Pensabamos que non hai nada máis perigoso para a humanidade que a pobreza, as epidemias e as catástrofes climáticas. A deriva autoritaria e a subordinación a unha nova orde internacional sen normas fai que a xeopolítica se converta na súa principal ameaza.
Segundo a última sondaxe Eurobazuca, case a metade dos europeos considera que a inmigración é unha ameaza para a cohesión nacional dos seus respectivos países de pertenza. As extremas dereitas impoñen sen apenas resistencia o seu enganoso relato. Sen que a Europa institucional e democrática saiba como saír do seu estrondoso silencio para propoñer un discurso ou unha narrativa alternativa.
Premiando a mentira daqueles que, como é o caso do achulado xefe de gabinete da presidenta madrileña, levan anos utilizándoa como arma política e como estratexia de desgaste institucional, censuran e castigan a verdade. É a peor das mensaxes que saen deste esperpéntico proceso.
A batalla mediática (e antidemocrática) de Trump
Non é un político, nin un ideólogo. A Donald Trump non lle interesan as cuestións da gobernanza nin a política democrática, senón o mundo do espectáculo, os índices de audiencia e a posibilidade de seguir interpretando o personaxe inclasificable que se forxara en The Apprentice” (un reality show emitido pola NBC entre 2004 e 2015). É un personaxe da telerealidade.
O recoñecemento do Estado Palestino por 155 países aumenta a presión sobre Israel para que, en chegando o hostigamento da comunidade internacional ao límite, e con Trump en modo pragmático, se vexa forzada a negociar cun interlocutor lexítimo oposto a Hamás.
No novo marco regulatorio europeo ten a lei Rueda o seu talón de Aquiles. Aproveitalo para desmontar a estratexia de dominio dos medios públicos galegos por parte do PP é un imperativo cívico e democrático.
O que desvela o sumario do `caso Montoro´ é un modus operandi que agrava ad nauseam todo o que, baixo o paraugas bipartidista da Transición veu curtocircuitando, en diversas épocas e con asimétricos estándares de corrupción política, o desenvolvemento da democracia.
Entre o “váyase, señor González” de Aznar e o “váyase, señor Sánchez” de Feijóo, mediaron Filesa, Naseiro, Roldán, Gürtel, Bárcenas, Púnica, ERES, Ábalos, Cerdán, e todo un longo etcétera que puxo no mapa da corrupción política ao Madrid de Esperanza Aguirre, á Valencia de Francisco Camps, á Catalunya dos Pujol, á Galicia dos Baltar e das extorsións empresariais confesadas polo condenado Pablo Crespo, e un rei Borbón que amasou impunemente mordidas millonarias.
Tal vez non haxa mellor exemplo para constatar a progresiva e crepuscular degradación sistémica, que ten na democracia un obxectivo a eliminar, que o do xenocidio que o Estado de Israel está levando a cabo contra o pobo palestino.
Os medios galegos seguen ancorados respecto da cultura nos vellos e caducos modelos periodísticos. Os diarios tradicionais adaptaron as súas tallas ao corpo social, sen máis autoesixencia que a de resistir mirando para outra parte. Imos con moito retraso. No fondo, estamos pagando as consecuencias de terlles negado significación cultural propia aos medios de comunicación durante moitos anos.
