A democracia e os xuíces redentores
A crecente centralidade da axenda xudicial despraza a política e afonda na crise da democracia representativa. Mentres os tribunais condicionan a disputa polo poder, o Goberno resiste o asedio, o PP radicaliza a súa estratexia e a cidadanía queda relegada a un papel cada vez máis secundario nun escenario marcado polo lawfare e a polarización.
A imputación de José Luis Rodríguez Zapatero reabre o debate sobre os límites entre a acción xudicial e a batalla política. Nun contexto marcado polo lawfare e pola escasa regulación dos grupos de influencia, os expresidentes aparecen como figuras tan valiosas como fráxiles, expostas á erosión do poder que un día exerceron.
O PP de Feijóo abraza o modelo de Hungría como folla de ruta. Baixo o mantra de derrogar o sanchismo, a dereita non busca a alternancia, senón máis ben unha despluralización radical que anule ao adversario e institucionalice un sistema de dominio conservador fronte ao “Orbán do Sur”.
Tras décadas de “excepcionalidade española”, a ultradereita consolidouse como terceira forza no Estado. Galicia resiste como o último bastión sen presenza institucional de Vox, pero o avance dunha vaga conservadora global e o mimetismo do PPdeG sitúan o partido de Abascal ás portas do Hórreo.
Rufián e a esquerda realmente existente
Nunha situación de crise na esquerda á esquerda do PSOE, co esgotamento de Sumar e a guetificación de Podemos, Gabriel Rufián propón unha fronte unitaria e confederal fronte ao avance da dereita. Mais a febleza do bloque progresista radica tamén na falta de pulo socialdemócrata do PSOE.
Diante da nova orde mundial da forza, é estratexicamente imprescindible unha gran coalición cidadá para avanzar na construción federal dunha democracia solidaria en Europa.
Tras as xornadas de reflexión, entre o 24 e o 28 de abril de 2024, Sánchez rompeu o seu silencio para anunciar un punto e á parte e prometeu, outra volta, rexeneración democrática e avances en dereitos e liberdades. Desde aquela, poucos avances, mínimos e dunares. Arestora, o balance é paupérrimo.
Desde 2005, a autonomía do PPdeG como partido modulouse en función das ambicións, inapetencias e caprichos políticos de Feijóo. En ocasións, como o seu feudo patrimonial. Noutras, como un acomodo pasivo.
A maioría absoluta do Partido Popular no Parlamento de Galicia garántelle ao Executivo de Alfonso Rueda a indolora aprobación dos Orzamentos de 2026. E o uso arbitrario da Lei de acompañamento dos presupostos para afrouxar controis sobre o labor gobernamental.
Cómpre preguntarse cal é o principio activo da política do Partido Popular. O inmobilismo? O conservadorismo? O (neo)liberalismo autoritario?
