Venres 26, Febreiro 2021
Home Opinión

Opinión

QUEN ANDA AÍ? [RELATO]

A primeira vista non denotan ningún trazo diferencial: as súas crías maman leite. Mais en canto endentan, os morcegos vampiros, acreditan seren os únicos mamíferos que se alimentan exclusivamente do sangue. Do sangue dos outros, do zume da vida. Acércanse discretamente e, sen que a vítima se decate, espétanlle os dentes aguzados en calquera parte do corpo para zugarlle o sangue. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

A SEÑORA DA MÁSCARA NO PAPO (E A EDUCACIÓN NO SOBACO) [RELATO]

Velaí vai, alixeirando o paso, a ver se pilla unha das tres mesas utilizábeis na cafetería que hai preto da súa casa. As outras tres que completan a terraza do café-bar James Bond seguen precintadas ata nova orde, cunha cinta de plástico vermella, acusadas de formar parte da escena do crime cuxa autoría, malia un ano de investigación a cargo da policía científica, aínda está por descubrir. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

PACO PICHOLAS E OS ELEMENTOS NOCTÁMBULOS [RELATO]

A verdade é que eu non as levaba todas comigo. Cheguei á casa bastante atordado, mais, en canto me metín entre as sabas, a canseira que viña canda min a escape me fixo durmir a sono solto. E se non fose por aquel repugnante asubío, pola melodía monocorde que conseguiu esquivar a miña somnolencia para fochicarme nos ouvidos, arestora aínda me atoparía no colo de Morfeo. Entón pregunteime, será cousa dalgún deses tunantes que andan por aí a deshora?´[Un relato de Xosé Antón Jardón]

SENTE AQUÍ, SEÑOR! [RELATO]

Coa malura da pandemia, da zarapallada dos confinamentos e dos toques de queda, coa lea dos achegados e co regreso da danza da polca aos boletíns oficiais, cústame ben lembrar a última vez que o vin, ata o punto de que xa non lle dou posto cara, malia coincidirmos tantas veces á mesma hora, durante máis de dous anos, ao pé da barra do mesmo bar. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

A CRUZADA ENMASCARADA

Incinerado o 2020, e coas vacinas inmunizadoras facéndolle o corredor ao 2021, cabe a tentación de delegar nesa liberadora demostración científica todas as nosas máis inmediatas aspiracións. Sería profundamente humano, pero impediría acometer, con sentido cívico, a máis que urxente rehabilitación de todo o que, por estar coas defensas en baixa, detonou ou enmascarou a Covid19. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

NO VÉRTICE DUN SISTEMA CORRUPTO

Unha das estreas máis esperadas. Ata o ceo (Hasta el cielo), dirixida por Daniel Calparsoro, sorprende ao espectador, que se ve inmerso no que viven as personaxes da historia que se conta cun ritmo intenso, cando non trepidante, configurado como forte e veloz, e perfectamente conxugado co argumento e co guión. Está en carteleira.

A CODIA DAS AUSENCIAS EN TEMPOS ADVERSOS [RELATO]

A miúdo adoito enzoufarme nesa pánfila rutina que tanto nos enchoupa aos que imos pola vida anxelicalmente despistados. Levo unhas cantas mañás facendo as mesmas parvadas. Despois de almorzar, no canto de asearme, prendo o ordenador e furgo nas páxinas dos dixitais na procura da noticia que nunca se presenta. A impaciencia érgueme da cadeira e arrástrame cara á xanela para que pescude cos meus propios ollos se a cidade recuperou a orde natural das cousas. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

A ALGARABÍA CUÁNTICA DA COVID-19 E A MATANZA DA SEÑORA CLOTILDE [RELATO]

A señora Clotilde de Penapouca, unha viúva entrada en anos, perceptora da pensión mínima complementada cunha saúde de ferro, nunca lle tivo medo á xeada nin ás outras intemperies da vida, mercé a esa pel de coio que sempre lle envolveu o ser. Mais, agora xa non é a que era; leva varios días tremelicando, medio derrubada e a piques de mandar todo ao nabizo, porque unha nova especie de  abesouros non para de zunirlle no ouvido as vinte e catro horas do día. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

