Martes 22, Setembro 2020
Home Opinión

Opinión

ALGO CHEIRA A PODRE NA CIDADE DOS BIOSBARDOS

Para entender a pseudo-política ourensá, cómpre facerlle pouco caso aos chufóns do «xa o dicía eu», madrugar moito e rebulir bastante nas alforxas dos clásicos. Hai máis de 2600 anos que Esopo nos contou como un alacrán lle suplicara axuda a unha ra para cruzar un regato, coa firme promesa de non facerlle ningún dano porque, se llo facía, ámbolos dous morrerían afogados. Mais, no medio da travesía, o revirado arácnido decidiu espetarlle o se aguzado aguillón nas costas a aquel batracio saltimbanqui. «Como podes facerme isto? Agora imos morrer os dous!», exclamou a ra, talmente sorprendida. «Non teño elección; é a miña natureza», respondeulle o outro, ansioso de vinganza. [Un felato de Xosé Antón Jardón]

CASABRANCA E O LADO ÍNTIMO DA PSEUDO-POLÍTICA OURENSÁ [RELATO]

«Louis, presinto que este é o comezo dunha grande amizade», así foi como se despediu Rick Blaine do tarambaina Louis Renault, non para emprender nada xuntos malia esa necesaria aparencia, senón para despedirse, talvez para sempre, após que este lle salvara a vida. E iso sempre é de agradecer, alomenos formalmente. Así conclúe unha das historias de amor do cine máis famosa da historia: Casabranca. E así, cunha declaración polo estilo, foi como naceron as penetrantes e íntimas relacións, que azacotaron a historia de amor político –amor de comenencia, en fin− entre Xe-Eme Baltar e Gue Jácome [Un relato de Xosé Antón Jardón]

NON HAI DOCE SEN TRECE (TERCEIRA PARTE)

Por obra e graza da lei dos vasos comunicantes, cando botamos líquido homoxéneo nun deles, malia que nun primeiro instante pareza que o recipiente receptor ten máis cós outros, ao pouco tempo e en canto chega a calma, todos alcanzan o mesmo nivel. E iso segue sendo así se lle inxectaramos máis fluído ou mesmo se os ladealos. Os líquidos nos vasos comunicantes sempre acadan o mesmo nivel.Cada quen pódelle botar a culpa ao que queira, mais, dende o século XVII, un tal Pascal deixou acreditado que iso é así porque a presión atmosférica e a gravidade son constantes en cada vaso. [Por Xosé Antón Jardón]

UN TEMPO NOVO PARA GALICIA

Iniciamos un curso político decisivo para Galicia despois do proceso electoral máis anómalo da nosa historia. A dramática e inesperada pandemia mudou as regras do xogo político -incluíndo un adiamento electoral aceptado de boa fe por todas as forzas pero que nunca se producira nin estaba contemplado na lexislación- e determinou que, tras unha campaña condicionada polos rebrotes e unha importante viraxe na psicoloxía colectiva, estas fosen as eleccións con maior abstención (51%) dende as primeiras autonómicas, hai xa 39 anos, en 1981. [Un artigo de Pablo Arangüena]

NON HAI DOCE SEN TRECE (SEGUNDA PARTE)

Ao paso que imos, tan devagar, Galicia tardará centos de anos en alcanzar un goberno alternativo, disposto a frear as desigualdades sociais, blindar e mellorar os servizos públicos básicos e restablecer as súas sinais identitarias, impelendo dinámicas que lle permitan á cidadanía presumir do sentido de pertenza que lle inxecte as doses de ansia necesarias para construír un futuro que, mírese cara onde se mire, non se avista no horizonte. [Por Xosé Antón Jardón]

CATRO ANOS POR DIANTE

O resultado electoral do 12 de xullo foi rotundo e contundente en moitos dos seus aspectos e comprometido para o nacionalismo polo capital político que o electorado deposita nas nosas mans. Ían pasando os días e ía medrando a aceptación da mensaxe do BNG. Isto albiscábase nas olladas de cordialidade da xente, e mesmamente nas enquisas, que sabemos sempre interesadas, que saían á luz. [Un artigo de Mini Rivas Cruz]

PALÉS DE PAPEL HIXIÉNICO

O medo é inimigo da razón. Pode facer que, ante un lume, algúns salten ao baleiro en vez de baixar polas escaleiras, ou que, ante un virus que ataca ao aparato respiratorio, arramplen con todo o papel hixiénico dispoñible, coma se o seu principal temor fora unha ida de ventre explosiva, continua e imparable. Pois ben, nestas eleccións, as galegas elixiron papel hixiénico, palés enteiros, toneladas del. [Un artigo de Elena Cores]

FIN DE PERIPLO

O 12 de Xullo pasou con UP o previsto e un pouco máis, en sorpaso da súa propia decadencia. Foi un fito máis dunha serie ininterrompida de retrocesos en todos os ámbitos e convocatorias dende o 2015, en que tivo apoios  cercanos ao 25%, onde houbo confluencias e/ou existe reinvindicación nacional manifesta, e apenas  próximos ao 15% no resto. Esta deriva  pode ter dúas causas básicas: a primeira, a de traicionaren  os postulados de democracia radical, participación, transparencia e ética;  e a segunda,  a destrución das expectativas sobre o carácter plurinacional do Estado. Esta deriva  pode ter dúas causas básicas: a primeira, a de traicionaren  os postulados de democracia radical, participación, transparencia e ética;  e a segunda,  a destrución das expectativas sobre o carácter plurinacional do Estado. [Un artigo de Carlos Neira Suárez]

EE.UU.

