A “Europa imaxinaria” afronta unha disxuntiva existencial: devir por fin un actor xeopolítico real ou resignarse a ser o campo de batalla onde son outros quen deciden o seu propio destino. A resposta determinará se Europa se consolida como potencia soberana ou se desvanece definitivamente como reliquia dun proxecto civilizacional esgotado.
Estamos diante dunha nova operación de limpeza étnica. Gaza, un territorio que, por razóns coñecidas, cobizan Netanyahu e tamén Trump.
Mediante o bloqueo con que ten sometida a Gaza, Israel corta ao seu antollo as subministracións de auga e comida ademais de enerxía. Incluso chega a crear sistemas de distribución de alimentos que lle permiten incrementar a eficacia do exterminio.
En 1948 un grupo de intelectuais xudeus remitiron unha carta aberta ao New York Times. Os intelectuais da carta serían agora cualificados de antisemitas non só polas forzas reaccionarias do Estado de Israel senón polos Estados Unidos ou mesmo polos gobernos dalgúns membros da Unión Europea.
A Unión Europea condenouse a si mesma. Dixo adeus á posibilidade de ser un polo e referente mundial da democracia, a paz e o multilateralismo.
Eu non teño ningunha dúbida e así o proclamo. Tampouco teño dúbidas de que Estados relevantes da Unión Europea son corresponsables directos do xenocidio que está tendo lugar en Gaza, onde asistimos a un dos maiores asasinatos de nenos e nenas que se ten producido na historia da humanidade.
Se finalmente os países da OTAN incrementan o gasto público en defensa nas cifras en que se acordaron no último cumio é que non están pensando na paz, senón na guerra. Tristemente, a experiencia nos di que medidas coma estas son o primeiro paso para novos conflitos ou para o recrudecemento dos xa existentes.
O acordo que alcanzou España coa OTAN para limitar o seu investimento en defensa ao 2,1% do PIB, rexeitando as presións de Trump para elevalo ao 5%, representa un fito de resistencia europea diante das arbitrarias demandas de Washington.
A Universidade de Harvard foi escenario dun número significativo de actos de protesta e denuncia contra Israel por levar a cabo o xenocidio e o exterminio do pobo palestino. A vinganza de Donald Trump non tardou en chegar en forma de despiadado ataque co apoio dos medios de comunicación máis conservadores.
Para que exista unha política de defensa na UE, os Estados membros deberan federalizar as súas estruturas defensivas fóra da OTAN, dos Estados Unidos ou de Gran Bretaña. Ese modelo suporía importantes vantaxes en termos de aportación de fondos e racionalización do gasto.
