Martes 25, Xaneiro 2022
HomeOpinión

Opinión

[RELATO] DON CLAUDIO E O PROGRESO

Nunca souben moi ben, se don Claudio era así porque si ou por convicción. El era como era, e malia todo foi quen de chegar a arcipreste. Mais, por moito que a Historia se repita, como o tempo nunca se detén, aínda que nos pareza que nada cambia, a casca das cousas –só a casca, claro– a pesar de ser codia, non deixa de mudar, aínda que sexa lentamente. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] VAI MOITO FRÍO EN PENALONGA

O vento zune sen tregua en Penalonga e estámpase contra todo o que pilla diante. Fai tremelicar a porta e un chirlo cargoso espértame máis cedo da conta, para aforrarlle traballo a un insolente despertador que sempre cacarexa ao amencer. Cando se cansa de zunir ponse a asubiar melodías monocordes e queixosas que ceban a inopia inverniza, ata desalentarme e imbuírme na insufríbel melancolía que invade as longas horas de frío e chuvia.

[RELATO] A MATANZA DO TEMPO

Malia levar no carrelo mil e pico quilos de teoloxía, don Claudio, sempre foi algo apoucado. Hai quen di que carece da necesaria picardía e mesmo da habelencia que un do seu status precisa para tumbar, no lamazal das súas propias artimañas, aos pillabáns que andan decotío á espreita dos “donclaudios” da vida. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] UNHA OVELLA NA TULLA DO DIÑEIRO

Os fabricantes de alcumes acordaron poñerlle Laluna. Foi pola ladaíña enfática e reiterativa coa que sempre coaroaba as falas e as chácharas na taberna: «me cago en la luna!» Ou, ao mellor, foi polos modos e actitudes máis propias dun lunático ca dun tipo cargoso e repugnante. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

[RELATO] MIRANDO CARA A ACOLÁ

Ás veces, só ás veces, acontécennos cousas estrañas, andrómenas ao fin e ao cabo, que talvez só padezamos os cargosos doentes de anomalías conxénitas. Pois iso. Saímos rumbo a Chaves, dispostos a atravesar Portugal de norte a sur, logo cruzar o Guadiana cara a Ayamonte e, dende acolá... [Un relato de Xosé Antón Jardón]

TEÑEN O GOBERNO, PERO NON TEÑEN O PODER

Cóntome entre os que consideran posible, e mesmo probable, que o tándem PP-VOX gañen as próximas eleccións xerais. Na miña opinión, o goberno de coalición non está acertando. Hai que lembrar que, a día de hoxe, o legado de Rajoy segue inconmovible case na súa totalidade, trátese da Lei Mordaza ou da Reforma laboral ou do goberno dos xuíces, dende o CXPX, ou o TS ata o TC. [Un artigo de Antón Baamonde]

THE WALKING DEAD E NOVO CONSERVADORISMO

A editorial ECC está a reeditar o coñecido The Walking Dead. Unha banda deseñada distópica na que o mundo se atopa asolado por unha apocalipse zombi. Esta idea, sen ser nova, axúdanos a botarlle unha ollada a un fenómeno social interesante chamado neo-conservadorismo. [Un artigo de Juan R. Coca]

AFGANISTÁN, HORA CERO

Coa toma de Kabul polos talibáns péchase un ciclo que se abrira 20 anos atrás coa invasión pola brava de Afganistán, xustificándoa Bush e os seus aliados co mantra de salvar ao mundo dos terroristas de Al Qaeda. Mentira. Os atentados xihadistas do 11-S foron o pretexto. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

RENOVAR O PACTO CONSTITUCIONAL

A día de hoxe, e segundo as enquisas publicadas, o tándem PP-VOX gañaría as eleccións en España e estaría en condicións de formar goberno. Que sucederá, no entanto, cando se abran as urnas, presumiblemente dentro de dous anos? O control da pandemia e a chegada dos fondos europeos poden crear condicións para que a actual inflamación da dereita se alivie. Pero que poda ser non significa que vaia ser así. [Un artigo de Antón Baamonde]

ANÓMALO DESLEIXO

O último escándalo de ciberespionaxe que vén de poñer ao descuberto unha investigación coordinada polo grupo Forbidden Stories (un consorcio internacional de medios), e do que foron vítimas activistas, xornalistas, políticos, opositores e avogados de causas humanitarias como a dos estudantes secuestrados   e desaparecidos no México de Peña Nieto, está pasando desapercibido. É coma se os anteriores escándalos dese tenor, e desa gravidade, que Julián Assange, Edward Snowden ou Hervé Falciani divulgaron... [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

A GALIÑA QUE PON OS OVOS SEN DATA DE CADUCIDADE

Ao aprobar a oposición de motorista da Garda Civil de Tráfico, Tirso López veu ter a Ourense e, no canto de ocupar a vivenda que lle pertencía na comandancia, alugou un cuarto na pensión que a señora Lola recibira en herdanza dun xastre que a afillara, militante raso do Partido Galeguista, co que vivira amancebada a nai nos dez últimos anos da súa vida. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

