Luns 6, Xullo 2020
Home Opinión

Opinión

ANTOLLO E O XURELO GUISADO [RELATO]

Foi a súa propia nai a que lle puxo o alcume de Antollo. Dende entón nin os da xente nin os de fóra lle chaman polo seu nome auténtico. O de Antonio é para os documentos oficiais. A señora Remedios deulle en chamar así, Antollo, ao constatar que era imposíbel arrincarlle dos miolos –e das papilas gustativas− esa manía enfermiza e teimuda que tanto o enfurece cando tarda en ver cumpridos os seus caprichosos, ás veces estrambóticos e sempre incomprensíbeis. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

O CAN VELLO, O AMO E O PATRÓN [RELATO]

Tobi case era da familia. Levaba máis de quince anos na casa cando Berto abafou nun santiamén a súa propia memoria, ao esquecerse adrede da fidelidade, da incondicional compañía e dos servizos que lle prestara, a cambio de rillar catro ósos e durmir diante da porta, soportando toda clase de intemperies. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

ENCARNA DE NOCHE

Chámame a atención o ángulo de sombra no que labora nestes días o profesorado de todos os niveis educativos, temos todas o cú pelado de horas e horas de banco, os ollos secos de pantalla, os biorritmos alterados por unha especie de condena de Sísifo que nos fai subir unha pedra enorme e caer axiña a rolos costa abaixo. Camiñamos ás apalpadas, entre a néboa, pero camiñamos. [Por Rexina Vega]

ENCANTAMENTOS

Os fenómenos de encantamento colectivo son fascinantes. Hai uns poucos anos, unha parte maioritaria das clases altas catalanas, e a ampla mesocracia comarcal que a ten como modelo, chegaron ao convencemento de que os expoliados e os oprimidos eran eles, e non a poboación traballadora, mestiza, multiidentitaria e bilingüe que vive e traballa principalmente na cidade de Barcelona e na súa Área Metropolitana. [Por Damián Villalaín]

MOMENTOS HISTÓRICOS

Inicio a lectura dun documento político; refírome a un elaborado por unha organización política. Dise o pecado, non o pecador. Comeza: “Neste momento histórico…”. A tentación de non seguir lendo invádeme; só unha certa respectuosa disciplina me  obriga a continuar. Chego ata o final con esforzo. Agás o do “momento histórico” que segue remoendo nos miolos, o demais esvaecese. [Un artigo de Carlos Méixome]

A LINGUA DE CAÍN

As mentalidades primitivas procuran a simplicidade, a coherencia, que a realidade cadre coa lóxica, co racional, co que é  “natural” e doado de comprender. Por exemplo, no relato bíblico, escolleuse a bondade de Abel, por vítima, e alcumouse a maldade como cainita, por asasino. Mais a disputa resulta ben máis complexa, pouco dada á simple disxuntiva entre perversidade e benevolencia. [Un artigo de Carlos Méixome]

INCONTINENCIAS DUN PETULANTE EN FASE 1 [RELATO]

En canto avistou xente sentada diante do bar, aquel tipo con cara de poucos amigos acelerou o paso máis do normal, calcando os pés contra o chan, como se quixese estrullar a casca do universo. Xa diante da cafetería, presentiu que os ocupantes dunha das poucas mesas que había na terraza estaban a piques de marchar. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

O CORVO E O ALCALDE [RELATO]

Un corvo de plumaxe avellada, arrogante e insolente, leva máis dun mes auñado na nogueira do Secundino, un dos cinco veciños que habitan as tres casas con fume que hai na Carpaceira, concello de Poutigueiros. O 'paxaro espía', vixiante e impertérrito, espreita acotío todo o que acontece na vivenda do sospeitoso. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

ZIZECK 0/ CHUL HAN 1

Hai un mes estabamos aínda naqueles días nos que nos axitabamos, nos que non nos chegaban as horas do día nun confinamento que, triste é dicilo, tiña tamén un puntiño alegre, emocionante, algo grande que pasaba e nos unía mentres nos sentiamos a resgardo, ao quente nas nosas casas. A hipercomunicación das primeiras semanas queda xa moi lonxe, aquela saturación de memes, de vídeos, de mensaxes, aquel non saber, incluso aquel estrañarse por unha resposta que, por mundial, parecía esaxerada. [Por Rexina Vega]

