A ninguén lle gustan os artigos que teñen un título triste e catastrófico. Porén, visto como empezou o ano, habería que volver tomar as uvas o 31 de xaneiro e que febreiro fose o inicio real do 2026. Facelo ben por unha vez porque, lonxe de que se arranxasen algunhas das “pequenas” dificultades coas que convivimos desde o 2021, fóronse sumando outras tantas. A maioría da man do gran HOME CENOURA, e outras tamén dos ananos que van medrando nas nosas políticas de igualdade, de vivenda, de educación, de sanidade… Eses pequenos fiíños, como de plastelina que parecen inofensivos e vanse amoreando ata seren buracos negros. A min estropeóuseme a caldeira.
Diredes que non ten comparación, e diredes ben. O caso é que a caldeira xa viña avisando. Era vella, aínda gozaba dunha instalación que foi ben feita cando obrigaron ao cambio polo método democrático das xuntanzas da comunidade e agora xa non estaba tan xeitosa, ademais asubiaba. Asubiaba porque agonizaba, claro. Con todo a economía de mercado, a economía que fai que na casa se gaste un cuarto do que se ingresa no supermercado (e somos privilexiadas), pedíalle, mais ben mendigáballe, en cada asubío, que a tocase outra vez e, pasado o tempo, esa historia dunha gran amizade deu en morte morrida. Ata aquí. Xa nada máis dou, xa nada máis pidas.
A caldeira non quería extenuarse e non desexaba manifestar en voz alta o estado de opresión para non acabar no caldeiro. Era todo lume, era todo incendio.
Á caldeira non lle importaba onde está o cru, onde se extrae o gas, se hai que pagar os seguros, pasar a ITV dos automóbiles e das persoas ou verstirse e non ir ás rebaixas porque as dependentas de INDITEX tamén asubían. A caldeira só soñaba cun retiro a tempo, cun lecer que lle outorgase os derradeiros meses da súa vida na quentura dunhas augas do pracer. A caldeira non quería extenuarse e non desexaba manifestar en voz alta o estado de opresión para non acabar no caldeiro. Era todo lume, era todo incendio.
Veu un tipo, perdón, un profesional, e en hora e media fixo cartos para completar un ticket enteiro do GADIS. Miroulle as tripas e comentou algo sobre os vasos comunicantes e a diferenza de presións. Eu pensei que ía falar das isobaras e de como o gas xa non era un problema dado que temos ben esquecido na Europa do século XXI, ou no Israel do século XXI, de que ía esa historia dos compartimentos estancos e os materiais gaseosos, pero parou aí. Sentenciouna. Preservou a escena do crime con papeis de revista desas que teñen fotos brillo e amosan a vida dos cantantes nas mansións de República Dominicana. Coa que lle sobrou fixen un canuto. A caldeira era decente e seguindo unha memoria ancestral que lle outorgaba certa identidade de xénero prendeu por última vez, desfacendo o brillo dos papeis en borralla monocroma. O tipo, perdón, o profesional, dixo que nunca tal vira, que como están os tempos… Que eu, con aquela variña de papel, ata me imitaba ás mulleres iranís. Sabes asubiar? Preguntei. El non recoñeceu a cita. Lauren Bacall mercoulle a Humphrey Boggart un chisqueiro, dixen, era un símbolo. Un símbolo? Si. Como o das mulleres iranís…A muller que sae na foto queimando a foto de Jamenei cun cigarro é iraní, pero vive en Canadá, alí onde ten dereitos.
Mírame con suspicacia, aferrando a caixa de ferramentas. Pois entón é unha bóla!
Non, é un símbolo. É unha idea. É un asubío. É ignífuga, eterna e mantén prendida a esperanza.
