Detrás da porta dunha aula hai moito máis ca clases e exames. A docencia convive cada día con decenas de realidades persoais, emocionais e sociais, nun labor que se estende moito máis alá do horario lectivo. Un traballo esencial para a igualdade de oportunidades que continúa reclamando recoñecemento e mellores condicións.
Entre sachos herdados, tomates con sabor a infancia e hortas deseñadas coa axuda da IA, o retorno á terra convértese nunha procura de alimento, memoria e desacougo fronte á velocidade do mundo contemporáneo.
Lembro a primeira vez que vin O diario de Bridget Jones, e non foi en Inglaterra. Unha vez alí, envolta na voráxine da investigación universitaria, Mrs Jones acabaría aparecendo unha e outra vez como esa voz que se mantiña no televexo para conseguir calar o medo. O...
Queremos crer que en calquera foro de persoas que pasasen, como mínimo, pola escola pública (que cursasen a ESO malia que non a tivesen rematado), a declamación desta disxuntiva rematará, de xeito pouco soprendente, cun coro, máis ou menos, afinado que responda “non ser”. Velaí o dilema.
A ninguén lle gustan os artigos que teñen un título triste e catastrófico. Porén, visto como empezou o ano, habería que volver
tomar as uvas o 31 de xaneiro e que febreiro fose o inicio real do 2026.
No meu centro de traballo (que resulta ser un instituto pero iso é o de menos) hai un cartaz nos baños de mulleres (entendo que nos de homes tamén, non entrei a comprobalo, ás veces non son tan boa investigadora como debese) que di: por respecto a todas, usa a escobilla.
A ‘galega’ xa non é. Existe unha canle que retransmite 24h e que non é, que non se ten en conta pola maioría das audiencias porque non hai un xornalismo alén da contaxe de festas gastronómicas.
Érgueste ben cedo pola mañá, pos a cafeteira ao lume e agardas a que borboriñe sabendo que as palabras son memoria dun tempo que non é, que xa foi, porque lume aí haber non hai. O lume é a crenza de que existe o lume, é un teatro da termodinámica. A vida é así. Aos...
O día dous de agosto unha bicicleta e o seu correspondente ciclista decidiron pasarme por riba mentres camiñaba pola beirarrúa. O resultado, nefasto, concretouse nunha escordadura de nocello con arrincamento no maléolo que me fai visitar acotío os espazos dos...
Retrato do actor Machi Salgado para "O espírito de Vania”. Sempre hai de onde tirar cando se compara a literatura da torturada alma eslava coa literatura da oprimida alma galaica. Será o clima, será o xeito de ollar a vida, será a necesidade de lle atopar un espíritu...