AXENDA TÓXICA

É, seino, o signo dos tempos. Pero non por iso deixarei de alarmarme. Que un feito teña maior ou menor significación social non predetermina hoxendía o seu estatus na escaleta da actualidade. Os medios de comunicación comercializan os seus menús informativos xerarquizándoos segundo a súa capacidade de impacto. Non son pois as ideas, senón as emocións, as que se impoñen nesa estratexia, coa que pretenden competir entre eles e teren capacidade de influencia. Non interesa tanto buscarlle sentido ao acontecer (contextualizar) como manter permanentemente hibridada esa estratexia. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

A CONTUMACIA DUN MILHOMES CONTRA A CERELLADA DOUTROS CATRO [RELATO]

Uns anos antes de que o meu tío Lisardo puxera os pés no Cono Sur do continente americano −e xa van alá máis de cincuenta− cando el aínda gozaba da forza do boi e nós do xenio dun almallo bravo, malia a sona de truán que lle apoñían, houbo alomenos unha ocasión na que, ao pouco de asomar o Sol o fociño, xa empoleirara no carro máis de setenta gavelas de estrume, logo de desbravar a sebe dun lameiro, co único fin de expatriar a praga de xestas, silvas, codesos e fentos, confabulados para eclipsar a necesaria presenza e afouteza dos correúdos vixías que, nesa ocasión, adoptaran o aspecto das lousas dun esvelto valado. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

QUE DIFERENZA HAI ENTRE A DENTA-DURA DE TRUMP E O DENTAME DE BIDEN? [RELATO]

Malia a longura e a inmensidade dos trazos que atestan tódolos mapamundis, a distancia entre EEUU e calquera lugar do planeta sempre será irrelevante, porque os imperialistas nin sequera piden permiso para entrar nos máis inauditos recunchos das nosas entrañas. Vivamos onde vivamos, sempre estaremos tan preto dos amos que endexamais, en ningún instante deixaremos de ulir un insoportábel cheiro a carniza e a McDonald´s, cando bafexa un norteamericano. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CARLOS

O sol cae sobre a metade da rúa nunha estrañamente quente mañá de setembro. Semella que aínda poderemos ir algún día á praia en outubro e coller uns cogomelos no camiño de volta, se temos sorte. O inverno preséntase longo este ano, así que mellor que se demore un pouco. A veciña do lado está confinada. Tivo febre a semana pasada e aínda está agardando que o Sergas a chame para facerlle a PCR. Cando se asoma pola ventá ve a Luísa “Pero Luísa! Non te chamou ninguén? Muller, debías quedar na casa ata que saibamos algo!” “A min non me chamou ninguén. Nin Sergas nin sergos. Chama logo ti ao meu xefe e dille que quedo na casa dez días.”[Un artigo de Sol Álvarez]

O SUPREMACISMO

O apoio velado de Donald Trump ao asasino adolescente Kyle Rittenhouse, que matou dous manifestantes en Wisconsin durante as protestas anti-racistas que están a ter lugar por gran parte da xeografía estadounidense, é un paso máis cara ao esperpento no que está a converter o escenario político a ultra-dereita. Non hai dúbida de que Rittenhouse de ser negro e ir pola rúa de Kenosha cunha arma de asalto estaría morto a mans deses policías que compartiron unha botella de auga co mozo antes de que este volvese á súa casa tranquilamente e con dous asasinatos ás costas. [Un artigo de María Alonso Alonso]

MENTIRAS E TUNDAS

O peor non son as fake news, ou a industria da mentira que está facendo da política e dos medios de comunicación dominantes un estercoleiro. Con ser tan destrutivas, aínda o é máis o que as ten só como unha das moitas ferramentas que utiliza para exculpar as súas culpas. As que fan do mundo e das nosas vidas un tormentoso vía crucis. Con pandemias inducidas que acaban índoselles das mans. Vivimos a contragolpe. Sometidos aos efectos da que Ulrich Beck identifica como sociedade de risco. Esa que asenta nun tempo no que, para facer operativo o sistema económico no que se revalida un capitalismo en crise, somete toda a súa estratexia de resistencia ao que pode dar de si a fe na dogmática neoliberal. Velaí o papel indiscutible, no tempo da comunicación dixitalizada, do que eu chamo industrialización da mentira. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

