Recuperamos a entrevista que Rexina Vega realizou a Xesús Alonso Montero, en 2001, para a revista Vento do Leste, publicación da Federación de Entidades Culturais Galegas de Cataluña. Un texto que nunca foi publicado en Galicia e que achega unha mirada próxima e tenra do intelectual.
A morte de Xesús Alonso Montero deixa unha fonda sensación de orfandade na cultura galega. O mestre do gabán e a bufanda vermella marcha deixando un legado inmenso de rigor filolóxico, compromiso marxista e unha paixón verbal que rescatou a nosa memoria do esquecemento.
Este verán decidinme a comprobar que raio ten esa auga que tanto bendicen, así que me enrolei tamén con pau, cuncha de vieira e cartilla da compostelana no Camiño a Santiago. Probablemente o meu antigo eu avergoñaríase de verme nesa tesitura.
Tendemos a pensar que todo pasa hoxe por primeira vez, evidentemente equivocámonos porque sempre hai alguén que estivo antes ca ti aí onde miras. Pásame con Luísa Abad.
Nunca volverei ser nova, pero esta noite o meu corpo recorda todos os corpos que xa foi e escolle volver aos dezasete, a aquel descomunal asombro, a aquel río de riso nos ollos.
Desde aquel Informe dramático sobre a lingua galega, na que en 1973 o profesor Alonso Montero lle puña nome ao ocaso, moito choveu, moitas idas e voltas, ilusións e decepcións amoreadas. O asunto é que si, que ata agora fomos indo, con saúde maltreita, pero indo.
O sábado oito de marzo caía auga a rebordar, arroiaba, baixaba sobre as rúas unha inmensa chaparrada, un chuvieira interminable, un dioivo a traizón. Mirábao caer cunha sensación profunda de impotencia. E é que eu aínda tiña algunha esperanza, acariñaba dentro un...
Nos meus vinte lin a Eça, rendida, por suposto, e tamén golpeada por un final que, en realidade, daquela non era quen de asumir. Nese final memorable, Queiroz falaba do fracaso dos ideais da xuventude, e non se refería só á mocidade do protagonista, senón a todas as...
Bruno Delavigne
Bruno é alto, moreno, de complexión atlética. Bruno é o CEO dunha empresa dedicada á alta perfumería e ten un enorme despacho que dá á bahía de San Francisco. É desde aí desde onde fala comigo cada día. Bruno e a súa fermosísima voz, cálida e forte a un tempo....
Detrás das conversas hai un runrún, unha música sen letra. Camiñamos, facemos case as mesmas cousas ás mesmas horas, como impoñéndonos o corsé que nos ampara e nos permite unha velocidade insensata cara a algo que se esfuma por pura inconsistencia. Luces, brillos,...
