Aproveitar que o pontificado de Francisco encara a recta final para desacreditar o seu legado e asegurar nun próximo cónclave a elección dun papa conservador, é o que explica as acometidas que vén sufrindo por parte dos que o teólogo Juan José Tamayo describe formando parte da internacional do odio e a alianza cristofascista.
A pretensión de cantos, con Trump no vértice, conforman a alianza entre as grandes empresas do capitalismo tecnolóxico e financeiro e a extrema dereita mundial é a supremacía dunha elite global supranacional. O que o economista Branco Milanovic chama cesarismo globalizado.
A pregunta coa que encabezo esta carta non é baladí: é o sentimento máis poderoso que a verdade? Levándoa ao terreo da política, e ao das plataformas nas que aniñan cantos fan das redes sociais unha esterqueira, interioriza que estamos expostos aos efectos dunha corrente que desertiza a democracia. Acaba por facela improdutiva e impracticable.
Todos os indicadores sociolingüísticos apunta ao que o galego está máis ameazado que nunca. De non remedialo a tempo, as aspiracións dos representantes do supremacismo lingüístico español de levar o galego a unha vía morta poden acabar por converterse en realidade.
Os neofascistas son o cabalo de Troia que penetra en terreos de conquista para desde dentro ir gañando batallas nunha guerra cultural que ten nas políticas neoliberais, no instrumental da dixitalización e tamén nos actores da política conservadora e socialdemócrata que os normalizan e lexitiman aos seus máis eficaces aliados.
Nun exercicio de funambulismo da peor especie, á vez que renega das mordazas coas que réximes autoritarios atan en curto as liberdades de expresión, de información e medios, Rueda copia deles e fai tábula rasa de todo canto un réxime democrático prevé para impedilo.
Lonxe de botar balóns fóra poñendo o peso da culpa exclusivamente na balanza do tan manoseado sanchismo, ben faría Feijóo en desactivar as mil e unha minas que seguen ameazando a democracia e a convivencia. Como? Colocando o pé no acelerador do plan de rexeneración democrática que Sánchez apenas programou ao ralentí o pasado 27 de xullo.
Ao facer non amnistiables os delitos de malversación, os maxistrados da sala segunda do Supremo frean en seco a lei contra a que xa se pronunciaran antes da súa aprobación no Parlamento, e tentan á súa vez pechar a vía europea para que Puigdemont non se acolla a ela. Tanto a oportunidade -cando se negocia unha investidura en Catalunya- como o argumentario utilizado -imaxinando as consecuencias económicas dunha independencia que eles mesmos calificaron no 2019 de ensoñación- levan a pensar na intencionalidade política desta decisión (lawfare). Ao tempo que evidencia a necesidade dunha reforma de calado que limpe e democratice a xustiza, moito máis alá do que comporta desencallar mediante un intercambio de cromos o funcionamento do Consello Xeral do Poder Xudicial.
A lexislatura entrante ofrece unha grella de futuribles de alta tensión que, de non remedialo as urnas, coloca nas mans do bloque ideolóxico conformado pola alianza dos neofascistas e os conservadores de Von der Layen e Feijóo decisións que a curto e medio prazo porían en xogo a supervivencia do proxecto europeo.
Tres son as iniciativas imprescindibles para desabastecer de osíxeno o golpismo xudicial e mediático: liberar o CXPJ do secuestro no que o mantén o PP mediante un cambio na lei que o regula, unha lei de medios que garanta o dereito constitucional a unha información veraz, e meterlle man ao enxendro da chamada Lei Mordaza.
