Sábado 30, Maio 2020
Home Opinión

Opinión

O CORVO E O ALCALDE [RELATO]

Un corvo de plumaxe avellada, arrogante e insolente, leva máis dun mes auñado na nogueira do Secundino, un dos cinco veciños que habitan as tres casas con fume que hai na Carpaceira, concello de Poutigueiros. O 'paxaro espía', vixiante e impertérrito, espreita acotío todo o que acontece na vivenda do sospeitoso. En canto ve mover a porta lánzase contra ela sen piedade e o malpocado home recúa, temoroso, mentres papexa co medo que o infesta e desgana sen remedio. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

ZIZECK 0/ CHUL HAN 1

Hai un mes estabamos aínda naqueles días nos que nos axitabamos, nos que non nos chegaban as horas do día nun confinamento que, triste é dicilo, tiña tamén un puntiño alegre, emocionante, algo grande que pasaba e nos unía mentres nos sentiamos a resgardo, ao quente nas nosas casas. A hipercomunicación das primeiras semanas queda xa moi lonxe, aquela saturación de memes, de vídeos, de mensaxes, aquel non saber, incluso aquel estrañarse por unha resposta que, por mundial, parecía esaxerada. [Por Rexina Vega]

PRE-VIRUS

Añoramos agora o mundo pre-virus. Aquel tempo cambiante e tumultuoso, que os máis dramáticos chegaban a avaliar como insoportable, aparécesenos hoxe case como un mundo feliz. Pásanos como cando algunha parte do noso corpo se ve invadida por unha dor intensa. De pronto sabemos que non necesitamos outra cousa que o regreso ao estado anterior para sentírmonos moi perto da felicidade. Esa sabedoría, porén, desaparece inmediatamente cando a enfermidade nos abandona e a normalidade volve gobernar as nosas vidas. [Por Damián Villalaín]

CORONAVIRUS ZOMBI

Como se constitúe a imaxinación colectiva? É unha pregunta que un se fai cando vai á compra en plena crise do coronavirus e ten, diante súa, un hipster de non máis de trinta anos cun carro cargado ata os topes de paquetes de papel hixiénico, envases de vidro con coles e garavanzos e grandes garrafas de auga. Unha compra desconcertante, mírese como se mire. No súper, como se se tratara dun escenario de guerra, a xente apura a comprar calquera cousa, ata deixar baleirados os estantes. O efecto mimético opera como catalizador da compra. [Un artigo de Antón Baamonde]

A PANDEMIA DOS ESTORNIÑOS BERRECALLOS [RELATO]

 «Soy un alcalde, no un ciudadano normal, sigo inspeccionando la ciudad y vengo aquí todos los días. Cree que soy un mindundi que solo puede salir al súper,...». (Máximas dun heroe que lle borboriña no papo aos estorniños). Lameiro Lamela é un tipo entrado en anos que vive nun segundo piso, a dous pasos do centro da cidade. É un veciño discreto e sensíbel, gustoso de observar o que acontece na súa contorna. Amigo da conversa amena, sempre leriabamos algo ao atopármonos no bar do Lalo ou na porta do supermercado, cando o mundo aínda era mundo.

MODULAR A RESPOSTA

  “As nosas desgracias derívanse de non sabermos quedar sentados e sos no cuarto”. Nunca a frase de Pascal pareceu ter máis sentido. Nun capítulo d’Os Simpsons no que Homer vén de vivir un momento de gloria comenta: “A fama parecía unha droga pero o que máis se parecía ás drogas eran as drogas”. Coa mesma lóxica esmagadora, o coronavirus ensinounos que un contido dixital popular espállase coma un virus, pero o que máis se espalla coma un virus son os virus mesmos. Igual as autoridades non viron ese capítulo e por iso non souberon calibrar a que nos viña enriba. [Un artigo de Xurxo Borrazás]

UNHA MULLER CONFINADA NO SUPERMERCADO [RELATO]

Ao saír da casa enfiei a andaina coa natural monotonía dun antonte esquecido, como se aínda vivísemos nun mundo real. Mais, a escape me sentín furiosamente perturbado, teimando por escapar daquel estraño proído, invisíbel e porfión, que non deixaba de aguilloarme o ser. Tal desacougo inoculoume nas pernas unha présa innecesaria que me apurou máis da conta cara a porta do supermercado, mentres embobaba a mente repasando a lista do que debía mercar para resistir uns cantos días, sen apalpar e mesmo sen ver as cores do mundo. [Un relato de Xosé Antón Jardón]