PRE-VIRUS

Añoramos agora o mundo pre-virus. Aquel tempo cambiante e tumultuoso, que os máis dramáticos chegaban a avaliar como insoportable, aparécesenos hoxe case como un mundo feliz. Pásanos como cando algunha parte do noso corpo se ve invadida por unha dor intensa. De pronto sabemos que non necesitamos outra cousa que o regreso ao estado anterior para sentírmonos moi perto da felicidade. Esa sabedoría, porén, desaparece inmediatamente cando a enfermidade nos abandona e a normalidade volve gobernar as nosas vidas. [Por Damián Villalaín]

CORONAVIRUS ZOMBI

Como se constitúe a imaxinación colectiva? É unha pregunta que un se fai cando vai á compra en plena crise do coronavirus e ten, diante súa, un hipster de non máis de trinta anos cun carro cargado ata os topes de paquetes de papel hixiénico, envases de vidro con coles e garavanzos e grandes garrafas de auga. Unha compra desconcertante, mírese como se mire. No súper, como se se tratara dun escenario de guerra, a xente apura a comprar calquera cousa, ata deixar baleirados os estantes. O efecto mimético opera como catalizador da compra. [Un artigo de Antón Baamonde]

A PANDEMIA DOS ESTORNIÑOS BERRECALLOS [RELATO]

 «Soy un alcalde, no un ciudadano normal, sigo inspeccionando la ciudad y vengo aquí todos los días. Cree que soy un mindundi que solo puede salir al súper,...». (Máximas dun heroe que lle borboriña no papo aos estorniños). Lameiro Lamela é un tipo entrado en anos que vive nun segundo piso, a dous pasos do centro da cidade. É un veciño discreto e sensíbel, gustoso de observar o que acontece na súa contorna. Amigo da conversa amena, sempre leriabamos algo ao atopármonos no bar do Lalo ou na porta do supermercado, cando o mundo aínda era mundo.

MODULAR A RESPOSTA

  “As nosas desgracias derívanse de non sabermos quedar sentados e sos no cuarto”. Nunca a frase de Pascal pareceu ter máis sentido. Nun capítulo d’Os Simpsons no que Homer vén de vivir un momento de gloria comenta: “A fama parecía unha droga pero o que máis se parecía ás drogas eran as drogas”. Coa mesma lóxica esmagadora, o coronavirus ensinounos que un contido dixital popular espállase coma un virus, pero o que máis se espalla coma un virus son os virus mesmos. Igual as autoridades non viron ese capítulo e por iso non souberon calibrar a que nos viña enriba. [Un artigo de Xurxo Borrazás]

UNHA MULLER CONFINADA NO SUPERMERCADO [RELATO]

Ao saír da casa enfiei a andaina coa natural monotonía dun antonte esquecido, como se aínda vivísemos nun mundo real. Mais, a escape me sentín furiosamente perturbado, teimando por escapar daquel estraño proído, invisíbel e porfión, que non deixaba de aguilloarme o ser. Tal desacougo inoculoume nas pernas unha présa innecesaria que me apurou máis da conta cara a porta do supermercado, mentres embobaba a mente repasando a lista do que debía mercar para resistir uns cantos días, sen apalpar e mesmo sen ver as cores do mundo. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

5 DE ABRIL DE 2020

Nas dúas eleccións xerais que se viviron o ano pasado, se un suma os resultados de PSOE, BNG, Galicia en Común e a cifra moi menor de En Marea, comprobará que esa suma avantaxou a suma dos votos das tres dereitas arredor de dez puntos porcentuais. Desde a transición, non hai rexistro de nada semellante. É algo sorprendente. Tan sorprendente, que eu non o entendo. Se cría ter unha certa capacidade de percepción, ou, para ser máis precisos, de interpretación, ese desaxuste, esa diferencia de case dez puntos (54% e 44%) entre os dous bloques nun prazo temporal tan breve me resulta chocante. [Un artigo de Antón Baamonde]

