A promesa dunha tecnoloxía capaz de facer a vida máis libre e democrática foi deixando paso a un escenario ben distinto. Mentres entregamos datos, gustos e opinións a cambio de comodidade, os grandes magnates tecnolóxicos acumulan poder e cuestionan os límites da democracia. O futuro segue sendo imprevisible, pero xa non resulta tan inocente.
Nacido na década de 1960 da man do pop art, o fenómeno pop desbordou as marxes dos museos ata converterse na sensibilidade hexemónica do noso tempo. Apoiada no consumo e as industrias culturais, esta revolución estética transformou o lecer, a arte de masas e o debate político, difuminando as fronteiras entre o elitismo académico e a cultura máis puramente mainstream.
O termo ‘aspiracional’ asolaga os medios e as conversas como reflexo dunha ambición social que nos empurra a parecer máis do que somos. Fronte á frialdade dos dicionarios oficiais, este fenómeno conecta as estratexias do márketing co capitalismo libidinal, erosionando a conciencia de clase e colonizando o noso imaxinario con soños de estatus, diñeiro e falsos símbolos de riqueza.
Cunha ollada que oscila entre o realismo "hobbesiano" de Eduardo Mendoza e o esperpento dun mundo gobernado por jokers, a política actual semella un cómic de Batman sen heroes á vista. Entre os delirios mesiánicos de Trump e a caída de Orban, Europa enfróntase ao reto de blindar o seu modelo de benestar e convivencia fronte á anomia dos novos bárbaros.
Entre o cinismo hobbesiano de Mendoza e o delirio trumpista, Europa libra unha batalla decisiva: defender a democracia liberal, o benestar e as regras fronte á brutalidade autoritaria dos novos jokers globais.
Antón Louro foi moito máis que un político; foi o arquitecto da unidade no socialismo galego. Damián Villalaín debuxa o perfil dun home nobre, o pragmatismo galeguista que levou a Touriño á Xunta e o seu compromiso inquebrantable cunha cultura galega aberta e sen medos.
Foi un exemplo vivo e cabal de que se pode discrepar desa alineación entre esquerda e nacionalismo que, polo visto, a moita xente lle semella pouco menos que natural.
A política é un dos territorios onde a manía etiquetista se expandiu con maior rapidez. Non deixa de ser lóxico: a política é un asunto público, cotián e omnipresente sobre o que case todo o mundo ten algo que dicir. O que non ten case ninguén -e tamén é lóxico- son tempo nin ganas para informarse noutro lugar que non sexan google, os telediarios e as redes sociais.
Aínda hoxe é frecuente atopar nos medios de comunicación artigos e reportaxes que encomian o programa Erasmus como unha das iniciativas máis felices da Unión Europea. Deixando aparte o consabido anecdotario estudantil, case sempre se salienta que o Erasmus supón un...
Como non pretendo facer anticlericalismo barato, direi que entre os membros do clero houbo e hai moitas persoas boas, decentes e dispostas a axudar a quen o necesitan.
