A caída da URSS deu paso a un escenario complexo en Rusia: dende o capitalismo voraz de Yeltsin ata o autoritarismo de Putin. A través do filme O Mago do Kremlin e da figura de Vadim Baranov, debúllase unha profunda reflexión sobre o maquiavelismo, as redes de poder e a condición humana.
Unha viaxe á Nova York de 1952 onde o pimpón simboliza a levidade da existencia. A fuxida de Marty cara ao éxito, a tensión entre a dignidade persoal e a alienación capitalista, e unha estrutura de “pequenas traxedias” culmina na aceptación das frustracións e a paternidade.
O máis rechamante do Drácula de Luc Besson é que, máis que dunha personaxe lasciva ou terrorífica, estamos, na obra do director francés, diante dun Drácula particularmente romántico e, dende logo, fondamente namorado; é mesmo un Drácula sutilmente humanizado.
Se tivésemos que resumir en poucas palabras o contido deste filme, ben poderiamos dicir que Ya no quedan junglas é a historia dunha vinganza.
A idea-forza máis salientable de The Brutalist é quizais a inestabilidade (económica, afectivo-emotiva, existencial…), unha inestabilidade que non permite que a felicidade sexa doada de acadar.
Parthénope, de Paolo Sorrentino, é un filme de plástico no que o fondo perde valor e a posta en escena pasa a ter un primeiro lugar en importancia (cando falo de posta en escena fágoo nun sentido amplo, comezando pola música da película). A película devén nun divertimento frívolo.
Semella que o Belfast do filme Kneecap, dirixido por Rich Peppiat, non é aquel Belfast que coñeciches uns anos despois do Proceso de Paz que culminou nos Acordos de Venres Santo; aquel Belfast que gardas na retina e mais, ¡máis!, no corazón. Era un Belfast aínda dolorido. Belfast oeste, de murais que enchen, non sei, quilómetros desas paredes que un día berraron “Abonda xa”, “Liberdade”, “Non á discriminación”, “Abaixo a opresión”… ¡¡”Abaixo a ocupación”!! Falls Road, en cuxo cemiterio choraches perante a tumba de Bobby Sands, e viches tamén o glorioso lugar de lecer, tinguido dunha áurea verde-branca-laranxa, dos tres de Xibraltar, con Mairéad (Farrell) á cabeza. Falls Road de taxis negros conducidos por antigos provos que falan sen inhibicións. Falls Road de intransixentes patrullas policiais camufladas. Falls Road de guías vascos do “Tour Republicano en español”. Falls Road de entrañables ex presos do IRA que resistiron nos Bloques H, e sobreviviron.
Dune (Duna ou Dunas, como lle chaman en Latinoamérica) é o nome dun planeta, un planeta cuxos indíxenas (os Fremen) o denominan deste xeito, pero que é coñecido na globalidade do Universo como o planeta Arrakis. Na película que recibe o mesmo nome (na súa parte II), o...
Aínda que formule algunhas cuestións que poderiamos estimar interesantes, e malia algúns aspectos positivos, como o ritmo da película, o problema deste filme radica nas formas. Fáltalle elegancia e utiliza un “humor fácil” que a achega á frivolidade. A verdade é que este filme cheira a nocións vulgares e mesmo rancias.
Crítica de El Correo, novo filme de Daniel Calparsoro que conta no seu reparto cos galegos Luis Tosar e Luis Zahera. Un thriller-drama baseado en feitos reais.