5 DE ABRIL DE 2020

Nas dúas eleccións xerais que se viviron o ano pasado, se un suma os resultados de PSOE, BNG, Galicia en Común e a cifra moi menor de En Marea, comprobará que esa suma avantaxou a suma dos votos das tres dereitas arredor de dez puntos porcentuais. Desde a transición, non hai rexistro de nada semellante. É algo sorprendente. Tan sorprendente, que eu non o entendo. Se cría ter unha certa capacidade de percepción, ou, para ser máis precisos, de interpretación, ese desaxuste, esa diferencia de case dez puntos (54% e 44%) entre os dous bloques nun prazo temporal tan breve me resulta chocante. [Un artigo de Antón Baamonde]

A TAXA TOBIN E A DESREGULACIÓN DOS MERCADOS FINANCIEIROS

O anuncio do goberno español (PSOE/UP) da súa vontade de implantar a Taxa Tobin en España trouxo de novo a actualidade este demanda que as organizacións sociais, lideradas por ATTAC, veñen reclamando dende fai varias décadas para así combater a especulación financeira. Dada a importancia de tema compre explicar con detalle en que consiste esta medida, que obxectivos persegue e como debera sela súa aplicación. Unha vez analizado poderemos alcanzar a ver a real dimensión da medida aprobada polo goberno español. [Un artigo de Manoel Barbeitos]

A ORTODOXIA DO DÉFICIT E AS SÚAS CONSECUENCIAS

As evidencias empíricas demostran que a eurozona non está tendo bos resultados económicos dende que estourou a crise financeira do 2008. O crecemento económico  (+0,8 en términos de PIB), o desemprego (por riba do 7%) e a desigualdade de rendas (25% de familias en risco de pobreza antes das transferencias sociais, 17% despois) poñen en evidencia que a eurozona ao día de hoxe non recuperou os valores previos aos da gran recesión. É o que cando menos deberan facer reflexionar as autoridades europeas sobre o camiño emprendido deica agora, cousa que non é o caso, pois non só non dan sinais de querer revisar os seus postulados senón que parecen empeñados en defendella e non enmendalla.

AXITADORES

A política travestida de axitación. Non é unha boanova. Pero é coa que haberá que lidiar nesta lexislatura. Sabendo, iso si, como as monta a dereita española cada vez que perde unhas eleccións. Porque esta de agora non é se non a terceira grande onda de axitación política neste tempo de alongada transición democrática. E algo das dúas anteriores quedou nas hemerotecas. A primeira delas, no 92, cando se produciu contra o goberno de González unha estratexia de asalto ao poder, aproveitando unha crise económica de media intensidade, co chamado sindicato do crime (a nomenclatura mediática do momento, con Ansón á cabeza) e escuros personaxes como o banqueiro Mario Conde en comandita. . A segunda, no 2004, coa guerra de Iraq estalando nas conciencias do mundo civilizado.

COALICIÓN ALÍ, COALICIÓN AQUÍ

Ben está o que ben acaba, e finalmente, despois da estúpida convocatoria electoral última, España inaugura un goberno de coalición. Dende a Sagrada Transición ata hoxe tal cousa non sucedera xamais. E miren por onde os deputados galegos, se queren, poden ter algo que dicir, dados os equilibrios resultantes. O do BNG, pero non só. Aos do PSOE e Galicia en Común tamén se lles poderá ver, se queren deixarse ver. Antes a fórmula usual foi a da alternancia dos dous partidos maioritarios, quendistas no exercicio do poder que, pola súa vez, pactaban con CiU&PNV, que eran o verdadeiro partido bisagra español. Eran os anos en que o ABC decretaba a Pujol “Español del año”. Fai como dous milenios disto.  

O BREXIT: O FRACASO DUN PROXECTO EUROPEO

O 1 de marzo do 2020 consumouse formalmente o que era previsible: a saída de Gran Bretaña da Unión Europea: o Brexit –Britain exit-. A razón?: que esa parece ser a vontade maioritaria da poboación británica. Algo  que xa quedara de manifesto no referendo celebrado o 23 de xuño de 2016, onde se dera un  resultado moi axustado –51.9% partidarios de abandonar a Unión Europea fronte a un 48,1% partidarios da permanencia- pero que se  viu rotundamente confirmado nas eleccións xerais de decembro do 2019 cando o Partido Conservador, liderado por Boris Johnson e portando a bandeira da separación, logrou unha elevadísima vitoria (43,6%) tal que lle permite contar cunha maioría absoluta no Parlamento Británico.