MALDITA ESCURIDADE (Sempre anoitece con máis Vox e menos Nós no horizonte) [Relato]

A outoniza moción de censura, que entupiu con follas podres os sumidoiros da política hispana, non era un obsoleto artefacto dos estandartes da extrema dereita, deseñado para colorear a pantalla do televisor coas diversas tonalidades da zuna que lle profesa Abascal ao Goberno de Sánchez e, de paso, deixar co cu ao aire as trécolas do tarambaina que lidera o Partido Popular. Non, que va! Esa retransmisión en directo do ideario político do centurión de Vox polos medios de comunicación...

MALOS SÍNTOMAS

Das crónicas saídas do Foro de La Toja non tira un máis que pullas e exorcismos. Se como os presentou a toda páxina o xornal dos Fernández Latorre son as “mellores mentes” de España, aviados imos. Foi todo como moito unha representación. Co rei na mesa, tocaba poñerse monárquicos ata na sopa. E ninguén como Felipe González e Alberto Núñez para exercer de turiferarios. Cumpriron. Con iso contaban os patrocinadores, a crème da crème do empresariado español, que veñen movendo Roma con Santiago para acoirazar o sistema de poder no que sempre fixeron Caixa, empezando por apoiar sen condicións a continuidade da monarquía. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

GUERRA PATRIÓTICA: NACIONALISMO MADRILEÑO CONTRA CENTRALISMO ESPAÑOL [RELATO]

Tratando de emular a cita que lle tomamos emprestada a Julio Dorado −a anduriña que é capaz de escribir no aire coas alas− o meu tío Lisardo resolveu clasificar os madrileños en dous grupos: os que baballoan contra o estado de alarma dende as solainas douradas do barrio de Salamanca, adoecidos por non poderen gozar da ponte do Pilar na praia; e os que xemen e agatuñan polas escaleiras das estacións do metro, tratando de fuxir da Covid-19. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

MÉNAGE À TROIS NAS CLOACAS DO BARBAÑA [RELATO]

Ao meu tío non lle chista moito esa irreverente teimosía, propia de lavercos presuntuosos ou dos campións das ocorrencias, aos que constantemente lle proe no caletre unha sorte de insolencia dogmática, que lles fai responsabilizar á sufrida veciñanza da febre tifoide que infesta a política na capital da provincia, ata o punto de culpala de votar a quen non debe, cando non opta pola papeleta que a eles lle gustaría que escollesen. É certo, moitos cidadáns votaron a Jácome –si, a Jácome. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

SAMUEL

Samuel érguese cedo unha mañá de sábado da Nova Normalidade. O concerto non é ata a noite, pero non pode durmir. Tocar outra vez diante de xente teno nervioso. Colle o tren en Santiago para reunirse coa banda en Vigo. Canceláronlles polo menos vinte concertos dende marzo. Xa nin o pensa. Está moito máis resignado do que imaxinara. Xa son moitos meses traballando a cambio de likes detrás dunha pantalla. “Carallo, 11,50. Menos mal que me pagan a viaxe”. Leva o protocolo que lle mandaron dende a organización para repasalo no tren. É a cuarta versión que lle mandan. O DOG é imprevisible. [Un artigo de Sol Álvarez]

ECOLOXISMO

Se outrora era polo Nadal cando agardabamos pacientemente o anuncio televisado dunha famosa bebida espumosa catalá, agora é no verán cando outra empresa (tamén catalá e de bebidas espumosas) sorprende pola orixinalidade audiovisual da súa publicidade. O equipo creativo desta cervexeira atopou no ecoloxismo a inspiración precisa para conectar cunha clientela cada vez máis concienciada sobre a necesidade de mudar o mundo sen renunciar a algo tan banal como é o refrescarse cos tragos dunha bebida alcohólica durante o estío. [Un artigo de María Alonso]