A TAXA TOBIN E A DESREGULACIÓN DOS MERCADOS FINANCIEIROS

O anuncio do goberno español (PSOE/UP) da súa vontade de implantar a Taxa Tobin en España trouxo de novo a actualidade este demanda que as organizacións sociais, lideradas por ATTAC, veñen reclamando dende fai varias décadas para así combater a especulación financeira. Dada a importancia de tema compre explicar con detalle en que consiste esta medida, que obxectivos persegue e como debera sela súa aplicación. Unha vez analizado poderemos alcanzar a ver a real dimensión da medida aprobada polo goberno español. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

A ORTODOXIA DO DÉFICIT E AS SÚAS CONSECUENCIAS

As evidencias empíricas demostran que a eurozona non está tendo bos resultados económicos dende que estourou a crise financeira do 2008. O crecemento económico  (+0,8 en términos de PIB), o desemprego (por riba do 7%) e a desigualdade de rendas (25% de familias en risco de pobreza antes das transferencias sociais, 17% despois) poñen en evidencia que a eurozona ao día de hoxe non recuperou os valores previos aos da gran recesión. É o que cando menos deberan facer reflexionar as autoridades europeas sobre o camiño emprendido deica agora, cousa que non é o caso, pois non só non dan sinais de querer revisar os seus postulados senón que parecen empeñados en defendella e non enmendalla.

AXITADORES

A política travestida de axitación. Non é unha boanova. Pero é coa que haberá que lidiar nesta lexislatura. Sabendo, iso si, como as monta a dereita española cada vez que perde unhas eleccións. Porque esta de agora non é se non a terceira grande onda de axitación política neste tempo de alongada transición democrática. E algo das dúas anteriores quedou nas hemerotecas. A primeira delas, no 92, cando se produciu contra o goberno de González unha estratexia de asalto ao poder, aproveitando unha crise económica de media intensidade, co chamado sindicato do crime (a nomenclatura mediática do momento, con Ansón á cabeza) e escuros personaxes como o banqueiro Mario Conde en comandita. . A segunda, no 2004, coa guerra de Iraq estalando nas conciencias do mundo civilizado.

COALICIÓN ALÍ, COALICIÓN AQUÍ

Ben está o que ben acaba, e finalmente, despois da estúpida convocatoria electoral última, España inaugura un goberno de coalición. Dende a Sagrada Transición ata hoxe tal cousa non sucedera xamais. E miren por onde os deputados galegos, se queren, poden ter algo que dicir, dados os equilibrios resultantes. O do BNG, pero non só. Aos do PSOE e Galicia en Común tamén se lles poderá ver, se queren deixarse ver. Antes a fórmula usual foi a da alternancia dos dous partidos maioritarios, quendistas no exercicio do poder que, pola súa vez, pactaban con CiU&PNV, que eran o verdadeiro partido bisagra español. Eran os anos en que o ABC decretaba a Pujol “Español del año”. Fai como dous milenios disto.  

O BREXIT: O FRACASO DUN PROXECTO EUROPEO

O 1 de marzo do 2020 consumouse formalmente o que era previsible: a saída de Gran Bretaña da Unión Europea: o Brexit –Britain exit-. A razón?: que esa parece ser a vontade maioritaria da poboación británica. Algo  que xa quedara de manifesto no referendo celebrado o 23 de xuño de 2016, onde se dera un  resultado moi axustado –51.9% partidarios de abandonar a Unión Europea fronte a un 48,1% partidarios da permanencia- pero que se  viu rotundamente confirmado nas eleccións xerais de decembro do 2019 cando o Partido Conservador, liderado por Boris Johnson e portando a bandeira da separación, logrou unha elevadísima vitoria (43,6%) tal que lle permite contar cunha maioría absoluta no Parlamento Británico.