Queremos crer que en calquera foro de persoas que pasasen, como mínimo, pola escola pública (que cursasen a ESO malia que non a tivesen rematado), a declamación desta disxuntiva rematará, de xeito pouco soprendente, cun coro, máis ou menos, afinado que responda “non ser”. Velaí o dilema.
A ninguén lle gustan os artigos que teñen un título triste e catastrófico. Porén, visto como empezou o ano, habería que volver
tomar as uvas o 31 de xaneiro e que febreiro fose o inicio real do 2026.
No meu centro de traballo (que resulta ser un instituto pero iso é o de menos) hai un cartaz nos baños de mulleres (entendo que nos de homes tamén, non entrei a comprobalo, ás veces non son tan boa investigadora como debese) que di: por respecto a todas, usa a escobilla.
A ‘galega’ xa non é. Existe unha canle que retransmite 24h e que non é, que non se ten en conta pola maioría das audiencias porque non hai un xornalismo alén da contaxe de festas gastronómicas.
Érgueste ben cedo pola mañá, pos a cafeteira ao lume e agardas a que borboriñe sabendo que as palabras son memoria dun tempo que non é, que xa foi, porque lume aí haber non hai. O lume é a crenza de que existe o lume, é un teatro da termodinámica. A vida é así. Aos...
O día dous de agosto unha bicicleta e o seu correspondente ciclista decidiron pasarme por riba mentres camiñaba pola beirarrúa. O resultado, nefasto, concretouse nunha escordadura de nocello con arrincamento no maléolo que me fai visitar acotío os espazos dos...
Retrato do actor Machi Salgado para "O espírito de Vania”. Sempre hai de onde tirar cando se compara a literatura da torturada alma eslava coa literatura da oprimida alma galaica. Será o clima, será o xeito de ollar a vida, será a necesidade de lle atopar un espíritu...
Cada vez que paso pola porta do centro de saúde sucumbo á ditadura da cita previa sendo consciente da miña propia vulnerabilidade. Paso por diante da porta da matrona. Unha nai dálle un bibe a un meniño onda un home que ben podería ser o pai. Véxome nela. Xa fun esa...
Escoito que veñen os días escuros nos que o profesorado parece ter a culpa de que a conciliación non sexa posible, porque hai que arrimar o alumnado a algún lugar namentres os pais, as nais, e todos os demais, auga na quilla traballan e se realizan como persoas na estrutura piramidal.
Un día marchou a lus. Seica se perderon unha barbaridade de watios (15 xigas, que é como poñerlle nove ceros dos que contan, despois do número) en cinco segundos. Xa me tarda a teoría da conspiración que relacione os watios perdidos co feito de seren múltiplos do...
