O centrista de Schrödinger
Se de algo serviron as últimas semanas foi para que, definitivamente, saíse á luz a versión máis radical de Alberto Núñez Feijóo, a quen hai apenas un mes moitos medios lle compraban a mensaxe do enésimo xiro centrista dun Partido Popular que, na realidade, vive...
Teoría do pato coxo
Despois de asistir á súa reacción tras o devastador informe da Garda Civil sobre as conversas entre José Luis Ábalos, Santos Cerdán e Koldo García, é imposible fuxir da imaxe dun presidente noqueado. Non se trata só de alguén que sangra pola ferida da traizón senón dun líder político ao que se lle esgotaron os recursos.
O papa Feijóo
Alberto Núñez Feijóo esfórzase en alimentar a teoría do caos, segundo a cal España é cada vez máis un Estado fallido, unha ditabranda que ten sometidos os tribunais e os medios de comunicación. Perfecciona aa senda iniciada en 2023, cando o líder do PP, incapaz de formar unha maioría de investidura, puxo por primeira vez en dúbida a lexitimidade do Goberno elixido polo Congreso. Un camiño sen retorno que sementa de nuboeiros o que queda de lexislatura e anticipa unha disputa electoral dunha violencia verbal e mediática sen precedentes.
Entrumpados
Na estratexia deseñada desde a rúa Génova para derrubar o Goberno, aproveitando a súa debilidade parlamentaria, todo vale. Desde aliarse cos seus inimigos, ata cuestionar a credibilidade do poder xudicial, paralizar a lexislación de vivenda ou ignorar os dereitos de miles de menores non acompañados. Aínda que iso signifique seguir desprazando o centro de gravidade do ideario do PP cara ás posicións da extrema dereita de Vox.
A guerra que vén
Chegado, como parece, un tempo de ameazas globais, as esquerdas españolas seguen atrapadas nunha contradición que as leva a unha incomodidade existencial cando se trata de falar de seguridade e defensa. Pode unha esquerda democrática, que aspira a gobernar e protexer os dereitos da cidadanía, seguir ignorando as necesidades de Europa en materia de defensa?
O xogo dos erros
Alberto Núñez Feijóo e os seus colaboradores máis estreitos, os mesmos que o acompañan desde que en 2009 chegara á presidencia da Xunta de Galicia, traballan co obxectivo de precipitar a caída do goberno. O seu soño é unha convocatoria electoral anticipada que poidan presentar como o resultado dun colapso do Goberno de coalición e dunha lexislatura improductiva.
Entre Iago e Polonio
Se Puigdemont é, como Iago, un dos personaxes máis complexos e fascinantes do “Otelo”de Shakespeare, doutor en sementar dúbidas e destruír relacións, Alberto Núñez Feijóo evoca a figura de Polonio, o personaxe de 'Hamlet' que, para moitos, é o
paradigma do peor da política.
A lexislatura estancada
Unha das peores perversións da política contemporánea é aquela que permite retratar a alguén como un monstro ata que a necesidade fai inevitable a súa redención. É o que lle pasou a Abu Mohammed al-Jolani, o novo home forte de Siria tras a fuxida do sanguento ditador Bashar Hafez al-Assad, a quen os países de Occidente cualificaron durante décadas de terrorista pero a quen agora se ven obrigados a recoñecer como un líder respectable.
O que a DINA nos ensinou
O relato que propón o PP está cheo de trampas. É coma se ao investigar o colapso dun edificio centrásemos a atención no tempo de resposta de rescate no canto de poñer o foco na responsabilidade legal da construtora que dirixiu a obra ou na administración que non supervisou debidamente a seguridade da construción. Nada pode ocultar a colección de erros e incompetencias que desembocou nunha xestión criminal dunha emerxencia que nunhas poucas horas acabou coa existencia de máis de 200 persoas e coa forma de vida de centenares de miles de cidadáns.
De devasas e alfombras
Por agora non hai ningún indicio xudicial que leve a corrupción máis aló de Ábalos, por moito que no PP teimen en facer de Begoña Gómez algo máis que un castelo no ar. Sábeno ben en Xénova, pero iso é o de menos; se se mantén vivo o tempo suficiente, acabará causando danos electorais irreversibles. Ese é o obxectivo.
