...Logo pasas parte da vida buscando un abeiro. Algo que protexa, algo que agoche, algo que amaine a furia do día a día. Unha nómina, unha casa, un casco, un seguro, un abrigo, auga quente, chocolate ou unha plataforma de series... Maneiras infinitas de calmar a...
O afecto que lle temos aos cemiterios non é deste mundo. É unha mestura algo irracional de superstición, melancolía e medo. Reverencia e inseguridade. Cando morre alguén quen quedan retratados son os vivos, coa barra libre para os superlativos ou o silencio rabioso da...
O lume é como a violencia, quedamos prendidos do momento en que queima e non queremos recoñecer as causas. O lume é como a violencia, utilizámola a diario e cando nos sobrepasa non queremos recoñecer que nós somos a causa. O lume é como a violencia, unha vez que ardeu...
Cando foi que baixamos das árbores? E para que? Non temos memoria desa vida. Non temos memoria literal, pero quizais conservemos algo da memoria xenética que nos liga á vida superior. Baixamos das árbores como síntoma de progreso e logo cortámolas como demostración de...
Marcha a electricidade e imos quedando sos. Sen luz, sen cousas, sen rutinas, sen tarecos, sen estado do benestar. Sen todas esas posibilidades que pasaron de ser comodidades a necesidades. Marcha a electricidade e chega a noite e narciso desaparece do espello porque...
Costa entender a asociación de ideas que consigue colocar a Putin como herdeiro daquela revolución que prometía un tractor para traballar a terra que era toda dos homes. Un tractor para cada quen, un tractor que nos liberase da senteza de gañar o pan coa suor da nosa...
Turismo heróico
Na costa, no interior, nas praias, nos montes, nas cidades, nas vilas, nos prados, ríos, arboredas e pinares que move o vento circula a lenda de que unha vez viron un turista solitario. Un turista só, descontextualizado da marabunta, dimitido de google maps,...
A esquerda ten episodios preocupantes de narcisismo nos que acaba por atribuirse un protagonismo do espazo político que na práctica está operativamente ocupado pola dereita. Por definir unha representación que, a pesar do que dixesen cando o fin da historia, non...
Cando se pronunciaba o topónimo Toén en Ourense quedaba colgando algo perturbador ou insultante, unha sombra, unha ficción. Como pasaba citando Conxo en Santiago. Esa nube no horizonte do nome era un hospital psquiátrico e a mala conciencia de que cando sinalas alguén...
As advertencias non serven para nada. Como eses carteis de par das vías do tren que din que está prohibido camiñar por elas. A advertencia non está aí para preservar a seguridade do camiñante senón para salvagardar a responsabilidade de quen xestiona as vías. Esta...
