A intelixencia artificial preséntase como unha revolución ineludible, pero baixo o seu brillo escóndese un novo colonialismo dixital. Entre profecías milenaristas de Silicon Valley e a explotación analóxica de recursos, os algoritmos operan como ferramentas de submisión financeira e ideolóxica, espertando xa as primeiras frontes de resistencia activa entre os nativos dixitais.
A présa dos gobernantes por subirse ao tren da intelixencia artificial ameaza con entregar a xestión pública á opacidade de Silicon Valley. Baixo o pretexto da modernización e o “empoderamento”, a delegación de decisións estratéxicas en algoritmos agocha un perigo maior: a dilución da responsabilidade institucional e un aumento da ineficiencia onde a tecnoloxía substitúe á ciencia e a fe substitúe á ética.
Entre o máis puro estilo dos feirantes de Silicon Valley e a opacidade de algoritmos ministeriais, a IA consolídase como unha ferramenta de extorsión política e asimetría infraestrutural. Baixo o verniz dun progreso obxectivo e sen vacilacións, escóndese un oligopolio que prioriza o “hype” apocalíptico para evitar debates urxentes sobre dereitos e soberanía.
O debate de estar a favor ou en contra da IA é irrelevante. Se estamos a favor, asunto resolto. Se estamos en contra, negamos os beneficios para a mediciña, a eficiencia industrial ou o entretenimento? Se dubidamos, non nos atrevemos a confesar que estamos en contra....
O problema cos tecnobillonarios, banda de adolescentes malcriados a base de “lambetadas” untadas en ketamina, é que se cren deuses e están a impoñer unha IA á súa imaxe e semellanza.
A resposta de Sam Altman, CEO de OpenAI, ao ser preguntado por que deberiamos crelo cando expón as bondades de ChatGPT é a mesma que daría o seu chatbot: “Non deberiades”. A mensaxe é cínica, pero tamén clara: Podedes crerme porque non intento enganarvos dicindo que...
Do Retiro ao Estilo
O gabinete da Xunta, coma equipo de fútbol antes do partido decisivo, organizou unha quedada o pasado Brumario, adianto da cea de empresa en previsión de que as reservas en casas de comidas botasen fume. Atoparon sitio na Pousada de Armenteira, no Salnés, a carón do mosteiro, con durmida incluída para non ter que coller o coche á volta, non sei se a escote ou pagou o xefe. Parécenos ben. Fano todas as empresas e un goberno que funciona como empresa, desde a empresa e para a empresa, non ía ser menos.
Un dos éxitos da intelixencia artificial foi poñerlle nome, dando por feito que supón unha ruptura coa informática existente, non unha evolución, o cal é moito supor. A definición de Intelixencia Artificial non debería partir do deslinde entre o artificial e o natural.
O autor ou autora comercial adestra e domina a arte de responder entrevistas trapalleiras con clixés: “encántame o contacto directo coas lectoras nas feiras, escribo os libros que me gustaría ler, a realidade supera a ficción, a poesía é o xénero máis radical, levoume...
Un malentendido popular e recorrente sostén que non hai nada máis incompatíbel que o artista e as institucións, a irreverencia anárquica fronte a oficialidade solemne e protocolaria. Esa percepción responde menos á realidade que a estereotipos, na práctica compleméntanse como a man e a luva.
