No ano 2009, canda o bipartito, licuouse o dique de argamasa que se estaba fraguando para dotar de contido o corpo identitario galego.
Xosé Antón Jardón
Xosé Antón Jardón
O trunfo dos porcos bravos
“Fun concebido en medo, nil fun nado / e ao medo estou por sempre condenado. / Medo do aquén, do alén, medo de todo” (A nada destemida, Antón Tovar) Primeiro apareceron nas rúas das nosas aldeas e, aínda que a ocorrencia non parecía moi natural, non lle demos...
A conxura dos teixugos
“Presiento que tras la noche / vendrá la noche más larga, / quiero que no me abandones, / amor mío, al alba, / al alba, al alba.” (Al alba, Luis Eduardo Aute) No libro A festa da insignificancia, publicado en 2014, Milan Kundera aconséllanos que non tomemos o mundo...
A Bernardino Graña. Lembranzas do in illo tempore
Coñecémonos na barra do bar do Centro Galego de Zaragoza, naquel outono de 1973, cando eu chegaba á capital aragonesa para estudar Dereito e ti para impartir Lingua e Literatura Española no Instituto Goya.
A conxura dos patriotas sen nome
“Essas criaturas tinham todas vendido a alma a um diabo da plebe infernal, avarento de sordidezas e de relaxamentos”. (Livro do desassossego, Fernando Pessoa). Nunca seremos capaces de desentrañar a rutineira teimosía dos donos dos bares, dispostos a aparvarnos...
A invernía perdurábel
Os devotos do café da media mañá seguen coa mesma actitude da semana pasada, cando un bocapodre aireara na televisión do bar as perdurábeis masacres de Netanyahu sobre a poboación palestina.
A teimosía da perpetua escuridade
Antonte, mentres paseaba, chamoume desde a Arxentina, Lisardo Quintas Teixeira –o meu tío Lisardo– para preguntarme polas recentes eleccións galegas. Pretendía confirmar se ese tal “Eme Punto” Rajoy, que sente veneración por Milei, era o mesmo que lle axudou a Alfonso Rueda a ser presidente de Galicia.
A esencia non está na casca
Ao meu tío Lisardo amólalle moito comprobar como, cada día que pasa, hai máis despistados que valoran en exceso as aparencias, despreocupándose da esencia das cousas e do benestar da xente.
O gozo de pasear sen ir cara a ningures
«Por pequenos que sexan, os paseos lindos están case sempre inzados de formas e de poemas vivos, de feitizos e de belezas naturais». (Robert Walser, O Paseo) De todas as sensacións que somos capaces de percibir e sentir hai unha que carece de esencia, porque despreza...
Que che trouxeron os reis?
Iolanda non escribe mensaxes no WhatsApp porque non ten amigos rexistrados. Para ela as festas do Nadal forman parte da bagaxe que se foi estiñando no pendello da insignificancia. Se dela dependese, eses días non figurarían nos almanaques.
