A política é un dos territorios onde a manía etiquetista se expandiu con maior rapidez. Non deixa de ser lóxico: a política é un asunto público, cotián e omnipresente sobre o que case todo o mundo ten algo que dicir. O que non ten case ninguén -e tamén é lóxico- son tempo nin ganas para informarse noutro lugar que non sexan google, os telediarios e as redes sociais.
Aínda hoxe é frecuente atopar nos medios de comunicación artigos e reportaxes que encomian o programa Erasmus como unha das iniciativas máis felices da Unión Europea. Deixando aparte o consabido anecdotario estudantil, case sempre se salienta que o Erasmus supón un...
Como non pretendo facer anticlericalismo barato, direi que entre os membros do clero houbo e hai moitas persoas boas, decentes e dispostas a axudar a quen o necesitan.
A crítica profesional outorgoulle un apoio moi maioritario a Sirat, a película de Oliver Laxe candidata aos Premios Oscar. Porén, a reacción desa entidade que toda a xente chama “a xente” estivo moito máis dividida e expresouse case en termos de todo ou nada.
A extrema dereita pode ser cínica, manipuladora, bruta e destructiva, pero non é nihilista. Non pode selo quen pon a Deus, a Nación, a Raza, a Virilidade e o Bitcoin no cimo do seu ideario.
Cando eu era pequeno agosto era o mellor mes do ano, pero agora é unha especie de incómoda paréntese na que todo se enche de multitudes en chancletas facéndose selfis.
Ninguén debería sorprenderse se Vox chega en breve a gobernar ou, polo menos, a ter a posibilidade de participar nun goberno de coalición co Partido Popular ou, en calquera caso, de condicionalo desde o Parlamento nunha medida moi elevada.
Xosé Carlos Arias escribiu El tiempo es oro durante a pandemia, xusto cando a idea do tempo da que trata no seu libro deixou de ter vixencia. Arias aproveitou aqueles meses para diseccionar a nova temporalidade dominante no capitalismo actual, nomeadamente no mundo das finanzas.
A morte do Papa Francisco abriu un breve e intenso período de transición, culminado coa elección de León XIV, que a xente corrente, coa entregada complicidade dos medios de comunicación, converteu nun espectáculo de curiosas semellanzas coas xornadas previas do...
Cando un se decata de que hai moi poucas persoas de bondade irreprochable ou absolutamente malvadas, e de que todos somos uns pobres mortais cunha tendencia irremediable á necidade, xa nos fixemos quizais demasiado maiores.