A xulgar polas manifestacións e protestas vistas durante o mes pasado, todo o mundo parece dar por feito que a policía estadounidense é racista, e actúa habitualmente aplicando unha forza extrema e innecesaria que en demasiadas ocasións remata moi mal. Os primeiros convencidos disto parecen ser os propios norteamericanos, cando menos os que participaron nos actos de repulsa pola morte de George Floyd. O que non se sabe moi ben é se eses mesmos manifestantes atribúen a innegable brutalidade policial a unha especie de racismo, conxénito ou inducido, dos policías norteamericanos.[Un artigo de Damián Villalaín]

A VULNERABILIDADE

Rexina Vega falaba no seu artigo do mes de maio do fracaso desta (non)revolución de sofá que nos tocou en sorte ao falar da dicotomía entre o pensamento de Žižek e Chul Han sobre a situación provocada pola Covid19. Isto é xa un feito. Os aplausos deron paso ás caceroladas e os debuxos infantís nas ventás a bandeiras patrióticas nas rúas. Non; a crise sanitaria non nos fará mellores como sociedade. Asumamos, novamente, a frustración pola oportunidade perdida e paguemos con resignación o prezo que isto leva implícito. [Un artigo de María Alonso]

NON HAI DOCE SEN TRECE (PRIMEIRA PARTE)

Hai quen di que, como consecuencia dos resultados electorais do 12X, Galicia vén de convértese, unha vez máis, no preludio do que os sistémicos puros e duros, emulando a aquel Borbón francés, resumirían coa sentenza «Madrid ben vale unha misa», para deixar constancia de que iso que os homes de Estado denominan interese xeral (que sempre é o menos xeral dos intereses) non sucumba mercé á súa abulia habitual. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

ANTOLLO E O XURELO GUISADO [RELATO]

Foi a súa propia nai a que lle puxo o alcume de Antollo. Dende entón nin os da xente nin os de fóra lle chaman polo seu nome auténtico. O de Antonio é para os documentos oficiais. A señora Remedios deulle en chamar así, Antollo, ao constatar que era imposíbel arrincarlle dos miolos –e das papilas gustativas− esa manía enfermiza e teimuda que tanto o enfurece cando tarda en ver cumpridos os seus caprichosos, ás veces estrambóticos e sempre incomprensíbeis. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

O CAN VELLO, O AMO E O PATRÓN [RELATO]

Tobi case era da familia. Levaba máis de quince anos na casa cando Berto abafou nun santiamén a súa propia memoria, ao esquecerse adrede da fidelidade, da incondicional compañía e dos servizos que lle prestara, a cambio de rillar catro ósos e durmir diante da porta, soportando toda clase de intemperies. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

ENCARNA DE NOCHE

Chámame a atención o ángulo de sombra no que labora nestes días o profesorado de todos os niveis educativos, temos todas o cú pelado de horas e horas de banco, os ollos secos de pantalla, os biorritmos alterados por unha especie de condena de Sísifo que nos fai subir unha pedra enorme e caer axiña a rolos costa abaixo. Camiñamos ás apalpadas, entre a néboa, pero camiñamos. [Por Rexina Vega]

ENCANTAMENTOS

Os fenómenos de encantamento colectivo son fascinantes. Hai uns poucos anos, unha parte maioritaria das clases altas catalanas, e a ampla mesocracia comarcal que a ten como modelo, chegaron ao convencemento de que os expoliados e os oprimidos eran eles, e non a poboación traballadora, mestiza, multiidentitaria e bilingüe que vive e traballa principalmente na cidade de Barcelona e na súa Área Metropolitana. [Por Damián Villalaín]

MOMENTOS HISTÓRICOS

Inicio a lectura dun documento político; refírome a un elaborado por unha organización política. Dise o pecado, non o pecador. Comeza: “Neste momento histórico…”. A tentación de non seguir lendo invádeme; só unha certa respectuosa disciplina me  obriga a continuar. Chego ata o final con esforzo. Agás o do “momento histórico” que segue remoendo nos miolos, o demais esvaecese. [Un artigo de Carlos Méixome]

A LINGUA DE CAÍN

As mentalidades primitivas procuran a simplicidade, a coherencia, que a realidade cadre coa lóxica, co racional, co que é  “natural” e doado de comprender. Por exemplo, no relato bíblico, escolleuse a bondade de Abel, por vítima, e alcumouse a maldade como cainita, por asasino. Mais a disputa resulta ben máis complexa, pouco dada á simple disxuntiva entre perversidade e benevolencia. [Un artigo de Carlos Méixome]

INCONTINENCIAS DUN PETULANTE EN FASE 1 [RELATO]

En canto avistou xente sentada diante do bar, aquel tipo con cara de poucos amigos acelerou o paso máis do normal, calcando os pés contra o chan, como se quixese estrullar a casca do universo. Xa diante da cafetería, presentiu que os ocupantes dunha das poucas mesas que había na terraza estaban a piques de marchar. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

O CORVO E O ALCALDE [RELATO]

Un corvo de plumaxe avellada, arrogante e insolente, leva máis dun mes auñado na nogueira do Secundino, un dos cinco veciños que habitan as tres casas con fume que hai na Carpaceira, concello de Poutigueiros. O 'paxaro espía', vixiante e impertérrito, espreita acotío todo o que acontece na vivenda do sospeitoso. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

ZIZECK 0/ CHUL HAN 1

Hai un mes estabamos aínda naqueles días nos que nos axitabamos, nos que non nos chegaban as horas do día nun confinamento que, triste é dicilo, tiña tamén un puntiño alegre, emocionante, algo grande que pasaba e nos unía mentres nos sentiamos a resgardo, ao quente nas nosas casas. A hipercomunicación das primeiras semanas queda xa moi lonxe, aquela saturación de memes, de vídeos, de mensaxes, aquel non saber, incluso aquel estrañarse por unha resposta que, por mundial, parecía esaxerada. [Por Rexina Vega]