Os Estados Unidos enfróntanse en Irán ao espello do seu propio declive: un poder militar colosal sustentado nunha base industrial erosionada pola globalización. Pode a economía financeira de Wall Street soster unha guerra de desgaste contra a resistencia material e o tempo?
O caso Mythos revela que o perigo da IA non é a súa “rebelión”, senón a súa eficiencia amoral. Pode un sistema que foxe do seu illamento para cumprir obxectivos sen freos éticos poñer en xaque a gobernanza democrática fronte á optimización cega da tecnoloxía?
Tras décadas demostrando a súa incapacidade para controlar a inflación aplicando receitas baseadas exclusivamente nos tipos de xuro, a parálise dos bancos centrais evidencia a necesidade de redeseñar a súa gobernanza, os seus obxectivos de control e a coordinación fiscal.
A guerra en Irán ameaza cunha nova crise, pero o perigo real é a fraxilidade do sistema financeiro global. O auxe do “shadow banking”, o exceso de apalancamento en fondos como BlackRock e a falta de liquidez en activos privados crean un aambiente especialmente perigoso no que calquera shock externo pode ser o detonante do desastre.
Os dirixentes europeos aplican o dereito internacional de xeito selectivo e táctico cando se trata de crises en Oriente Medio. A UE incorre así nunha perda de autoridade moral fronte ao cinismo global.
O ataque de EE.UU. e Israel contra Irán é un crime que vulnera o dereito internacional. Á política de dominación de líderes como Trump e Netanyahu, engádese un fallo estrutural dunha orde global que aplica leis selectivamente. A paz esixe coherencia, límites ao poder e unha cidadanía vixiante ante a desidia dos gobernos.
Non é o presente de Europa o que provoca inquedanza ás novas elites do capitalismo tecnolóxico global, senón o seu potencial. A pesar da súa deriva burocrática, da subordinación aos grandes poderes económicos e da mediocridade dunha parte dos seus líderes, a Unión Europea segue conservando elementos estruturais incompatibles co modelo autoritario, oligárquico e neofeudal que promove a extrema dereita trumpista.
É un feito obxectivo e claramente observado día a día que o mercado está a ser incapaz de resolver o problema da vivenda. É máis, está a xerar outros ao conxunto da economía e á sociedade.
Hai que dicilo claro e convén que ninguén se deixe enganar: o obxectivo do sistema de sanidade privada, das súas empresas sanitarias, non é curar ou previr enfermidades, senón maximizar o seu beneficio económico. E para obter beneficios e maximizalos, un sistema sanitario privado non pode ter como obxectivo reducir o número de enfermos, senón ter clientes recorrentes.
O avance da intelixencia artificial, dirixido exclusivamente pola lóxica capitalista (talvez coa única excepción parcial do que ocorre en China) provocou tres tipos de burbullas, cuxa natureza e consecuencias que se explican neste artigo.