UNHA LIÑA FRONTEIRIZA

Movémonos no alambre. E con nós, a democracia. Evidenciouno con toda crudeza a batalla que vén de librarse en Madrid. A situación é o suficientemente grave como para fixar con claridade unha liña fronteiriza que serva para reubicar aos que co seu ideario, discursos e actuacións públicas están poñendo en perigo o noso sistema democrático de convivencia. Os demócratas fomos excesivamente laxos con VOX, que aproveitou para escalar social, política e institucionalmente posicións alternativas con poder de decisión. Cómpre paralos. Antes de que sexa demasiado tarde. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

VERBAS QUE PRECISAN OLLOS

A volta á normalidade despois da pandemia introducirá cambios importantes nas nosas vidas. O longo ano de sombras que debuxou a pandemia está a deixar unha pegada fonda no xeito no que enfrontamos o traballo, o consumo e as relacións persoais. Poucos atrancos detiveron máis a velocidade das nosas vidas que o espallamento a fume de carozo desta enfermidade. A parálise do mundo achegounos a xeitos e medios de contacto e relación que hai anos semellaban imposíbeis. [Un artigo de Alberte Santos Ledo]

O PAN NOSO DE CADA DÍA [RELATO]

Hai anos, en Amieiro Longo, vivían máis de corenta almas. Hoxe hai catro veciños. Charly, o Hippy, ten un taller de abelorios e hai quen di que vive diso. Mal rapaz non é, se a non ser por esa pequena eiva que o ten medio arrelado: non come pan! Tosta fariña con auga na tixola e lárpana entre el e a cadela. El pensa que si, mais eses hostións irreverentes e acartonados non teñen nada que ver con aquela bica do testo ou bica rapeira que facía a súa avoa. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

QUEN RI ÚLTIMO, RI MELLOR [RELATO]

O Felisindo do Pombal ten fama de mal agricultor. Os que non lle queren mal din que, se non ten mellores patacas, é por non renovar a semente. Farto de que se moqueen da súa ruín colleita, o ano pasado deu o brazo a torcer e antes da sementeira foi falar con Pepe Farelos, para pedirlle o favor de que lle cambiase un saco de semente. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

MATAR LIRICAMENTE

Vale!, as letras de Pablo Hasél son vomitivas, non tanto polo fondo como pola forma, hai que ter moi mal karma para facer rimas coma estas: Yo soy la bomba, por eso me rastrean obsesivamente/Se siente agente, los maté líricamente./Usted no nos protege, porque si lo hiciera./Metería a/poderosos en la trena con condena eterna. [Un artigo de Rexina Vega] Chiste de mal gusto, el Estado me querella. Injusto como que no muera de gangrena en el ano Ana botella.

REBUSCANDO NOS SUMIDOIROS [RELATO]

A iso das once da mañá, e despois do rutineiro paseíño terapéutico, sentámonos nunha terraza do Parque, Antonio, Delfín e máis eu, para tomar a dose diaria de cafeína. Xa aviados, o home da mesa do lado, con pinta de formal e ben vestido, meteuse na nosa conversa mentres fretaba as mans para acelerar a circulación sanguínea e axotar o frío. Ou iso parecía. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

FRAUDE DE LEI

n xoves negro. Así recibiron os traballadores de RTVE o pacto político/partidario que comporta o reparto por lotes da súa gobernanza. O primeiro dos grades acordos de Estado, teimaron en dicir entusiasmados os medios privados, para os que o concepto de servizo público de comunicación é un oxímoron a desterrar. Nada máis retorcido que enmascarar nunha razón de estado o sucedido no Congreso ese 25 de febreiro último. [Un artigo de Luís Álvarez Pousa]

CONICHOS E FANTOCHES [RELATO]

Non é un dos mellores clientes. É, iso si, un dos máis asiduos, un deses que van sempre ao mesmo bar, no canto de andar de procesión por uns e por outros. O señor Raúl, amais de habitual do Café-bar Kathy, é capaz de aguantar de pé unha tarde enteira diante da barra, sen apoiarse en nada, case sen moverse. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

CONTANDO TARDES, SOBRE TODO, TARDES [RELATO]

Atrapado pola rutina dos últimos corenta anos, activa o despertador antes de deitarse. E o moi cabrón ponse a timbrar á rompente do día, como sempre. Alonso érguese sen pensalo, vai ao baño, aséase, almorza, vístese de présa, colle o abrigo e o chapeu e enfía a ruta cara ao comercio La ganga. Ao sacar a man do peto para abrir a porta decátase que xa non forma parte da empresa. [Un relato de Xosé Antón Jardón]