A Igrexa Católica española apropiouse desde 1998 de máis de 35.000 bens que non eran seus, ao abeiro do privilexio excepcional que lle outorgou a reforma da Lei Hipotecaria daquel ano. Un privilexio do que ningún outro individuo nin institución gozou e que permitiu rexistrar como propios milleiros de inmobles, moitos deles de enorme valor histórico e cultural.
Decenas de sacerdotes destrozaron a vida de milleiros de nenas e nenos mediante abusos sexuais. E durante demasiado tempo a súa xerarquía fixo canto puido por ocultar eses crimes, protexer os responsables e eludir as súas responsabilidades cara ás vítimas.
A Igrexa Católica española segue beneficiándose dun Concordato herdado da ditadura franquista e duns privilexios incompatibles cun Estado que se declara non confesional. Durante décadas recibiu financiamento público, exencións fiscais e un trato de favor do que ningunha outra confesión nin organización goza en semellante medida.
A Conferencia Episcopal Española pretende erguerse en tribunal ético e cualifica o Goberno lexítimo de España de “banda de ladróns”.
A Conferencia Episcopal Española gardou un silencio clamoroso mentres destacados dirixentes do Partido Popular eran condenados por corrupción e mentres o propio partido era condenado como partícipe a título lucrativo na trama Gürtel. Daquela non houbo grandes sermóns sobre a degradación moral da vida pública.
Agora, porén, a Conferencia Episcopal Española pretende erguerse en tribunal ético e cualifica o Goberno lexítimo de España de “banda de ladróns”.
Non é unha casualidade. Unha vez máis, a xerarquía eclesiástica sitúase onde estivo sempre, xunto a quen concentra o poder económico e político e combate con todos os medios un goberno elixido democraticamente. Agora únese ao golpe de Estado en ciernes que se produce sen que fagan falta uniformes nin tanques para intentar derrubar o goberno. Abonda coa deslexitimación permanente, con intoxicar desde os medios, co uso partidista das institucións e en especial da xudicatura, co desprezo sistemático ás regras democráticas por parte de quen considera que España lles pertence en exclusiva e que calquera goberno que non sexa o seu carece de lexitimidade.
É moi difícil aceptar leccións de moral dunha institución que non é coherente co que predica, que aínda non asumiu plenamente as súas responsabilidades polos abusos sexuais, que se beneficiou de privilexios extraordinarios durante décadas e que rara vez levantou a voz coa mesma contundencia fronte ás grandes inxustizas, á desigualdade ou á corrupción cando esta procede de quen defende os seus intereses e lles concede as prebendas das que gozan.
Teño a impresión de que, se existise de verdade o inferno do que tanto falan, serían eses xerarcas de dobre moral quen o ía coñecer con máis detalle.
Artigo orixinal dispoñible en: https://juantorreslopez.com/