A EMERXENCIA MEDIO AMBIENTAL DE GALICIA

Incendios forestais fora de control, catástrofes naturais descoñecidas ata o de agora, perda intensa e crecente de biodiversidade son probas indiscutibles de que estamos nunha situación de crecente emerxencia medio ambiental. Unha emerxencia que ten como centro o quecemento do planeta Terra. Un quecemento que, xa non hai dúbidas, é provocado pola actividade humana. Un quecemento que ten acadado tal dimensión que hai voces moi autorizadas que nos advirten de que resulta xa irreversible. Que aínda no caso moi improbable de que se detiveran tódalas emisións de gases que están provocando o actual quecemento, este non se detería dada a cantidade de gases que hai, hoxe en día, acumulados na atmosfera.

CERTEZAS E INCERTIDUMES

O 2020 entrou forzado. Hai demasiadas cousas en xogo. Entre nós e no mundo global. Eis polo que se fai atinada a sentenza de que, a día de hoxe, a incertidume é a única certeza, coa que o sociólogo Zygmunt Bauman saudaba a entrada do século XXI. Porén, e pese aos malos agoiros sobre o ciclo económico, ou sobre a emerxencia climática e a revolución dixital, que poñen contra as cordas o sistema produtivo e o modelo actual de crecemento, deixamos un ano no que se activaron os movementos cívicos contra o que podemos denominar a dirección do mundo, que se entregou de mans e pés ao máis depredador dos dogmas neoliberais. Desde a Francia europea ata Latinoamérica e Hong Kong.

NESTA HORA DECISIVA

Coinciden no tempo as negociacións con ERC para facer posible que Sánchez sexa investido presidente e a ruptura da unanimidade no TC sobre todo o que tivo directa ou indirectamente que ver co procés catalán. Dándolle a razón a Junqueras no seu recurso en defensa dos seus dereitos de representación política, os tres maxistrados que romperon a disciplina de Estado á que se viñeron sometendo desde o 2017 os xuíces da Audiencia Nacional, do Tribunal Supremo e do Constitucional abandeiran o despegue da operación castigo contra os líderes, políticos e sociais, do independentismo.

A XUNTA DE GALICIA: O GOBERNO DUN PAÍS?

Se a nivel fiscal os orzamentos públicos mostran os gastos programados e os ingresos esperados durante un exercicio pola administración de torno, a nivel político, en función tanto da orixe e contía dos ingresos como do destino dos gastos, os orzamentos son tamén unha mostra do perfil político do goberno (conservador, liberal, progresista). Máis aínda, os orzamentos públicos tamén nos poden servir para ver a personalidade política e administrativa dos gobernantes, como estes avalían o territorio que administran.

SÍNTOMAS AGÓNICOS

Busca un palabras de autoridade que alumeen un diagnóstico do que está pasando en sociedades tan afastadas entre si como Francia, Hong Kong, Ecuador, Chile ou España. Algo que explique o que os medios de comunicación, sempre atentos á mordida, amosan con depurada estética belicista: as protestas de milleiros de xoves e non tanto por causas moi diversas, que acaban en enfrontamentos de suma violencia entre manifestantes e policías.“Non é a subida do Metro, é o pinochetismo que agoniza”, leo e asimilo por se o diagnóstico chileno serve para facelo tamén respecto desas noites de tele e lume que dramatizaron a revolta en Barcelona contra a dura sentenza do procés. Haberá que ver nese escenario os síntomas do “franquismo que agoniza”? Ou acaso mellor: do réxime do 78 que agoniza con el?

ÁS PORTAS DUNHA NOVA CRISE

Resulta moi preocupante que mentres os sinais de que estamos ás portas dunha nova crise son cada vez mais contundentes, altos responsables políticos, tanto españois -todos aspirantes a gobernar logo do 10N- como galegos sigan negando estas evidencias. Resulta moi preocupante, pois parecera que imos cara os mesmos e graves erros que se cometeron nos anos 2008 e 2009 cando, coa crise financeira chamando á porta os gobernos español e galego de turno, seguían repetindo aquilo de que España e Galicia estaban na mellor posición para evitala. E logo pasou o que pasou, que a improvisación e as malas prácticas converteron o que era unha crise financeira nunha grande recesión cos efectos e as consecuencias de todos coñecidos e sufridas.

O ABANDONO DA ESQUERDA POLA SOCIALDEMOCRACIA

A cambiante posición política tanto do presidente do goberno en funcións, Pedro Sánchez, como dos dirixentes do seu partido (PSOE) en relación a maioría dos problemas políticos de España e, moi especialmente, fronte ao conflito catalán, pon unha vez mais en evidencia o abandono da esquerda pola socialdemocracia española. Embarullados no que se dá en chamar tacticismo son quen de dicir hoxe unha cousa e mañá outra sempre que, aconsellados polos seus asesores que viven colgados das enquisas, lles recomenden o que resulta oportuno declarar nese momento.