Antón Louro foi moito máis que un político; foi o arquitecto da unidade no socialismo galego. Damián Villalaín debuxa o perfil dun home nobre, o pragmatismo galeguista que levou a Touriño á Xunta e o seu compromiso inquebrantable cunha cultura galega aberta e sen medos.
Foi un exemplo vivo e cabal de que se pode discrepar desa alineación entre esquerda e nacionalismo que, polo visto, a moita xente lle semella pouco menos que natural.
A política é un dos territorios onde a manía etiquetista se expandiu con maior rapidez. Non deixa de ser lóxico: a política é un asunto público, cotián e omnipresente sobre o que case todo o mundo ten algo que dicir. O que non ten case ninguén -e tamén é lóxico- son tempo nin ganas para informarse noutro lugar que non sexan google, os telediarios e as redes sociais.
Aínda hoxe é frecuente atopar nos medios de comunicación artigos e reportaxes que encomian o programa Erasmus como unha das iniciativas máis felices da Unión Europea. Deixando aparte o consabido anecdotario estudantil, case sempre se salienta que o Erasmus supón un...
Como non pretendo facer anticlericalismo barato, direi que entre os membros do clero houbo e hai moitas persoas boas, decentes e dispostas a axudar a quen o necesitan.
A crítica profesional outorgoulle un apoio moi maioritario a Sirat, a película de Oliver Laxe candidata aos Premios Oscar. Porén, a reacción desa entidade que toda a xente chama “a xente” estivo moito máis dividida e expresouse case en termos de todo ou nada.
A extrema dereita pode ser cínica, manipuladora, bruta e destructiva, pero non é nihilista. Non pode selo quen pon a Deus, a Nación, a Raza, a Virilidade e o Bitcoin no cimo do seu ideario.
Cando eu era pequeno agosto era o mellor mes do ano, pero agora é unha especie de incómoda paréntese na que todo se enche de multitudes en chancletas facéndose selfis.
Ninguén debería sorprenderse se Vox chega en breve a gobernar ou, polo menos, a ter a posibilidade de participar nun goberno de coalición co Partido Popular ou, en calquera caso, de condicionalo desde o Parlamento nunha medida moi elevada.
Xosé Carlos Arias escribiu El tiempo es oro durante a pandemia, xusto cando a idea do tempo da que trata no seu libro deixou de ter vixencia. Arias aproveitou aqueles meses para diseccionar a nova temporalidade dominante no capitalismo actual, nomeadamente no mundo das finanzas.
