A cacería da que foi vítima o Fiscal Xeral do Estado encaixa, como anel ao dedo, no plan de choque institucional que desde o 2023 excita a política española. O pacto de investidura no que Pedro Sánchez incluíu a aprobación da lei de amnistía non só se converteu no leitmotiv ao que se agarraron Feijóo e Abascal para criminalizar o sanchismo por ligar con separatistas e filoetarras. Tamén marcou un antes e un despois na relación entre o poder xudicial e o Goberno de coalición. Enmendarlle a plana aos compoñentes do tribunal que se ensañara cos independentistas do Procés non ía quedar sen resposta. Viuse no vendaval de togas co que as elites da xudicatura airearon preventivamente a súa rabia contra o executivo. E vese tamén, a posteriori, na requintada maneira que segue tendo o Supremo de rebuscar na malversación de fondos públicos a escusa para non aplicarlle a amnistía a Puigdemont e a Junqueras.
Álvaro García Ortiz, que vén de ser condenado por un delito de “revelación de datos reservados”, non era nin é a principal presa a bater. A súa defenestración polo Supremo, nun proceso cheo de trampas e de burdas escaramuzas xudiciais, ten un moi alto valor simbólico. Como lle filtraron polo pinganillo á noiva do defraudador confeso, un tal González Amador, que neste esperpéntico affaire político fai conscientemente de tonto útil, a quen os actores (políticos, xudiciais, empresariais e mediáticos) desa cacería queren sentar na bancada dos acusados é a Sánchez. É unha constante cando as dereitas non acadan o poder a través das urnas. Pasou contra o felipismo. Agora tamén. Aínda que para conseguilo violenten as costuras do estado de dereito, desnaturalicen a xustiza e afortalen propostas autoritarias e populistas contrarias á democracia.
O de teren aberta para eles a porta de atrás da sala segunda do Tribunal Supremo -o senador Ignacio Cosidó, daquela portavoz do PP, escribiuno no whasap do grupo- era todo un vaticinio. Que o maxistrado Manuel Marchena, o seu candidato a presidir CGPJ e Supremo a un tempo, quedara publicamente retratado como un correlixionario e se dera entón por ofendido renunciando ao cargo, non o privou de seguir tendo poder. Atribúeselle agora a decisión de apoiar desde a Sala de Apelacións do Supremo a malintencionada, abusiva e inconsistente instrución do xuíz Hurtado, dándolle luz verde á celebración do xuízo oral. Contaba con que iso provocase a dimisión inmediata do fiscal xeral, e xa con esa peza cobrada, desestimar o caso por ausencia de probas obxectivas. A negativa de García Ortiz a abandonar o cargo desmontou a estratexia marcheniana, que os togados conservadores se viron forzados a reacomodar sen mudar de obxectivo, o da súa morte civil. Nun fallo madrugador que, a xulgar polos términos do comunicado oficial en que se expresa o castigo, readapta o guión procesal para xustificar o atropelo.
Premiando a mentira daqueles que, como é o caso do achulado xefe de gabinete da presidenta madrileña, levan anos utilizándoa como arma política e como estratexia de desgaste institucional, censuran e castigan a verdade. É a peor das mensaxes que saen deste esperpéntico proceso.
Un lawfare de manual. A cronoloxía dos feitos, e as testemuñas que probaron que os datos filtrados do defraudador confeso e parella de Isabel Díaz Ayuso circulaban por medio Madrid antes de que García Ortiz os reproducise nunha nota coa que desmentía o bulo que desacreditaba á Fiscalía, levan a unha conclusión de sentido común: un xuízo así montado é un xuízo político. O Supremo avala agora a ofensiva xudicial da dereita e da extrema dereita contra Sánchez por medio dunha condena vicaria.
Se, como quedou de manifesto no xuízo, non hai forma de probar que o fiscal xeral filtrou o correo no que o avogado da parella de Ayuso, buscando un acordo que o librase do cárcere, recoñecía ter defraudado 350.000 euros a Facenda e tamén falsidade documental, abandonan a matraca da inicial “revelación de segredos” para abonarse á formulación moito máis elástica da “revelación de datos ou información reservada”. Esquecen a filtración, por imposible de demostrar, e apúntanse á nota de prensa que García Ortiz fixo pública para desmentir o bulo que o xefe de gabinete da presidenta madrileña propagara a noite anterior, desdicíndose do que resolveran nun auto do 15 de outubro de 2024: excluír dita nota da causa a xulgar porque nela “non hai información indebidamente revelada”.
Non dá para meter a García Ortiz no cárcere, como pedían as acusacións, pero si para expulsalo da Fiscalía. Tanto cacareo ruidoso co da filtración para nada. Ben mirado, un chega á conclusión de que, sabedores de que o que aportaba o xuíz instrutor Hurtado non tiña chicha xurídica, e de que as testemuñas de catro xornalistas de diversos medios ían ter moito predicamento a favor do fiscal, os cinco togados da condena abriron o xuízo levando xa precociñado o fallo alternativo que deron a coñecer, sen o preceptivo razoamento xurídico, o día en que ducias de fascistas vociferaban diante da sede do PSOE, en Ferraz, “Pedro Sánchez, tiro na nuca”. Un 20-N de cincuentenario, con Franco resucitado en misas, marchas fascistas, pseudomedios financiados por Ayuso, redes tóxicas, realitys e tertulias que normalizan a violencia. Nunha delas, o director do nacionalcatólico El Debate, Bieito Rubido, aseguraba que “Sánchez terá un final tráxico”. Non foi casualidade que oficializasen o fallo en día tan sinalado.
Misión cumprida, camarada Aznar (“quen poida facer, que faga”). Só queda por descubrir a literatura xurídica na que a sentenza embalsama o fallo. Pasará á historia non como un exemplo de xustiza, senón como un episodio de rendición institucional ao servizo dunha reaccionaria e antidemocrática cacería política. Que deixa, ademais, pelos de impunidade e descrédito na gateira dos máis altos tribunais. Premiando a mentira daqueles que, como é o caso do xefe de gabinete da presidenta madrileña, Miguel Ángel Rodríguez, levan anos utilizándoa como arma política e como estratexia de desgaste institucional, censuran e castigan a verdade. É a peor das mensaxes que saen deste esperpéntico proceso. Despois de escoitar ao presidente do tribunal xulgador, o maxistrado Martínez Arrieta, tomar como unha ameaza a verdade desvelada polo xornalista Xosé Precedo que desmontaba o relato oficial, a min non me quedou dúbida algunha sobre cal ía ser o veredicto.
Cabe recompoñelo? En términos xurídicos, si. Iso queda da man do Constitucional e do Tribunal Europeo de Dereitos Humanos. En términos políticos e sociais, depende. Queda de manifesto que o franquismo ideolóxico é unha patoloxía endémica no corpo xudicial que a Transición non soubo ou non quixo cortar a tempo. É urxente por iso reformar a fondo no que queda de lexislatura a Lei Orgánica do Poder Xudicial (Junts estaría polo labor). E fronte ao estado de ánimo depresivo que a cruzada reaccionaria das dereitas está conseguindo impoñer na sociedade, é imprescindible poñer en marcha unha ofensiva que visualice a existencia dunha maioría alternativa á do PP e Vox. Porque “vivimos tempos escuros, nos que os peores perderon o medo e os mellores a esperanza” (Hanna Arendt), e temos o deber democrático e cívico de reaccionar.
