orde natural das cousas. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

A ALGARABÍA CUÁNTICA DA COVID-19 E A MATANZA DA SEÑORA CLOTILDE [RELATO]

A señora Clotilde de Penapouca, unha viúva entrada en anos, perceptora da pensión mínima complementada cunha saúde de ferro, nunca lle tivo medo á xeada nin ás outras intemperies da vida, mercé a esa pel de coio que sempre lle envolveu o ser. Mais, agora xa non é a que era; leva varios días tremelicando, medio derrubada e a piques de mandar todo ao nabizo, porque unha nova especie de  abesouros non para de zunirlle no ouvido as vinte e catro horas do día. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

AXENDA TÓXICA

É, seino, o signo dos tempos. Pero non por iso deixarei de alarmarme. Que un feito teña maior ou menor significación social non predetermina hoxendía o seu estatus na escaleta da actualidade. Os medios de comunicación comercializan os seus menús informativos xerarquizándoos segundo a súa capacidade de impacto. Non son pois as ideas, senón as emocións, as que se impoñen nesa estratexia, coa que pretenden competir entre eles e teren capacidade de influencia. Non interesa tanto buscarlle sentido ao acontecer (contextualizar) como manter permanentemente hibridada esa estratexia. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

A CONTUMACIA DUN MILHOMES CONTRA A CERELLADA DOUTROS CATRO [RELATO]

Uns anos antes de que o meu tío Lisardo puxera os pés no Cono Sur do continente americano −e xa van alá máis de cincuenta− cando el aínda gozaba da forza do boi e nós do xenio dun almallo bravo, malia a sona de truán que lle apoñían, houbo alomenos unha ocasión na que, ao pouco de asomar o Sol o fociño, xa empoleirara no carro máis de setenta gavelas de estrume, logo de desbravar a sebe dun lameiro, co único fin de expatriar a praga de xestas, silvas, codesos e fentos, confabulados para eclipsar a necesaria presenza e afouteza dos correúdos vixías que, nesa ocasión, adoptaran o aspecto das lousas dun esvelto valado. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

QUE DIFERENZA HAI ENTRE A DENTA-DURA DE TRUMP E O DENTAME DE BIDEN? [RELATO]

Malia a longura e a inmensidade dos trazos que atestan tódolos mapamundis, a distancia entre EEUU e calquera lugar do planeta sempre será irrelevante, porque os imperialistas nin sequera piden permiso para entrar nos máis inauditos recunchos das nosas entrañas. Vivamos onde vivamos, sempre estaremos tan preto dos amos que endexamais, en ningún instante deixaremos de ulir un insoportábel cheiro a carniza e a McDonald´s, cando bafexa un norteamericano. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CARLOS

O sol cae sobre a metade da rúa nunha estrañamente quente mañá de setembro. Semella que aínda poderemos ir algún día á praia en outubro e coller uns cogomelos no camiño de volta, se temos sorte. O inverno preséntase longo este ano, así que mellor que se demore un pouco. A veciña do lado está confinada. Tivo febre a semana pasada e aínda está agardando que o Sergas a chame para facerlle a PCR. Cando se asoma pola ventá ve a Luísa “Pero Luísa! Non te chamou ninguén? Muller, debías quedar na casa ata que saibamos algo!” “A min non me chamou ninguén. Nin Sergas nin sergos. Chama logo ti ao meu xefe e dille que quedo na casa dez días.”[Un artigo de Sol Álvarez]

O SUPREMACISMO

O apoio velado de Donald Trump ao asasino adolescente Kyle Rittenhouse, que matou dous manifestantes en Wisconsin durante as protestas anti-racistas que están a ter lugar por gran parte da xeografía estadounidense, é un paso máis cara ao esperpento no que está a converter o escenario político a ultra-dereita. Non hai dúbida de que Rittenhouse de ser negro e ir pola rúa de Kenosha cunha arma de asalto estaría morto a mans deses policías que compartiron unha botella de auga co mozo antes de que este volvese á súa casa tranquilamente e con dous asasinatos ás costas. [Un artigo de María Alonso Alonso]

MENTIRAS E TUNDAS

O peor non son as fake news, ou a industria da mentira que está facendo da política e dos medios de comunicación dominantes un estercoleiro. Con ser tan destrutivas, aínda o é máis o que as ten só como unha das moitas ferramentas que utiliza para exculpar as súas culpas. As que fan do mundo e das nosas vidas un tormentoso vía crucis. Con pandemias inducidas que acaban índoselles das mans. Vivimos a contragolpe. Sometidos aos efectos da que Ulrich Beck identifica como sociedade de risco. Esa que asenta nun tempo no que, para facer operativo o sistema económico no que se revalida un capitalismo en crise, somete toda a súa estratexia de resistencia ao que pode dar de si a fe na dogmática neoliberal. Velaí o papel indiscutible, no tempo da comunicación dixitalizada, do que eu chamo industrialización da mentira. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]