O Estado Español debería ter unha resposta ante este tipo de crises. Por un lado a condena ante o uso da poboación civil para a presión política (recordemos que se está a organizar un mundial entre ambos países). Pero por outro contar con dispositivos de emerxencia que poidan facer fronte a estas problemáticas. Deixar nas mans das ONGs, e polo tanto na iniciativa privada, a atención inmediata é unha neglixencia.
Dous colexios separados por 22 quilómetros comparten coidadora mentres medran as protestas das familias. A falta de persoal específico deixa ao alumnado con necesidades especiais nunha situación de vulnerabilidade e evidencia o abandono institucional dos coidados na escola pública.
Menores sen papeis, o efecto da irregularidade e as súas necesidades
Milleiros de menores en Galicia viven na sombra administrativa, atrapados nunha espiral de pobreza e exclusión. Sen un NIE que lles abra as portas ao alugueiro ou á educación, as familias enfróntanse a barreiras burocráticas invisibles.
Apostar pola presenza policial nas aulas é unha postura política autoritaria. Supón un desprezo ao profesorado e a súa capacidade de xestión dos conflitos.
Pobreza infanto-xuvenil e políticas públicas na Galiza
Segundo o Instituto Galego de Estadística (IGE), a finais de 2025 o 43,71% dos fogares galegos chegaba con dificultade a fin de mes, mentres que o 60,31% dos mozos viven con seus pais. Ademais, nos concellos das provincias de Lugo e Ourense, o 50% das rendas proveñen das xubilacións. Isto supón un risco de exclusión e pobreza a medio prazo nas zonas rurais.
Hai un problema no sistema de atención aos nosos maiores. Sempre sae á luz derivado doutros factores (inspección de traballo, queixas dos sindicatos, traxedias…).
Debemos esixir un novo modelo cun orzamento axeitado. Un modelo que mire ao éxito das pasadas décadas e o manteña: darlles a estes rapaces formación, emprego e unha perspectiva de futuro.
