Onte escribín un artigo no que, entre outras cousas, dixen:
Axuda igualmente a que se produzan crimes, violacións graves do dereito internacional humanitario e violencia sen cesar o feito de que a defensa dos dereitos humanos, do imperio da lei e da paz se asuma selectivamente. Como algo que se activa só cando o agresor é o noso adversario.
Se se invoca o dereito internacional, invócase sempre; se se condena o autoritarismo, condénase en todas as súas manifestacións; se reclamamos dignidade humana, non podemos facelo só en función do pasaporte das vítimas. Se defendemos a un pobo, fagámolo sexa quen sexa o que o reprime, domina ou humilla.
Poucas horas despois e despois unha reunión extraordinaria dos ministros de exteriores da Unión Europea, a Alta Representante para Asuntos Exteriores e Política de Seguridade, Kaja Kallas, pediu nun comunicado a Irán que se absteña de realizar ataques militares indiscriminados e cualificou de inescusables os ataques iranianos e a violación da soberanía de varios países da rexión. Non fixo mención ningunha á intervención e bombardeos de Estados Unidos e Israel. A presidenta da Comisión Europea, Ursula von der Leyen, tampouco se referiu nin condenou a intervención inicial.
Se aos actuais dirixentes da Unión Europea (con moi poucas excepcións, como a do presidente do goberno español, Pedro Sánchez) lles quedaba algo de dignidade, perdérona xa por completo.
Ao utilizar o dereito internacional como unha ferramenta táctica e non como un principio universal e ao recorrer á legalidade de forma selectiva, Europa perde toda a autoridade moral que puidera ter. Cando o usa como arma arreboladiza contra os adversarios, mentres garda silencio cómplice ante os seus aliados que o creban, a Unión Europea non está defendendo unha orde internacional baseada en regras, como tantas veces se di, senón no que en cada momento interesa ás súas alianzas e estratexias de poder.
Os dirixentes europeos lexitimaron o cinismo global que permite que uns poucos actores poidan establecer unilateralmente as condicións coas que moven as súas fichas para xogar sempre sucio.
Soñáramos con que a Europa do noso tempo se construiría cara ao interior e proxectándose ao exterior sobre os principios de defensa do dereito, a multilateralidade e a dignidade humana. Agora, ela mesma mostra sen disimulo que son outros e que os aplica en función de quen actúe, con relativismo covarde e inmoral.
Europa preferiu situarse ao lado dos que reducen a orde internacional a unha arquitectura de poder na que uns poucos deciden unilateralmente que regras rexen e cando deixan de rexer.
Nesta nova crise de Oriente Medio non hai un único responsable, senón polo menos tres actores cuxa conduta merece un mesmo e inequívoco reproche: o réxime iraniano que oprime e asasina o seu pobo e desestabiliza a orde mundial; o goberno israelí pola súa constante e inhumana vulneración das leis e os dereitos humanos; e a administración estadounidense que se permite intervir militarmente sen nin sequera respectar as súas propias nin as do dereito internacional.
A Unión Europea non só comete así un auténtico suicidio moral que a deixa espida diante do mundo, orfa de razón e autoridade, senón que destrúe o fundamento mesmo do proxecto que di representar.
Versión orixinal en castelán deste artigo dispoñible no blog de Juan Torres
